sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

Hollandse nuchterheid in Pyeongchang

Vele Nederlandse primeurs zijn er op de afgelopen spelen in Pyeongchang zeker geweest. Toch ging de spotlight iets meer richting de schaatsers. Kimberley Bos vertegenwoordigden Nederland voor het eerst op het onderdeel Skeletonracen. Deze vrouw uit Ede verdient op haar plaats ook een plek in de zon vanwege haar topprestatie.

Het is zeven uur 's avonds als Kimberley, met haar capuchon op, de lunchroom binnenloopt. Buiten is het donker en regent het zachtjes, waardoor de bril van Kimberley binnen lichtjes beslaat. De lunchroom is niet zo groot. Er zitten een handjevol mensen. Het is er warm en de geur van warme broodjes vult de ruimte waardoor er een huiselijk gevoel ontstaat. Er branden gedimde lichtjes om de sfeer te zetten en er hangen bordjes aan de muren. Er staat in krijt op geschreven wat er te bestellen valt. Op de achtergrond is er het geluid van pratende mensen en een koffiemachine die wordt geprepareerd om lekkere koffie te serveren. Kimberley bestelt een glaasje water, waar ze dan ook de rest van de avond op teert.

Wie is Kimberley?

 Kimberley (24) is een trouwe Edenaar en woont hier al haar hele leven. Ze groeide hier op met haar ouders, twee jongere zusjes en de al dertien jaar oude gezinshond Lara. Kimberley groeide op in een gelovig gezin maar was niet verplicht om het pad van haar ouders te volgen. "Mijn ouders lieten ons daar heel vrij in en wilde dat wij zelf aangaven wat we ervan vonden. Ik geloof nog steeds wel maar het is iets persoonlijks voor mij. Het is niet zo dat ik elke week in de kerk te vinden ben."

Kimberley was vroeger bijna altijd buiten te vinden. ‘’Of het nou winter of zomer was, het maakte niet uit. Het moest wel heel hard regenen wilde ik binnen gaan zitten.’’ Winter is niet perse haar favoriete seizoen om buiten te zijn. Ondanks dat vond ze de wintervakanties wel het leukste. ‘’Wij gingen altijd op wintersport en dat vond ik de allerleukste vakantie.’’

 

 "Als je op de baan bent, ben je maar met één ding bezig en dat is sleeën."

 

Van bobsleeën naar skeletonracen

 Het is daarom ook zo gek nog niet dat zij op een gegeven moment in aanraking kwam met het bobsleeën. Dit was tijdens een sportmiddag voor basisscholen, waar Kimberley als vrijwilliger aanwezig was. Toen ze met haar vriendinnen van de bobslee-startbaan in Ede afgleed, merkte ze dat ze talent had en hiermee startte haar carrière. Zij was namelijk niet de enige die dit besefte en vanaf 2009 nam Kimberley deel aan de nationale jeugdselectie in het bobsleeën. Hiermee behaalde ze een aantal medailles. Omdat haar gewicht aan de lichte kant was besloot zij in 2012 de overstap te maken naar het skeletonracen. Dit bracht gemengde gevoelens met zich mee. "De overstap van bobsleeën naar skeleton is opzich niet heel groot. Dit maakte de keuze wat makkelijker. Aan de andere kant was het geen makkelijke keuze, omdat ik bobsleeën heel leuk vond. Ik was er ook goed in. Alleen kwam ik op de start gewoon niet mee, omdat ik te licht was en de slee te zwaar.’’

 "De eerste weken waren echt drama, daarna ging het beter. Na vier weken had ik al mijn eerste wedstrijd en die ging best redelijk. Het was alleen nog lang niet het niveau om naar de Olympische Spelen te gaan." Ze trainde hiervoor heel erg veel. In de zomerperiodes trainde ze zes keer per week en in de winterperiode worden de training sessies langer. Voor iemand die zich alleen zou focussen op het sporten zou dit geen probleem zijn, maar Kimberley besloot hiernaast nog een studie te volgen. Ze wilde graag fysiotherapeut worden. "Niet veel mensen hadden hier vertrouwen in. Ik moest op gesprek komen om in aanmerking te komen voor een speciale klas voor topsporters. Mijn SLB ’er wilde mij echter al naar huis sturen, omdat ze van mening was dat het niet zou lukken. Ze wilde mij weigeren, maar omdat ik cum laude van het VWO afkwam moesten ze mij toelaten. Toch heb ik mijn propedeuse in één jaar, en mijn diploma in 4,5 jaar behaald." Tot op de dag van vandaag is ze werkzaam als fysiotherapeut in Ede. "Mijn baas is heel flexibel en vindt het prima als ik voor langere periodes weg ben. Daar heb ik echt geluk mee."

 

Geluk bij een ongeluk

 Door een diskwalificatie van één van de skeletonracers werd Kimberley geplaatst voor de Olympische Spelen in Korea. "Op het moment dat ik hoorde dat ik alsnog naar Korea mocht gaan, drong het niet echt tot me door. Ik was aan het trainen. Als je op de baan bent, ben je maar met één ding bezig en dat is sleeën. Toen het tot me door was gedrongen, was ik heel erg blij. Mijn moeder was heel erg opgelucht. Die zag de bui al hangen dat ik niet mocht gaan. Mijn vader daarentegen had niks anders verwacht."

 

 ''Dit is beter dan ik ooit had durven dromen''

 

Kimberley de eerste Nederlandse skeletonracer

 Dus in februari was het zover. Kimberley deed als eerste Nederlander mee aan het onderdeel skeletonracen. Haar doel was mee te doen aan de Olympische Spelen. Op de vraag hoe ze het vond dat ze ook nog eens de eerste Nederlander was, reageerde ze heel koeltjes dat iemand de eerste moest zijn. Voor de nodige aanmoedigingskreetjes waren haar ouders, twee jongere zusjes en haar Amerikaanse vriend, die ook skeletonracer is, meegekomen naar Korea. "Mijn ouders steunen mij in alles wat ik wil doen. Ook als het niet verstandig is. Daar zijn ze heel makkelijk in en zeggen dan ook dat ik er vanzelf wel achter kom."

 

Kimberley zat samen met alle andere sleeërs in het bergdorp. "Je hebt verder niet veel contact met bijvoorbeeld de schaatsers, omdat zij in een ander dorp zitten. De skeletonracers kende ik al, omdat ik al vaker tegen ze geracet heb. Daar ga je dus meer mee om." De zenuwen voor de wedstrijd vielen heel erg mee bij Kimberley. "Ik was eigenlijk niet echt zenuwachtig. De kwalificatie voor de spelen was een stuk moeilijker dan die ene wedstrijd. Als ik bij de kwalificatie een slechte wedstrijd had, was het eigenlijk meteen klaar. Dat is dus veel spannender dan één wedstrijd."

Volgens Hart van Nederland had Kimberley een moeizame generale. "Dat is geschreven inderdaad, maar daar ben ik het niet mee eens. Het ging gewoon goed. In een training zijn er altijd dingen die beter kunnen, maar een training is een training. Een wedstrijd gaat altijd beter, omdat je dan een plan hebt. Terwijl je in een training dingen gaat uitproberen."

Dat het terecht is dat Kimberley alsnog naar Korea mocht gaan, blijkt uit het resultaat dat ze behaald heeft. Ze is namelijk achtste geworden van de twintig skeletonracers die meededen. "Dit is beter dan ik ooit had durven dromen. Een nieuw doel heb ik nog niet. Ik ga eerst nog even lekker op vakantie en zie dan wel weer verder."

 

Voor nu is Kimberley even klaar met trainen en gaat ze heerlijk genieten van haar vakantie. Hopelijk is ze er over vier jaar bij in China en kunnen we weer genieten van deze fanatieke en nuchtere sportvrouw.

 

Geschreven door: Bibi Raayen en Romee Tap