sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

BL'ers: Bekende Lunteranen. Wie moet je kennen?

Sjaantje en Henk de Rooy: wereldberoemd in Lunteren. Zij heeft nog geen enkele optocht gemist en speelt vol overgave mee met het volkstoneel en hij schrijft voor ieder weekend de krant vol. Hoe komt het dat een Edenaar de Lunterse Krant schrijft en dat Sjaantje zelfs toen ze hoogzwanger was de optocht niet miste?

Sjaantje en Henk de Rooy: wereldberoemd in Lunteren. Zij heeft nog geen enkele optocht gemist en speelt vol overgave mee met het volkstoneel en hij schrijft voor ieder weekend de krant vol. Hoe komt het dat een Edenaar de Lunterse Krant schrijft en dat Sjaantje zelfs toen ze hoogzwanger was de optocht niet miste? 

 

"Willen jullie echt geen kopje thee?" Sjaantje lacht vriendelijk en gaat weer aan de houten eetafel zitten. Haar kamer is gezellig druk met antiek bedrukte borden die versprijd staan op kasten en op de schouw. Ze vertelt dat haar vader er al gek op was en zij het overgenomen heeft. Wat haar kinderen later met de spulllen zullen doen weet ze niet. "Mijn schoondochter wil in ieder geval het boerenbond, dus die kan ik blijven verzamelen", zegt ze glimlachend. 

 

Jeanne Qeaux, of beter bekend als: Sjaantje, hoort vaker dat mensen haar een typische Lunteraan vinden. "Sjaan-tje, dat komt door de lengte, hè", zegt ze lachend. Ieder jaar doet ze mee met de Lunterse Dag. Op vrijdagavond, voor dé dag van het jaar speelt ze mee met het volkstoneel. "Dat is op z'n boerenfluitjes." Het papier ligt ervoor, dus er wordt ook heel wat afgelezen volgens Sjaantje. Dit doet ze al 33 jaar en elk jaar wordt het weer goed bezocht. 

 

 Sjaantje verkleed op de Oud Lunterse Dag. 

"Ik vind de optocht helemaal te gek." 

Met de optocht, 'de Reutemeteut', doet ze al vanaf het begin fanatiek mee. "Ik vind de optocht helemaal te gek." Ze houdt van de oude spullen en oude kleren. Dit jaar loopt ze voor de 38ste keer mee. Christelijke basisschool 'De Bron' bestond 75 jaar en wilde dit vieren door verkleed te gaan in kleren van Ot en Sien. "Dat is met die schortjes, pofmouwtjes en jongens met bretella's." De hele school ging toen verkleed, jongens hadden afgeknipte broeken en de klompjes werden gesponsord. Sjaantje hielp mee en was daarna helemaal verkocht. 

 

Het jaar daarna, in 1979, stond er een oproep in de krant: 'Wie doet er mee met een optocht met ouderwetse spullen en dingen?' Met zes kleine enthousiastelingen, waarvan twee eigen kinderen, en haar zus heeft ze toen meegelopen. "Dat was de eerste optocht en ik ben nooit meer opgehouden." Snel loopt ze naar de woonkamer om haar plakboek op te halen. Ze bladert erdoorheen, blijft af en toe bij een foto stoppen om vol trots te vertellen wat er op de foto te zien is. "Kijk, hier gingen we als zigeuners." De complimetjes wuift ze weg terwijl ze verder bladert. "Zelfs toen ik negen maanden zwanger was heb ik meegedaan met de optocht. Ik wilde het niet missen."

  

 Op de Oud Lunterse Dag als zigeuners

 

De Heideoptocht in Ede vindt Sjaantje maar helemaal niks: "Hier in Lunteren is er een hoop kabaal en zijn mensen vrolijk. Daar in Ede rijdt het maar wat voorbij." De paarden met wagens en de dansgroepen kan ze wel waarderen. "Maar als je echt een mooie optocht wilt zien, dan moet je hierheen gaan."

 

"Ik ben ontzettend gehecht aan Lunteren." 


Uit Lunteren wil ze nooit meer weg: "Al zou ik het mooiste huis ergens anders vinden, ik ga hier niet weg. Ik ben ontzettend gehecht aan Lunteren." Met een dromerige blik kijkt ze naar de rij bomen achter haar tuin en vertelt ze over haar opa die diezelfde bomen hier geplant heeft. Ze is gek op de natuur. Van de week heeft ze nog 56 kilometer met haar man gefietst. Op een elektrische fiets? "Nee, ik ben nog aardig bewegelijk."

   

 De man met de hoed

Portret van Henk de Rooy met hoed getekend door Piet.

 

Met zijn paraplu in zijn linkerhand en zijn hoed op zijn hoofd komt Henk de Rooy aangelopen. De laatste druppels van de bui vallen nog naar beneden. "Kom, laten we snel naar binnen gaan." In zijn kantoor neemt hij plaats achter de houten tafel die aan de zijkant staat. Op de grond staan een paar schilderijen. "Die moet ik nog ophangen. Ik zit hier nog maar twee maanden."

Henk de Rooy, bekend in Lunteren als dé schrijver van de Lunterse Krant en als man met de cowboyhoed. Zelf is hij geen Lunteraan, maar een Edenaar die geboren is in Barneveld. Wel schrijft hij al 17 jaar voor de door hem opgerichte Lunterse Krant. Mensen in Lunteren kennen hem: wanneer hij het dorp ingaat wordt hij vaak aangesproken door mensen die hem de laatste nieuwtjes vragen of zelf iets in de krant willen hebben. “Negen van de tien bewoners vindt het leuk om in de krant te komen, zo zit een mens in elkaar.” 

Na al die tijd actief te zijn in Lunteren, heeft hij naar eigen zeggen het stereotype van de Lunterse inwoner overgenomen: eigengereid en eigenwijs. Zo gaat hij niet mee in de hysterie rondom de vluchtelingenkomst. Wanneer er feiten zijn brengt hij ze, maar met speculaties gaat hij niet mee. Dat andere kranten dit wel doen, is hun 'eigen pakkie an'. Hierin volgt hij zijn eigen weg. 

Als hij zelf aan het begin van de week had gezeten, doelend op de actualiteit van de nieuwsberichten, was hij ook meegegaan, maar nu komt hij achter de andere kranten aan. Dit is ook de reden dat hij geen politieberichten meeneemt. Hij schrijft er alleen over als de gebeurtenis veel impact heeft op de bewoners.

 "Mensen typeren me weleens als iemand die af en toe niet spoort. Ik ben vrij direct en daar moesten Lunteranen aan wennen." 

 

 

De persoonlijke krant

 

Aan stoppen met de krant denkt hij voorlopig niet. "Ik vindt het hartstikke leuk." Hij verdient er een 'lekkere boterham' mee en kan doen en laten wat hij wil. Bij de Lunteranen hoeft hij niet elke week op de stoep te gaan staan, dat werkt niet. "Als ze me nodig hebben, dan hoor ik het wel."

 “Ik vind Lunteren een beste plaats, maar ik wil er niet wonen.” 

“De krant wordt van a tot z en van z tot a gespeld”, aldus De Rooy. "Dat doen we met z’n allen, als ik geen adverteerders heb dan heb ik geen krant." Lezers hebben weleens kritische opmerkingen: zo staat er af en toe een spelfout in, of is een advertentie niet goed. “Daar ontkom je niet aan. Aan de andere kant is dat ook weer de charme van een krant,” zegt hij lachend. 

"Dat zette Ede Stad en de Gelderlander op de achterste benen."

De persoonlijke noot en simpele berichtjes maakt de Lunterse Krant volgens De Rooy bijzonder. Een bericht over de vermiste kat van de buurvrouw kan zo op de voorpagina belanden. "Dat vind je niet zomaar bij een andere krant," aldus De Rooy. Dat de krant niet als volwaardig wordt gezien en soms wordt benoemd als 'dat suffertje' vindt hij niet erg. Vol trots vertelt De Rooy dat de Lunterse Krant maar wel mooi de primeur had, toen de rondweg van Lunteren gelegd werd. "Dat zette Ede Stad en de Gelderlander op de achterste benen."

 

Discussieer mee Welke bekende Lunteraan mist u?