sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

"Wij houden ons niet bezig met aardse koninkrijken."

WOUDENBERG- Een klein jongetje met blonde krullen zit achterstevoren op zijn stoel en kijkt ons met zijn helder blauwe ogen doordringend aan. De rest van de mensen geeft een hand en stellen zich voor. We zijn bij de Jehovah getuigen in Woudenberg en in de Koninkrijkszaal zijn de rode stoelen half gevuld, de meeste mensen staan aan de zijpaden nog met elkaar te kletsen. Dan is het tijd om te beginnen en iedereen zoekt netjes zijn plekje op.

Waarschijnlijk heb jij/heeft u wel een beeld bij de Jehovah getuigen. Eén van je vooroordelen is misschien wel dat ze altijd een voet tussen de deur houden als je de deur weer dicht wilt doen. Maar niks is minder waar. Dat van die voet tussen de deur is onzin, aldus enkele Getuigen.

“Dat vooroordeel komt namelijk vanuit de Tweede Wereldoorlog. Tijdens de Duitse bezetting stonden de Jehovah’s zwaar onder druk. Toen evangeliseerden zij ook aan de deur en als je dan een voet tussen de deur had, was je bij diegene op bezoek en dan mocht de politie je niet oppakken. Maar nu gebeurd die voet al lang niet meer”, vult de vrouw lachend aan.

De gemiddelde leeftijd ligt misschien zo rond de vijftig, maar er zijn ook jonge mensen. Zelfs de jongste kinderen komen mee naar de zaal, want dat leuke blonde jongetje kan nog niet eens praten. Dat de gemeente is vergrijsd, komt ook door de verhuizingen. Jonge gezinnen die net starten verhuizen naar elders, omdat het in Woudenberg duur wonen is. “Daarom heb ik mijn haren ook geverfd, is toch weer een grijs koppie minder.” Een lachsalvo volgt, want iedereen weet dat dat niet de reden is.

De vergadering

Het begin van de vergadering heeft wel wat weg van wat wij uit onze eigen kerken (PKN, GerGem en de HHK) gewend zijn en toch is het anders. Iedereen gaat staan en het eerste lied wordt gezongen. De muziekbegeleiding komt door de speakers, dus geen orgel of ander muziek instrument. Daarna vraagt de voorzitter om de zegen van Jehovah voor deze dienst en iedereen vouwt de handen en sluit de ogen, het enige verschil is dat we nu staan, voor de rest voelt het nog gewoon zoals we gewend zijn.


De rest van de avond is onderverdeeld in verschillende stukken, waarbij verschillende broeders hun taken hebben. Door de afwisseling van sprekers en onderwerpen blijft het interessant. Zo worden er bijvoorbeeld ook tactieken besproken hoe je het best een gesprekje aan de deur kan houden en wordt de geschiedenis van de Jehovah’s in Nicaragua en Zaïre (het huidige Congo) besproken. In deze landen hebben veel Jehova’s tegenstand van de regering meegemaakt.

In Nicaragua werd het voor de Jehova’s verboden hun leerstellingen te prediken en hun religieuze activiteiten te promoten. Dit verbod kwam omdat de Jehovah’s onterecht ervan beschuldigd werden communisten te zijn. In plaats van te stoppen met prediken vergaderden de aanhangers zich in kleinere groepen op afgelegen plaatsen en dienden ze een verzoekschrift in bij het Hooggerechtshof van Nicaragua om het verbod ongedaan te maken. Dit lukte uiteindelijk.

Een vrouw verteld ons later dat alle Koninkrijkszalen met elkaar verbonden zijn, omdat iedereen in dezelfde week hetzelfde behandeld en dat ze daarom ook over Jehovah’s in het buitenland onderwijs krijgen. Van de verhalen hopen de Jehovah’s ook te leren hoe er het beste met verdrukking omgegaan kan worden.

Interactie blijkt heel belangrijk te zijn in deze doordeweekse vergadering. Tijdens een soort van Bijbelstudie mag iedereen wat zeggen als hij of zij dat wil. Aan weerskanten van de rij stoelen lopen twee mannen met microfoons op een stok. Heeft iemand de behoefte iets te zeggen? Dan steekt diegene zijn hand op en wordt de microfoon bij die persoon gehouden.


Zelfs de allerkleinsten mogen hun zegje doen. Wanneer er gelezen wordt over de vervolging van de Jehova’s in Zaïre en de vernietiging van de Koninkrijkszalen in dat gebied steekt een klein blond meisje van een jaar of drie ook enthousiast haar vingertje op. Van de broeder krijgt ze het woord. “Stomme mensen hebben huizen kapot gemaakt.” Verschillende “aaah’s” klinken door de zaal. De broeder geeft haar een complimentje, van de buurvrouw krijgt ze een schouderklopje en een trotse moeder geeft een dikke knuffel.

Na de vergadering nemen de aanwezigen ruim de tijd om zich aan ons voor te stellen wanneer ze dat nog niet voor de vergadering hebben gedaan. Hugo van Leth neemt uitgebreid de tijd om ons nog meer over de Jehovah’s uit te leggen. “Dat wij de naam Jehovah gebruiken voor God is niet zo vreemd als veel mensen denken”, vertelt hij rustig. “In de originele Bijbeltalen wordt de naam Jehovah voor God gebruikt. Vaak is dat veranderd, maar wij houden graag deze naam voor Hem aan.”

Hoewel Jehovah’s volop deelnemen aan de samenleving lijken ze soms ook een op zichzelf staande samenleving te zijn. Zo stemmen zij niet wanneer er verkiezingen zijn voor de politieke partijen. “Wij houden ons niet bezig met aardse koninkrijken. Wij zetten ons vooral in voor het koninkrijk van Jehovah. Uiteindelijk zal dat het enige koninkrijk zijn dat bestaat, omdat het eeuwig is.

Natuurlijk betalen we wel gewoon belasting zoals het hoort”, benadrukt hij wel. “Hoewel dit soms wel een moeilijk punt is, omdat het belastinggeld niet altijd besteed wordt aan voorzieningen die wij steunen. Wij geloven niet in het gebruik van geweld. Toch gaat een deel van het belastinggeld naar defensie. Wij zien hier het nut er niet van in. Geweld zal altijd meer geweld oproepen. Wij prediken liefde. Jezus heeft ons geleerd om onze vijanden lief te hebben. Voor ons uit kracht zich niet in geweld. Je bent pas echt krachtig wanneer je liefde aan iedereen kan tonen.”

Discussieer mee Wat zijn uw ervaringen met Jehovah's getuigen?