sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

“Ik vind het allemaal prima, zolang je maar geen hoofddoek gaat dragen” DEEL 1

"Jullie hadden echt wel eerder binnen mogen komen hoor, dan hadden jullie niet buiten hoeven wachten. Het regende toch niet, hé? Nee? Gelukkig. Dat wil ik niet op mijn geweten hebben. Thee of koffie?” Iboyca van Os (24) loopt naar de keuken. Terwijl de waterkoker ruist, doet ze de buitendeur dicht nadat de twee katten naar binnen zijn geglipt. Ze pakt de kopjes en brengt ze naar de tafel. “Neem gerust wat lekkers, er is genoeg,” drukt ze ons op het hart, terwijl ze haar Khimaar (een lange hoofddoek tot aan de heupen)gladstrijkt en plaatsneemt op de bank. Met haar blauwe ogen kijkt ze ons verwachtingsvol aan.

"Jullie hadden echt wel eerder binnen mogen komen hoor, dan hadden jullie niet buiten hoeven wachten. Het regende toch niet, hé? Nee? Gelukkig. Dat wil ik niet op mijn geweten hebben. Thee of koffie?” Iboyca van Os (24) loopt naar de keuken. Terwijl de waterkoker ruist, doet ze de buitendeur dicht nadat de twee katten naar binnen zijn geglipt. Ze pakt de kopjes en brengt ze naar de tafel. “Neem gerust wat lekkers, er is genoeg,” drukt ze ons op het hart, terwijl ze haar Khimaar (een lange hoofddoek tot aan de heupen) gladstrijkt en plaatsneemt op de bank. Met haar blauwe ogen kijkt ze ons verwachtingsvol aan.

Op het eerste gezicht lijkt ze een typische moslima. Een lange zwarte onderjurk en een blauw-grijze Khimaar. Toch, als je beter kijkt, vallen haar blonde wenkbrauwen en haar blauwe ogen op. “Bij eerste ontmoetingen met mijn cliënten in de zorg krijg ik vaak opmerkingen."

‘Wat spreek je goed Nederlands’, zeggen mensen wel eens. Daar moet ik altijd een beetje om lachen.

‘Mevrouw’, zeg ik dan, ‘ik ben gewoon Nederlands.’

‘Is je vader Turks dan?’

‘Nee mevrouw, mijn vader is Nederlands.’

‘Dan is je moeder zeker Marokkaans?’

‘Nee mevrouw, mijn moeder is ook gewoon Nederlands. Ik ben een Nederlandse moslim.’

‘Oh’, zeggen ze dan. Mensen vinden dat vaak vreemd.”

"En op een zeker moment betrapte ik mezelf erop dat ik het wel heel interessant vond. Hoe zat het nou met die islam?" 

Moskee van binnen

Het begon allemaal met een Nederlandse vriendin met wie Iboyca in een winkel werkte. Zij was al jaren geïnteresseerd in de islam. “In eerste instantie sprak het me totaal niet aan. Ik was zoals heel veel andere Nederlanders bevooroordeeld door de media. Op een zeker moment begon mijn vriendin uit zichzelf kleine dingetjes te vertellen. Ik sta wel open voor andermans verhalen en meningen dus ik luisterde. En opeens betrapte ik mezelf erop dat ik het wel heel interessant vond. Hoe zat het nou met die islam? Ik ging met haar in gesprek hierover. Echter moest ik voor meer diepgang op zoek naar andere bronnen.”

Na wat onderzoek in haar omgeving en op internet merkte ze dat goede bronnen zoeken nog niet zo gemakkelijk was. “Waar te beginnen? Ik besloot een Koranvertaling aan te schaffen. Ik was wel benieuwd wat daar nou eigenlijk stond. Bij mijn eerste indruk kwamen de teksten vrij hard op mij over. Ik vond het wel heel mooi wat er stond, maar het was voor mij destijds nog moeilijk te begrijpen."

“Vervolgens heb ik contact gezocht met een bekeerd meisje dat ik kende van vroeger, Sarah. Ik wist dat zij bezig was met de islam en zij destijds bijvoorbeeld meedeed met de ramadan. Ik stuurde haar een berichtje via Facebook met de vraag of ze mij meer kon vertellen over de islam en de moskee. Ik was namelijk heel benieuwd hoe die er vanbinnen uit zou zien.”

 

"Een zwarte kat springt naast Iboyca op de bank"

 

Dit is de waarheid

“Zij heeft me onder haar hoede genomen. Ze had me een aantal boeken aangeraden en we zijn toen naar een aantal islamitische winkels geweest om deze aan te schaffen. Ook leerde zij me de grondbeginselen van het gebed. Ik ben haar hier tot de dag van vandaag nog dankbaar voor. Na ongeveer een jaar onderzoek doen door verschillende boeken te lezen, te spreken met moslima's en lezingen bij te wonen in verschillende moskeeën, was ik eruit: dit is de waarheid, iets waar ik me echt in vind. Ik kon er niet meer onderuit."

“Ik ben niet gelovig opgevoed, ik ben daar altijd vrij in gelaten en heb er verder ook niet echt veel van meegekregen van huis uit. Het was dus een hele switch om van "ongelovig" naar gelovig te gaan, een grote stap. Maar ik voelde me er zo prettig bij.  Ik voelde direct een soort van rust. Sarah heeft me verder begeleid en ik wist dat ik wilde bekeren.”

Een zwarte kat springt naast Iboyca op de bank. Als ze met haar handen op haar benen klopt, klimt het beestje op haar schoot en krult zich op. Terwijl Iboyca doorgaat met haar verhaal, blijft ze de kat aaien. “Toch was het bekeren best een issue. Ik ging toen nog veel uit en dat vond ik hartstikke leuk, en ik droeg graag wat korte kleren. Daarom vond ik het hypocriet om me te gaan bekeren. Toch, nu ik bekeerd ben, voel ik dat niet meer als hypocriet.”

 

Bekeren

“Je begint onderaan en stapje voor stapje ga je vooruit. Maar op dat moment voelde ik dat niet zo, dus heb ik het uitgesteld. Bovendien moet je het aan je familie gaan vertellen, en ik was bang voor de reacties. Ik besloot te wachten tot ik de juiste woorden had gevonden. Tot ik op een avond ineens heel sterk voelde dat ik me direct wilde bekeren. Ik besloot het gewoon te doen."

“Toen ging ik de Shahada uitspreken, dat is een zin waarmee je getuigd dat niets of niemand het recht heeft om aanbeden te worden dan Allah, en dat Mohammed Zijn dienaar en boodschapper is. Dat hoeft in eerste instantie niet in de moskee, het kan ook gewoon thuis. Op het moment dat je het uitspreekt met de oprechte intentie om moslim te worden, ben je een moslim.” Na het uitspreken van de Shahada begon Iboyca ook met zich anders kleden. “Ik begon met langere kleren. Daarna een los sjaaltje om mijn hoofd waarbij je mijn haren nog wel kon zien. Vervolgens ben ik na een aantal maanden hoofddoeken gaan dragen.”

“Het proces op zich voor mezelf om te veranderen vond ik niet moeilijk. Daarentegen vond ik de strijd die je voert tegen je eigen begeertes wel heel lastig. Voor mij waren dit waren vaak kleine dingetjes zoals make-up dragen buiten de deur. Dit mag namelijk niet. Dat is iets waar je veranderingen in moet gaan maken. Ook niet meer uitgaan bijvoorbeeld, maar ook het niet langer bijwonen van de niet-islamitische feestdagen zoals kerst. Ik doe mijn uiterste best ondanks dat alles niet in een keer lukt. Maar het is vooral belangrijk dat je niet stil staat. Ook al zijn het babystapjes, je moet vooruit boeken. Op dat punt gaat het goed.”

 

Tranen met tuiten

“Hier thuis werd er vrij positief op gereageerd. Mijn vader zei: nou, gefeliciteerd meis, als je je daar prettig bij voelt moet je dat doen. Mijn zus reageerde wat droog: zolang je mij er niet mee lastig valt moet je het zelf weten. Dat ervaar ik zelf niet zozeer als negatief. Mijn andere zusjes reageerden er ook positief op. Als je dit wil, moet je het lekker doen. Hetzelfde geld voor mijn goede vriendinnen. Die vonden het helemaal geen punt. Voor mij is het een positieve ervaring geweest, met wat moeilijkere momenten.”

Een moeilijker moment was toen ze haar moeder over haar bekering vertelde. “Mijn ouders zijn gescheiden, dus ik moest het haar apart vertellen. Ik ging naar haar toe, en toen ik het haar vertelde huilde ze tranen met tuiten en was ze intens verdrietig. Vooral het onbegrip, waarom? Ze had er absoluut geen empathie voor, zij begreep het niet en wilde het niet begrijpen.” 

"Dit is echt weer wat voor jou, zei ze. Zo’n aparte wending in je leven. Want daar heb ik er al een aantal van gehad."

“Uiteindelijk zei mijn moeder wel na een lang gesprek: dit is echt weer wat voor jou. Zo’n aparte wending in je leven. Want daar heb ik er al een aantal van gehad. Maar het moment voor mij was best wel moeilijk en toch wel enigszins kwetsend. Het is een keuze die ik zelf heb gemaakt, en ik probeer er zo min mogelijk andere mensen mee te belasten, maar toch wordt het vaak gezien als iets heel negatiefs.”

“En ik denk dat deze reactie van mijn moeder grotendeels ligt aan het feit dat ik voor de islam heb gekozen en niet voor een andere religie. Als ik tegen mijn moeder had gezegd dat ik christen wilde worden, denk ik dat het toch heel anders ervaren zou zijn. Dit komt voort uit het feit dat de islam in de media vaak negatief naar voren wordt gebracht. Een tweede reden, die ik zelf wel heel mooi vind, is dat over het algemeen veel moslims hun religie echt als een levenswijze toepassen. Moslim zijn houdt zoveel meer in dan een bezoekje brengen aan de moskee of het eten van halal vlees. Ik probeer mijn geloof toe te passen in iedere keuze die ik maak, en iedere stap die ik zet."

 

 

"Ze pakt de kopjes en brengt ze naar de tafel."

 

Hoofddoek

"Mijn moeder zei meteen tegen mij: ‘Ik vind het allemaal prima, zolang je maar geen hoofddoek gaat dragen. Beloof me dat.’ Toen zei ik al direct: ‘Mam, dat kan ik niet beloven, want dat is onderdeel van mijn geloof. Op dit moment ben ik er niet klaar voor om er een te dragen, maar ik weet niet hoe dat over een paar maanden of jaren zal zijn.’ Dat vond ze heel erg moeilijk, puur omdat ze zich er toen nog voor af kon sluiten. Ze hoefde het niet te zien. Als ik daar was, wilde ze er ook niet over praten. Ze wilde kleppen opdoen en het verder negeren. Maar als ik een hoofddoek zou gaan dragen, zou ze zich er niet meer voor af kunnen sluiten. Dus dan zou het 'echt' worden voor haar.”

 

Benieuwd naar de rest van het verhaal? Over precies een week staat het slotstuk online, waarin Iboyca onder andere uitlegt wat haar zo inspireert uit de islam.