sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

De reflectie van een ander leven

Als redactie Oorlog en herdenken zijn we al een paar maanden bezig met dit thema. We vragen mensen wat ze vinden van herdenken en of ze dat eigenlijk nog belangrijk vinden. Maar wat is onze visie eigenlijk op het herdenken? Redacteur Felicia van der Meulen deelt in een column haar persoonlijke ervaringen met het herdenken.

In het voorjaar van 2016 wandel ik door de betonnen jungle van New York City. Er zijn gebouwen zover het oogt reikt. Indrukwekkende gebouwen om elk blok, je zou bijna niet zeggen dat vijftien jaar geleden de westerse wereld op zijn knieën werd gedwongen door twee vliegtuigen die door destijds grootste gebouwen van NYC vlogen. De mensen op straat denken daar nu niet meer over na, ze hebben haast. Ze hebben dingen te doen.

 

"Het metaal van de fundering staat in een bijna onnatuurlijke houding. Het lijkt wel pijn uit te schreeuwen."

 

Een gapend gat

Wanneer je naar het financiële centrum van de stad loopt, valt een gat op tussen de drukke gebouwen. Voor het gat is een enorm gebouw geplaatst, het is een nog groter gebouw dan de Twin Towers ooit waren. Aan de overkant van het gat een winkelcentrum. Luxe en geld stralen van de gebouwen af. Als je niet beter wist, zou je nooit in de gaten hebben wat er die dag is gebeurd.

 Het 9/11 museum bevindt zich ondergronds, de fundering van een van de Twin Towers gebouw valt nog te bekijken. Het metaal staat in een bijna onnatuurlijke houding. Het lijkt wel pijn uit te schreeuwen. De stilte van de menigte in het museum voelt bijna bedrukkend. Ik durf geen woord uit te spreken. In verschillende kamers van het museum mag niemand foto’s nemen.

de open hal in het museum met de oude fundering

"Met een brok in mijn keel trek ik mijn blik van de foto af en loop verder de kamer in vol geesten."


Een van deze kamers bevat honderden foto’s. Foto’s van personen. Foto’s van mensen die om zijn gekomen. Ik loop de kamer in zonder enig geluid te maken. Mijn camera staat uit, opgeborgen in mijn rugzak. De hoeveelheid foto’s die ik zag, laten me even slikken.  Onder de personen staan de geboortedatum en naam. Mijn oog valt op één persoon in het bijzonder. De exacte datum herinner ik me niet meer, net zo min als haar gezicht. Maar het geboortejaar staat in mijn gedachte gebrand.
 

mensen die na 9/11 vermist waren

 

Het meisje en ik

1997. Mijn geboortejaar. Een meisje geboren en getogen in Amerika staart me met een brede grijns aan. Zij is dood. Ik leef. Zij was 4 toen haar leven eindigde. Ik was ook 4 ten tijde van 9/11. Ik kan mijn blik niet van de foto afscheuren. Mijn gedachten gaan als een razende, maar bovendien wil ik wel in huilen uit barsten.  

Ze had volwassen moeten zijn. Ze had haar basis- en middelbare school inmiddels klaar moeten hebben en druk bezig moeten zijn met je vervolgopleiding. De wijde wereld in trekken. Een vriendje of vriendinnetje moeten krijgen, lachen, huilen. Maar niet stil zijn, niet dood zijn.  Met een brok in mijn keel trek ik mijn blik van de foto af en loop verder de kamer in vol geesten.


Meisje van de foto, ik weet je naam niet eens. Het voelt wat overdreven wanneer ik zeg dat ik het net zo goed had kunnen zijn. Maar zo voel ik me wel als ik naar je foto staar. Al die mensen vereeuwigd in een foto, hadden daar helemaal niet moeten staan. Het hele museum had er niet moeten staan.

Herdenken heeft voor mij persoonlijk nooit veel betekend. Ik wist dat vele mensen dood zijn gegaan in missies zodat wij zonder geweld of oorlog kunnen leven. Dat wist ik. Daar had ik respect voor. Maar het drong niet binnen.  Toen ik de foto zag van het jonge meisje, voelde ik een soort verwantschap. Met elke herdenking, elke minuut stilte, denk ik nu terug aan haar, aan het moment in het museum. Het immense verdriet dat ik voelde als ik dacht aan het leven die ze eigenlijk zou moeten leiden.