sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

In gesprek met meneer pastoor

WAGENINGEN - Of ik koffie of thee lust. Ietwat gehaast pakt hij zijn sporttas uit en hangt hij z’n soutane op. “Ik kom net terug van een mis in het bejaardentehuis.” Het is van hot naar her rennen als je pastoor bent van zo’n grote parochie. Maar Henri doet het graag.

Als de tas is uitgepakt en de hulp op de hoogte is gebracht van het theesmaakje, is het tijd voor het interview, dat plaats vindt in de huiskamer. Eenmaal geïnstalleerd in een rode, bijna majestueuze fauteuil sla ik mijn boekje met vragen open.

Al snel blijkt duidelijk dat Henri afkomstig is uit een (verrassing!) katholiek gezin. “Voor die tijd was mijn familie al vrij streng.” De kleine Henri ging graag naar de kerk en was geïnteresseerd in het geloof. Het idee om later van de kerk z’n werk te maken, kwam toen een paar maanden na Henri’s eerste communie zijn opa overleed. “Mijn opa was mijn beste vriend, toen hij overleed ging ik veel nadenken over de dood en hoe je in de hemel komt.”

In botsing
Met inmiddels twee dampende kopjes voor ons, gaat Henri verder met zijn verhaal. “Op de middelbare school begon ik over sommige dingen te twijfelen. Veel leerlingen om me heen geloofden niet en dingen uit de Bijbel botsten met de wetenschap. Toch bleef ik geloven. Vooral de vraag wat er na het aardse leven is, bleef me bezig houden. We lopen hier 80 à 90 jaar rond, maar wat gebeurt er daarna?”

Ondanks Henri’s sterke geloof wist hij niet zeker of hij priester wilde worden. “Je hoort vaak dat mensen de stem van God horen, dat het een roeping is. Ik hoorde geen stem, maar had wel een diep verlangen. Ik ben toen naar mijn godsdienstleraar gegaan, die vertelde dat God ook op deze manier tot je kon spreken. En dat het de wil van God is dat je er zoveel mee bezig bent.”

"We lopen hier 80 à 90 jaar rond, maar wat gebeurt er daarna?"

Na het gesprek met de godsdienstleraar besloot Henri de priesteropleiding in Utrecht te volgen. Tijdens die studie vertrok de toen 23-jarige Henri voor een stage naar een verslaafdenkliniek op het Caribische Trinidad. Het werd een stage die veel impact op hem had. “Ik heb daar gezien hoe het geloof kan helpen bij het genezingsproces. Hoe mensen met een enorm minderwaardigheidscomplex hun ellende een plekje kunnen geven, door vergeving van God.

In Nederland worden hulpverlening en religie erg uit elkaar gehouden, terwijl het elkaar juist zo mooi kan aanvullen. Natuurlijk is geloof nooit een oplossing voor professionele hulpverlening, maar God kan veel helpen als jij jezelf ook wil beteren.”

Blijven geloven
Eenmaal terug in Nederland kwam al snel de tweede stage in zicht, ditmaal een minder tropische bestemming; het Gelderse Wageningen. Een mooi toeval dat Henri hier jaren later als pastoor in dienst treed. De parochie bestaat dan nog uit tien afzonderlijke kerkbesturen, die later samen zijn gevoegd vanwege financiële afwegingen.

“Het is moeilijk om mensen bij het geloof te houden. Veel mensen beseffen niet dat het iets waardevols is, een manier om het leven mooier en zinvoller te maken. Niet dat je door te geloven beter bent dan andere mensen, maar je hebt wel iets kostbaars.”

Gelukkig wordt de kerk op zondag nog druk bezocht. “Er zijn veel internationale studenten in Wageningen die Rooms-Katholiek zijn. We hebben zelfs een internationaal studentenkoor dat elke tweede zondag van de maand zingt in de kerk.”

"Niet dat je door te geloven beter bent dan andere mensen, maar je hebt wel iets kostbaars."

Ondanks de problemen en zorgen binnen de parochie zijn er nog genoeg momenten die Henri voldoening geven. “Ik beleef wekelijks mooie momenten. Een persoon die me goed is bijgebleven is een jongeman met een sterke doodswens. Door met hem te praten is hij uiteindelijk hulp gaan zoeken en loopt hij weer vrolijk rond. Dat is natuurlijk niet aan mijn gesprek te danken, maar ik heb er wel een steentje aan bij kunnen dragen.”

Om 12:30 gaat de deurbel, Henri’s volgende afspraak staat op de stoep. Ik had deze vriendelijke, bescheiden man nog meer willen vragen, maar de plicht van een drukbezet pastoor roept. In de gang word ik nog vriendelijk uitgenodigd om de internationale mis een keer te bezoeken. Want ondanks de drukte van zo’n grote parochie, zijn er altijd meer mensen welkom. En zo voelt het ook.

Dit verhaal is onderdeel van dossier Wageningen. Meer verhalen, check de kaart hieronder.