sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

De buurman in Oldenbarneveld

“Ik ben tevreden. Tevreden mag je nooit wezen, maar dat ben ik wel. Ik ga niet zitten mopperkonten achter de geraniums,” zegt Willem Kuit. Hij is 81 en woont al zijn hele leven in Oldenbarneveld. 54 jaar geleden kwam hij in een van de drie huizen aan de Brummelkamperweg wonen. “Nu is het de oudste straat in een volgebouwde buurt. Je merkt pas achteraf hoeveel er is veranderd, want je groeit zelf mee met de wijk.”

“Ik ben tevreden. Tevreden mag je nooit wezen, maar dat ben ik wel. Ik ga niet zitten mopperkonten achter de geraniums,” zegt Willem Kuit. Hij is 81 en woont al zijn hele leven in Oldenbarneveld. 54 jaar geleden kwam hij in een van de drie huizen aan de Brummelkamperweg wonen. “Nu is het de oudste straat in een volgebouwde buurt. Je merkt pas achteraf hoeveel er is veranderd, want je groeit zelf mee met de wijk.”


Willem Kuit zit voor het huis dat hij 54 jaar geleden zelf heeft gebouwd.

“Ik kom bijna elke dag bij de buurman,” zegt achterbuurman Rinus Kamphorst. "Hij is een aardige man, het is altijd gezellig bij hem. Hij is zeg maar de ene buurman, en ik ben de andere, al kom ik meestal hier koffie drinken." Willem Kuit wordt in de straat door iedereen aangesproken met buurman. “Mensen noemen me Wim, soms Willem, maar de meeste noemen me altijd buurman,” zegt Kuit. Elke maandag doen ze vrijwilligerswerk bij voetbalvereniging SDV Barneveld. De afkorting Sterk Door Vriendschap past ook bij hen, want door de vereniging hebben de buurmannen elkaar leren kennen. “Dit jaar zijn we 18 jaar vrijwilliger. We helpen met opruimen en schoonmaken na een wedstrijd,” zegt Willem Kuit. “Na afloop drinken we koffie met de andere vrijwilligers en maken een praatje.”

Het verenigingsleven is uitgebreid in Barneveld, van basketbal tot film- en fotoclubs. “Gelukkig maar, want ze kunnen niet allemaal gaan voetballen,” vindt Kuit. Hij kent vooral nog oude verenigingen als zwem-en polovereniging De Waterkip en Accordeonvereniging Excelsior. “Nu is er zoveel bij gekomen, ik ken ze niet allemaal meer. Maar het is leuk voor de jongelui.”

Toekomst voor de jeugd

De jeugd heeft de toekomst, vindt Kuit. Sinds zijn dochter Marieke uit huis is, verhuurt hij de bovenverdieping aan studenten van het Groenhorst College. “Elk jaar bellen ze om te vragen of ik nog plaats heb. Dan wil ik ze wel eerst altijd met hun ouders ontmoeten. Je moet weten wat je in huis haalt.” Lissy Kwakernaak, de vierde student op de bovenverdieping, studeert inmiddels in Amersfoort, maar woont nog graag hier. “Het is er prettig en rustig. En alles is vlakbij, want het dorp is zelf vrij centraal. Je kunt overal naar toe,” zegt ze. Ze woont er nu bijna vier jaar en Kuit ziet haar niet zo snel weggaan. “Ze is een echte Barnevelder. Die gaan meestal niet snel ergens anders wonen. En we kunnen goed met elkaar omgaan.”

“Mijn vrouw viel van bovenuit het raam naar beneden.”

De behoefte om mensen om zich heen te hebben komt door zijn vrouw. “Ze woonde vroeger in Nijmegen. Ze was gezelligheid gewend.” Hij glimlacht, maar is dan even stil. De net nog zo gezellige sfeer slaat om als hij aan haar terugdenkt. “Wat is het hard gegaan. Negentien jaar.” In 1996 overleed zijn vrouw na zeventien jaar te hebben gekampt met een dwarslaesie. Het staat hem in het geheugen gegrift. “Ze stond ramen te zemen en is haar evenwicht verloren. Ze viel van bovenuit naar beneden en kwam op het tuinmuurtje terecht.” Volgens hem heeft zijn vrouw nog geluk gehad. “Nou ja, wat je geluk wilt noemen. Ze brak haar rug en heeft zeventien jaar in een rolstoel gezeten. Maar ik heb altijd voor haar gezorgd.”


Op de schoorsteen hangen nog altijd foto's van zijn vrouw, samen met zijn dochter.

Hij neemt even een slok van zijn koffie en besluit te vertellen wat hij deed voor het ongeluk van zijn vrouw. Vroeger was Willem Kuit veel actief in de wijk. Hij zat in het eerste bestuur van Buurthuis Bronveld. Daar is hij uit gestapt om er voor zijn vrouw te kunnen zijn. “Maar ik vond het niet erg. Er kwamen Amsterdammers in het bestuur; toen werd het hopeloos. Er was veel geruzie, sindsdien ben ik er niet meer geweest.”

Het gehele contact met de buurt buiten zijn eigen straat heeft hij niet meer, maar aan de Brummelkamperweg voelt hij zich thuis. “Ze houden me allemaal in de gaten. Ik heb drie buurvrouwen en ze zijn alle drie even bezorgd.” Een van zijn buurvrouwen is Dieuwke Folmer. “Dag buurman!” zegt ze als ze binnenkomt. “Willem is gewoon een echte buurman. Hij is heel vriendelijk en sociaal. Hij zet haast nog de kliko voor de hele straat aan de weg.”

Cultuurverschillen

Buurvrouw Dieuwke is geboren in Zuid-Afrika. “Of ik me daardoor buitenlands voel? Nee hoor, want ik spreek gewoon Nederlands.” De wijk kent veel verschillende culturen. “Sommigen trekken meer naar elkaar toe,” zegt ze, “dat is vooral bij de Turkse mensen zo, die spreken ook hun eigen taal met elkaar. Er zijn verschillende generaties mensen die hier zijn komen wonen. Bij de derde generatie zie je dat deze Turkse mensen meer gaan leven volgens de westerse cultuur.” 

“Ik kon het zandspoor van de verdwenen wortels precies naar de buren zien lopen.”

Willem Kuit heeft memorabele herinneringen aan zijn vroegere Turkse buren. “Ik verbouwde wortels in mijn tuin. Op een dag waren ze verdwenen, maar ik kon het zandspoor precies naar de buren zien lopen.” Hij belde aan en kwam erachter dat de kinderen van het gezin het hadden gedaan. “Hun vader wilde meteen geld geven, maar dat hoefde ik niet. Het waren maar kwajongens. Toen heb ik hem wel gevraagd of hij ze niet wilde straffen. Ik weet niet of ze een strenge opvoeding hadden, maar ik moest er niet aan denken dat ze slaag zouden krijgen.” 


Willems groentetuintje is niet meer, hij laat zien waar het eerst was. "Ik krijg nu maaltijden van Tafeltje-dek-je, dus nu staan er alleen nog bloemen in de tuin."

Na dat ene incident heeft hij nooit problemen gehad met andere culturen in de wijk. Hij is zelf hervormd, maar vindt de aanwezigheid van een moskee in de wijk oké. “Ik heb nooit iemand beoordeeld op zijn geloof.” Wel is hij teleurgesteld dat zijn dochter niet meer naar de kerk gaat. “Dat vind ik wel erg. Je geeft je kinderen toch een opvoeding mee. Ik ben er weleens tegenin gegaan, maar ik wil geen ruzie meer.”


Aan de muur hangt een oude foto van de kerk in het centrum van Barneveld.

Respect voor andermans geloof vindt hij nu belangrijk. Eerlijk met elkaar om gaan en je medemens in de gaten houden, dat is wat hij graag aan de jongere generatie wil meegeven. “Je moet juist samenwerken en niet overal ruzie zoeken, dat is zonde van de tijd.”

 

Ons vierkoppige team van jonge, nieuwsgierige journalisten duikt de komende weken nog dieper in deze wijk. Maak kennis met Oldenbarneveld door dit dossier dat wij maken en ontmoet de verschillende culturen en mensen die er leven. Als u nog tips of verhalen heeft schroom dan niet om contact op te nemen met ons. Dit kan via het e-mailadres info@nieuwsvallei.nl o.v.v Oldenbarneveld of reageer hieronder.

Meer lezen over Oldenbarneveld? Bekijk onze interactieve kaart:

Over de auteur

Edriënne Groenewoud