sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

Kruidenierszaak verbindt Van Koesveld aan Lunteren

LUNTEREN - De tafel waar hij aan zit is bezaait met foto’s. Zwart-wit foto’s met gezichten die je star aankijken. “Mijn vader spaarde vroeger al oude ansichtkaarten, ik ben daarmee doorgegaan. Nu ben ik in het bezit van zesduizend ansichtkaarten”, vertelt Gert van Koesveld (73) trots.

LUNTEREN - De tafel waar hij aan zit is bezaait met foto’s. Zwart-wit foto’s met gezichten die je star aankijken. “Mijn vader spaarde vroeger al oude ansichtkaarten, ik ben daarmee doorgegaan. Nu ben ik in het bezit van zesduizend ansichtkaarten”, vertelt Gert van Koesveld (73) trots.

Hij bevindt zich in het kantoor van het museum Oud-Lunteren. Tegen de muren staan dozen opgestapeld waaruit hij allerlei bijzondere objecten tovert. “Kijk, dit tasje droegen de vrouwen aan hun riem naar de kerk.” Van Koesveld laat een tasje zien dat met kleurige kralen bezet is. Zijn ogen fonkelen wanneer hij vertelt over Lunteren en haar geschiedenis. Hij haalt oude almanakken en poëziealbums tevoorschijn, verrijkt met sierlijke hanenpoten. “Ik ben trots op de gemoedelijkheid en saamhorigheid van dit dorp.” 

Van Koesveld laat zien hoe vrouwen vroeger hun kerktas droegen.  
Van Koesveld laat zien hoe de vrouwen vroeger hun kerktas droegen. 

Verenigingsleven
“Ik geloof dat het drukke verenigingsleven Lunteren samenhoudt. Mensen van buiten kunnen snel integreren, als ze van alles met hun buren ondernemen. Tegenwoordig investeert de middenstand daar veel minder in, dat vind ik enorm jammer,” zegt Van Koesveld spijtig. Hij haalt zijn schouders op. Die onderlinge jaloezie snapt hij niet. Van Koesveld is zijn hele leven druk bezig geweest met verenigingen en clubs. “Je creëert goodwill bij de mensen. Als je dingen weggeeft,  krijg je het ooit een keer terug.” Van Koesveld nam de kruidenierszaak van zijn vader over. De supermarkt vormt een middelpunt in zijn leven. Het heeft hem onlosmakelijk verbonden met Lunteren. “Ik ga nooit meer weg uit dit dorp”, zegt hij met een tevreden blik.

Oude foto's met Lunteranen
Oude foto's van Lunteranen en rechtsboven een oude politie zaklamp

Inmiddels is de supermarkt niet meer in zijn bezit. “Mijn dochters voelden er niks voor om het over te nemen. En mijn moeder zei weleens tegen mij en mijn broers: ‘Jongens, houd toch eens op met werken’”, lacht Van Koesveld. Op zijn vijftigste ging hij met pensioen. “Dan val je wel in een zwart gat. Ik besloot toen in de commissie te gaan van de Oud Lunterse Dag, daar ben ik twaalf jaar marktmeester geweest.” Ook daar zag hij het belang en de kracht van het dorp Lunteren. “Iedereen helpt mee, zowel jongeren als ouderen. Ze bouwen tenten op, zorgen voor kraampjes. Noem het maar op.” Van Koesveld benadrukt het belang van samenwerken. “We krijgen maar 1000 euro subsidie voor het feest.  De rest maken we af met goodwill en hard werken.”

Wat de gemeente betreft doet Van Koesveld een opvallende uitspraak. “Wij doen dingen gewoon in Lunteren en dan vragen we aan de gemeente of het mag. Over het algemeen hebben ze daar niet te veel moeite mee”, grinnikt hij. Hij illustreert met grote gebaren en vurige ogen als hij vertelt hoe ze zelf mooie bankjes in het dorp hebben geplaatst. Of hoe ze lantaarns hebben geleverd voordat de gemeente het kon doen. De liefde voor Lunteren en haar eigenzinnige inwoners komt regelrecht uit zijn hart.

IJs
Van Koesveld heeft zijn ondernemersgeest geërfd van zijn vader. “Mijn vader kocht in de oorlog een ijsmachine. Dat is een bijzonder verhaal, want er waren geen grondstoffen om ijs te maken in Lunteren”, vertelt Van Koesveld. Zijn vader was niet van plan om er ijs mee te maken, maar wilde de machine hebben voor onderdelen. Hij heeft ‘em nooit uit elkaar kunnen halen. In die tijd hadden de Canadezen hun kamp op ‘de kempjes’, bij de volkstuintjes. “De Canadezen zagen mijn vader op een dag met die ijsmachine en vroegen hem ‘Do you have ice?’ Dat had hij natuurlijk niet. Zij wisten wel hoe ze aan de grondstoffen voor ijs moesten komen en namen hem mee naar Arnhem. Naar een ijspoederfabriek,” zo gaat Van Koesveld op reis door de geschiedenis.

Almanakken uit Lunteren
Almanak uit 1879 en oorlogspaspoorten

“Mijn vader is direct ijs gaan maken. De banketbakker in Lunteren was natuurlijk in alle staten. Hoe kon mijn vader ijs hebben en hij niet?” Van Koesvelds moeder ging dan de buurt rond om kopjes bij de mensen op te halen en die te vullen met ijs. “Er waren natuurlijk nog geen hoorntjes.” Na een tijd kreeg zijn vader een eigen winkel. Een klein winkeltje, dat daarvoor een fotografiewinkel was. Toen de kruidenier naast hem een ‘slok’ boven zijn winkel verkoos en de loodgieter naar Zuid-Afrika vertrok, nam hij die twee panden erbij. Zo heeft Van Koesveld senior zijn kruidenierswinkel opgezet. “Vroeger heette de kruidenierswinkel ‘Vivo’, in mijn tijd werd het ‘Super de Boer.”

Globetrotten
IJs is een terugkerend thema in het leven van Van Koesveld. Zijn vrouw, Heiny Vlastuin uit Waldeveen, ontmoette hij namelijk op het ijs. “De meeste jongens vonden in die tijd hun geliefden op de schaatsbaan van Ederveen. Dat was toen zo. Ik ontmoette Heiny daar en trouwde met haar in 1961.” Ze hebben lang samen mogen zijn samen met hun drie dochters, tot borstkanker hun samenzijn veranderde.

Lord of the Rings
‘Na gedane arbeid is het goed te rusten’ is een mooie tegeltekst. Voor de familie Van Koesveld ging dit niet op. “Drie jaar nadat we met de zaak stopten, kreeg mijn vrouw borstkanker. We zijn toen heel anders gaan kijken naar het leven.” Hij vertelt het afwezig. “Ons motto werd toen ‘Pluk de dag.’” Toen ze genas, kochten ze een caravan en trokken er op uit. “We hebben de boel toen samen ingehaald. We zijn met de caravan over de Noordkaap getrokken, we zijn in Kuala Lumpur geweest en in Portugal. Toch was Nieuw-Zeeland het meest bijzonder." De ogen van Van Koesveld schitteren. “We zijn daar op de vulkaan geweest waar ‘Lord Of The Rings’ is opgenomen. Ook zijn we op gevaarlijke gletsjers geweest met enorme kraters erin. We hebben ons verbaasd over de moddergeisers. Dat stonk verschrikkelijk! ’s Nachts moesten we onze ramen echt dicht doen, anders kwam de putlucht van die geisers voorbij waaien.” In geuren en kleuren vertelt hij over hun avonturen. Ze hebben genoten van die tijd. Een hele belangrijke tijd, want na dertien jaar kreeg Heiny weer kanker. Ze overleed er drie jaar later aan. “Ze was heel erg voor die reizen geweest. Ik ben blij dat we het hebben gedaan. Pluk de dag.”