sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

Een schil van verschillen I: buigen en bidden

VEENENDAAL - De huizen waarin ze wonen, de kleding die ze dragen en de God waarin ze geloven: ’t Franse Gat is alles behalve een eenheidsworst. Hoe gaan de wijkbewoners om met de verschillen? Weten ze wat er leeft of gaan ze elkaar uit de weg? In de serie ‘een schil van verschillen’ voeren we het gesprek over die verschillen. De eerste in de reeks is een gesprek over godsdienst.

Langzaam sjokt hij over het Bruïneplein. Zijn handen tillen een zware boodschappentas. Eindelijk bij zijn auto aangekomen, laadt hij alle etenswaren een voor een in de kofferbak. Marten woont even verderop in ‘t Franse gat, maar na 78 jaar is het fijn dat hij de auto kan pakken voor de boodschappen. “Toen ik acht was zijn we vanuit Kampen naar Veenendaal verhuisd en in deze wijk terechtgekomen . Ons gezin was een buitenbeentje. Dan droegen we niet de juiste klompen en werden we door andere schoolkinderen uitgelachen.” Niet alleen het uiterlijk zorgde voor kleine pesterijen, ook het geloof resulteerde steevast in getreiter. Zo scheidde een deur op de Patrimoniumschool de hervormde kinderen van de gereformeerde kinderen. “Ik was hervormd en onze gemeente heette Sola Fide. ‘Sola Fiedje, eind van het liedje’ werd er dan geroepen. 

“De mensen zijn hier overspoeld door de kerk.”

Genoeg van geloof

 Het geloof betekende lange tijd weinig voor hem en veel anderen in ’t Franse Gat. “De mensen zijn hier overspoeld door de kerk. Als kind begon je de dag met bidden, bijbellezen en zingen en dit herhaalde je op school zo’n vier keer. Bij het avondeten las je vader nog een ellenlang stuk uit de Bijbel om de dag te eindigen op je knieën voor je bed. Vind je het gek dat mensen er dan een keer genoeg van krijgen?” En zo werd ’t Franse Gat volgens Marten minder gelovig. Ook hij is zijn geloof anders in gaan vullen. “Ik ga niet meer naar de kerk, maar ik kijk wel naar Hour of Power op zondag. Dat vind ik nog beter dan de kerk. Gek hè? Vroeger werd de tv als iets duivels beschouwd, nu wordt er zelfs gepreekt op tv.”

Toch is het geloof de laatste tijd meer voor Marten gaan betekenen. Kort geleden is een dierbare van hem overleden. “Dat zette me stil. Door het ouder worden zie ik wat belangrijk is en wat niet. We zijn het geloof kwijtgeraakt en als we niet oppassen wordt ons land straks overgenomen door de Islam. Ik heb op Wilders gestemd. En niet omdat ik een racist ben, maar omdat ik hem zie als een man die de christelijke waarden en normen in stand houdt. Ik houd mijn hart vast voor de toekomst.”

Veiligheid in het geloof

Aan het einde van de zonnige Patrimoniumlaan loopt Aisha*. Haar oranje rugzak steekt fel af tegen haar donkere jas. “Zullen we even in de schaduw gaan staan? In de zon is het zo warm.” Ze komt net van de moskee. Dat doet ze elke woensdag. “Daar lees ik de Koran.” en Aisha wijst naar haar tas op haar rug  waar de versierselen van het boek doorheen schijnen. “De imam vertaalt teksten die moeilijk te begrijpen zijn en hij geeft verder uitleg. Nu het ramadan is ga ik extra vaak naar de moskee.” 

Haar familie is al generaties lang islamitisch. “Mijn oma gaf het door aan mijn moeder, zij gaf het aan mij en nu geef ik het door aan mijn dochter.” Het geloof betekent veel voor haar. “Het biedt me veiligheid en leert me veel over hoe ik met anderen om moet gaan. Vriendelijkheid, de waarheid spreken, niet roddelen en geduld hebben zijn dingen die ik belangrijk vind.”

“Ga terug naar je eigen land.’ schreeuwde hij. Ik hoor het vaker en dat doet pijn.”

Marokkaanse vrouwen zijn geduldig

“De diversiteit in ’t Franse Gat vind ik fijn. Ik ken veel verschillende mensen. Zo heb ik contact met wat Nederlandse vrouwen, maar kan ik ook goed overweg met mijn Syrische en Iraakse buren die allebei christelijk zijn. Dat vind ik mooi aan ’t Franse Gat, we helpen elkaar altijd.” Desondanks krijgt ze ook weleens negatieve reacties op haar geloof en haar afkomst. Ze aarzelt, maar vertelt het toch. “In kleine dingen merk ik het. Mijn dochter parkeerde pas haar auto. De eigenaar van een andere auto kwam boos naar buiten om te zeggen dat ze uit moest kijken voor zijn auto waarop mijn dochter boos reageerde dat er niets aan de hand was. Maar dat maakte de man nog bozer en hij schreeuwde: ‘Ga terug naar je eigen land.’ Ik hoor het vaker en dat doet pijn. Maar”, zegt ze met een glimlach, “dat zijn kleine dingen. Ik woon hier met plezier en vertrek niet zomaar uit deze buurt."

*Aisha is niet haar echte naam en ze is niet de vrouw op de foto.

 

Nog nieuwsgieriger geworden naar 'Franse Gat? Klik dan hier voor het volledige dossier!

Klik op de verschillende punten van de kaart en bekijk alle andere artikelen!

 

Discussieer mee Welke verschillen vallen u op in 't Franse Gat?