sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

“Volgens sommigen ben ik niet heilig genoeg”

Lunteren - Predikant W.j.W. Scheltens vertelt hoe een oud verhaal tot deze tijd kan worden gebracht. Ook is hij samen met de kerkgangers maatschappelijk betrokken. Ze staan stil bij aangrijpende, actuele onderwerpen.

Hoezo is de kerk ouderwets?

Op een doordeweekse dag is Scheltens – in zijn alledaagse kleren en genietend van de felle zon – te vinden in zijn tuinstoel met een pakje sigaretten gereed op tafel. Twintig jaar is Scheltens predikant in de Gereformeerde Kerk Lunteren en hij probeert telkens mee te gaan met de tijd. “Ik sta dicht bij de Bijbel en probeer het verhaal aan de kerkgangers uit te leggen. Ik stel me voortdurend het verhaal voor en denk: wat gebeurt daar?” Hij hoopt het oude verhaal in eigentijdse taal te vertellen. Zo noemt hij in zijn preken woorden als: ‘nepnieuws’ en ‘factchecking’, die tijdens de Amerikaanse verkiezingen zeer populair waren.

Idem dito heeft Scheltens net de smartphone uitgevonden. Tijdens het prediken gebruikt hij zo beeldtaal om zijn verhaal te illustreren; doodgewone dingen verbindt hij aan het geloof. “De grijze vinkjes op Whatsapp betekenen: je ziet het somber in en je wilt je verhaal vertellen. Daarna kleuren ze hemelsblauw: je bent – door God – gehoord.” Daarnaast bespreekt Scheltens tijdens catechisaties weleens onderwerpen als ‘voltooid leven’. “Ik laat dan een bierflesje zien waarop staat: eigendom van de fabrikant.” Hij probeert de preek zo te houden dat de luisteraars er ‘iets aan hebben’ en houdt de preken doorgaans luchtig. Enkele mensen noemen de preken van Scheltens zelfs té luchtig. “Volgens sommigen ben ik niet heilig genoeg.”

Bovendien bespreekt Scheltens ook maatschappelijke onderwerpen, zoals de 14-jarige Lunterse dader op de moord van Romy in Hoevelaken. Ook hebben de kerkgangers gebeden voor de Lunterse jongen die is verongelukt op het spoor. “Als we dat niet zouden doen, zouden de mensen het missen.” Toen bekend werd dat er in Lunteren een asielzoekerscentrum zou komen, ontstond er een ware commotie. “In het dorpshuis hebben we destijds een bijeenkomst gehouden met alle voor- en tegenstanders. Daar bespraken we hoe we hier mee om moesten gaan.” De kerk is volgens hem – dus – maatschappelijk betrokken.

Samen staan we sterk

Trots is hij ongetwijfeld op de kerk. Een voor een laat Scheltens alle trofeeën, geschenken en voorwerpen zien met een aardige toelichting. Veelal heeft de kerk kunstwerken als gift verkregen. Volgens de prediker zijn de Luntenaren dan ook erg betrokken. “Iedereen doet het voor niks.” Als voorbeeld geeft hij de Oud-Lunterse Dag: “Deze dag krijgt – in tegenstelling tot Ede en Bennekom – geen subsidie. Er gaan mensen langs met collectezakjes om de dag mogelijk te maken. Het mooie is dat er altijd wat  collectegeld overblijft. Dat wordt gebruikt om bijvoorbeeld het dorp mooier te maken. Iedereen doet het voor elkaar, voor hun dorp.”

Volgens de prediker is spreken niet het mooiste aan zijn werk. “Voor mij is dat de samenhang in de kerk. Ik ben in mijn werk maatschappelijk betrokken en het meest daarvan bestaat uit mensen bezoeken. In het ziekenhuis of in het verpleegtehuis. Maar ik ga ook op kraamvisite.”

Een paar jaar geleden heeft de kerk het 150 jarig-jubileum gevierd. “Drie Lunterse families hebben we uitgenodigd die van begin af aan lid zijn van de kerk.” De rest van de kerkgangers is – zoals Scheltens het noemt: ‘import’. Naar verhouding is de Gereformeerde Kerk in Lunteren een kleine kerk en hebben de leden onderling een goede band.” Scheltens verzekert dat ook nieuwskomers zich direct thuis voelen. “Als leden op vakantie zijn en ze zien een kerk, sturen ze daarvan een vakantiekaart naar de kerk”, legt Scheltens uit terwijl hij met zijn hand langs de vakantiekaarten zweeft. Hij organiseert zelf evenzeer uitstapjes met de kerkgangers, zoals een wandeling door het oude Amersfoort, maar ook reizen naar Egypte en Israël.

Jammer genoeg blijken de 1040 leden niet altijd loyaal aan de kerk. “In de kerk is het niet zo dat iedereen elke zondag komt. Het aantal leden loopt niet terug, maar het aantal kerkgangers langzaamaan wel. Daarnaast is – hoewel het door de generaties heen loopt – de gemiddelde leeftijd van de leden oud. Een hele dag heeft Scheltens met een kerkganger gepraat, die de toekomst van de kerk somber inzag. Maar volgens Scheltens is het: ‘gewoon doorgaan’. Daarna blaast Scheltens de vlam van kaars uit en verspreidt het rook met zijn hand in de lucht.