sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

Kiezen tussen christen- en homozijn, "dat is zo'n vals dilemma, daar ben ik het zo niet mee eens"

Door zijn opmerkingen als: “het is niet niks, met mijn hakken op nationale televisie” maakte Frans Blokhuis afgelopen maandag het Amersfoortse publiek aan het lachen en was hij onder hen zeer geliefd. Hij kwam duidelijk uit voor zijn mening en was niet bang om zijn boosheid, met respect, uit te drukken.

Honderd dagen geleden kwam de Nederlandse versie van de Nashville verklaring heftig in opspraak door verschillende media. Voorafgaand aan hun tv-uitzending organiseerde de Evangelische Omroep het ‘NieuwLicht Café’ in de Observant in Amersfoort, met als thema LHBT’ers en de kerk. Bij deze besloten bijeenkomst werden diverse deelnemers verwelkomd om hun reactie te geven en de vragen van het nieuwsgierige, vaak zelfverzekerde publiek te beantwoorden. Na afloop sprak ik met deelnemer Frans Blokhuis over de kerk en de discussies rondom dit thema.

 

Positieve reacties

Terwijl zijn vriend, Matthijs, aanschuift, vertelt Frans over de reacties die hij kreeg nadat hij uit de kast is gekomen. “Ik heb in mijn kerk niet veel negativiteit meegemaakt. Er waren wel mensen met standpunten zoals ‘als je homo bent, mag je geen relatie hebben’, maar de grote meerderheid was erg supportive. Ook mijn vader, die dominee is, is met mij door een proces heen gegaan en hij staat positief en accepterend achter mij. Ik heb dus geen negatieve ervaring waarbij ik uit de kast kwam, verbannen werd en niet meer welkom was. Integendeel, toen ik de kerk verliet is er zelfs een ouderling geweest die me heeft geprobeerd over te halen om te blijven. Ik vind het belangrijk dat mensen weten dat het niet in iedere kerk hetzelfde is, dat er ook kerken bestaan waar mensen je met open armen ontvangen. Toch zijn er helaas ook nog veel te veel kerken waar dat niet het geval is.”

 

De uiteindelijke reacties waren dus voornamelijk positief, maar het uit de kast komen was niet makkelijk. Voordat hij uit de kast kwam, is hij bij drie verschillende kerken lid geweest. In elk van deze kerken kende hij niet één persoon die uit de kast is. “Als je nooit iemand ziet die christen- en homozijn combineert, kan dat je het gevoel geven dat dat ook niet helemaal de bedoeling is. Ik wil voorkomen dat toekomstige generaties van tieners die in kerken nog in de kast zitten door zo’n zelfde proces heen hoeven van eenzaamheid en je afvragen of je moet gaan kiezen tussen christen- en homozijn. Dat is zo’n vals dilemma, daar ben ik het niet mee eens.”

 

"Ik vind dat er veel meer ruimte mag zijn voor boosheid, want die boosheid komt ergens vandaan."

 

Boosheid

Het ‘gesprek voeren’ stond centraal deze avond en werd gezien als een stap in de juiste richting. Frans was daarbij niet bang om meer gehoor te geven aan boosheid over onbegrip. “De focus ligt steeds op ‘jij bent boos, dus jij bent verkeerd bezig. Je moet altijd lief zijn en bruggen bouwen.’ Wat ik belangrijk vind in die hele discussie over boosheid, is dat het niet de hele tijd gaat over ‘hoe boos mag je zijn?’ Ik wil zo graag dat de focus verschoven wordt naar de personen die zich aangesproken voelen door die boosheid, dat zij zich gaan afvragen ‘waarom is deze persoon zo boos? Wat heb ik daaraan bijgedragen en wat moeten we anders doen?’ Ik vind dat er veel meer ruimte mag zijn voor boosheid, want die boosheid komt ergens vandaan. Het zegt iets over iemands ervaringen, het komt niet zomaar uit de lucht vallen. Het kan voortkomen uit ervaringen, onderdrukkingen, het zijn druppels die de emmer doen overlopen. Ga het niet hebben over ‘die emmer mag niet overlopen’, ga het hebben over ‘waarom is die emmer zo vol? Wat voor druppels zijn er in die emmer gevallen? Misschien heb ik er ook wel een paar in laten vallen.’ Ik denk dat dat een veel interessanter en vruchtbaarder gesprek is als we vooruit willen komen.”

 

“Ik weet hoe het is om op te groeien in een kerk, ik heb het van A tot Z doorleefd, dus ik ken het verhaal van binnenuit. Ik weet hoe er gedacht wordt, ik ken de Bijbelteksten, ik weet hoe het gesprek gevoerd wordt en ik weet hoe het is om in een kerk uit de kast te komen. Dit vind ik een waardevolle ervaring, waarvan ik denk dat het nodig is om die te delen.” Matthijs, die zelf niet meedeed aan het programma, staat volledig achter Frans zijn doel. “Ik ben zelf niet te schuchter om over dit onderwerp te spreken, ik zou zo naast hem kunnen staan. Frans is wel meer activistisch is dan ik, ik ben meer de bruggenbouwer.” Frans onderbreekt hem: “we hebben beide onze eigen stijl,” waarnaar Matthijs vervolgt: “we vullen elkaar daarin aan.”