sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

Verdwijnen in de gezellige massa van de Mozaïek

Opwekkingsliederen vullen de ruimte, handen gaan omhoog en halleluja’s vliegen door de zaal. De menigte is in alle vormen en kleuren te bekennen en allemaal kijken ze opgetogen naar het podium. Daar staan de enthousiaste voorzangers met de handen omhoog God te aanbidden. Dat is het begin van een dienst van de Mozaïek. Door de NOS is deze gemeente in december 2018 de snelst groeiende kerk van Nederland genoemd. Is dat nog steeds waarheid in April 2019?

Dat de Mozaïek nog steeds groeit is al te zien aan de parkeerplaats, maar dan vooral het gebrek aan plek om te parkeren. Sommige mensen hebben het beter bekeken. Die lopen glimlachend naar het grote grijze gebouw, midden in het industrieterrein van Veenendaal. Het gebouw mag dan grijs zijn, vanbinnen is het alles behalve grauw. “De sfeer die in de Mozaïek hangt is een sfeer van welkom zijn. Daar wordt hard aan gewerkt, maar het is niet geforceerd. Bij de deur wordt je begroet en is er al contact. Voordat de dienst begint wordt er koffie geschonken en daardoor is het al gezellig druk in de hal” vindt Jonathan (23). Hij gaat zijn groep voor en weet nog een plekje te vinden voor hemzelf en de drie anderen die bij hem horen.

Bijna is het zover

 Geroezemoes is nog steeds de overheersende toon. Een complete set-up van techniek en regie staat achterin de zaal klaar om de dienst van licht, geluid en beeld te voorzien. Om de bijeenkomsten van de Mozaïek een productie te noemen is een understatement.

Een klok telt af naar het begin. Het muziekteam komt het podium op, alle plaatsen in de zaal zijn vol, met nieuwe plaatsten gecreëerd op de trappen en in de hal. De dienst gaat nu echt beginnen.

 

Handen omhoog of op de stoel

Spiritueel is misschien wel het goede woord voor de manier waarop het christelijk geloof hier beleefd wordt. Tijdens het spelen van de opwekkingsmuziek gaan niet alleen handen omhoog. Ook de gezichten van menig Mozaïek-ganger zijn vol van emotie. Toch zijn de verschillen tussen de vele soorten mensen hier goed te herkennen. Er zijn zat mensen die hun handen op hun stoel laten rusten en met een neutraal gezicht meezingen. Sommigen zingen niet, sommigen staan bijna op en neer te springen. Tijdens de preek vallen de nodige ‘Amens’ vanuit het publiek. Ondertussen staat er een voorganger druk lopend en gebarend zijn verhaal te doen. “We preekten eens in een gevangenis. Daar wilden we het lied 'Opent de deuren' zingen, maar dat leek ons toch niet zo’n goed idee.” Gelach rijst op in de zaal. Het is tekenend voor de sfeer van de preek.

 Na afloop loopt de massa naar buiten onder muzikale begeleiding. Sommige mensen staan nog bij hun stoelen met hun handen uitgestrekt. Vermoedelijk voor een zegen. Dat er echt veel mensen zijn kan maar niet genoeg benadrukt worden. Ook Jonathan heeft er zijn impressies van. “De massaliteit van deze gemeente geeft anonimiteit, verbondenheid, maar kan er ook voor zorgen dat je verdwijnt in de massa.”