sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

"Op het moment van slopen, gaat er toch iets van je jeugd weg."

Wageningen- Mien Smit (73) is ondanks alle hectiek in ‘haar’ wijk het Patrimonium nog altijd goed gemutst. De wijk brengt veel jeugdherinneringen met zich mee.

Wageningen- Mien Smit (73) is ondanks alle hectiek in ‘haar’ wijk het Patrimonium nog altijd goed gemutst. De wijk brengt veel jeugdherinneringen met zich mee.

Smit is geboren en getogen rondom het huidige Witmondplein. Ze komt uit een gezin van tien personen; vier meisjes en vier jongens. Twee daarvan zijn er inmiddels overleden.
De familieband is nog steeds heel sterk. ''Mijn twee broers zie ik nog altijd op verjaardagen en met alle zussen houden we elke woensdagavond een meidenavond. Gezellig kletsen met zijn allen en praten over vroeger," zegt Smit. 

grote gezinnen 
Praten over vroeger doet Mien met veel plezier. Ondanks dat de meeste gezinnen het niet breed hadden thuis, voelde ze zich erg op haar gemak in de buurt waar ze nu nog steeds woonachtig is. "Er woonden veel grote gezinnen hier. Mensen met vijf kinderen of zelfs meer. Het kwam bijna niet voor dat er gezinnen met minder dan vier personen hier woonden." 

Volgens Smit waren de mensen in die tijd veel op zichzelf aangewezen en koste het veel moeite voor de ouders om een gezin te kunnen onderhouden. "Mijn vader werkte vroeger in de ENKA-fabriek en hij moest vijf ploegendiensten draaien om ons te eten kunnen geven. Mijn moeder deed het huishoudelijke gebeuren en was vooral ook druk om ons thuis te vermaken. Gingen we samen poppenhuisjes maken. Als moeder zijnde deed je dat en ik heb dit later ook gedaan met mijn eigen kinderen. Tegenwoordig koopt iedereen maar raak, maar dat was toen niet."

Nadat ze haar toekomstige man tegen het lijf was gelopen en samen hun eerste zoontje kregen, is Smit vertrokken uit de wijk. "We zijn toen verhuisd naar het Spijk, een wijk die hier een stuk verderop ligt. Daar hebben we 15 jaar gewoond. Toen begon mijn moeder dement te worden en ik wilde graag voor haar zorgen, dus zijn we weer teruggekeerd hier."

Dat barmhartige gevoel is iets wat Mien sinds jongs af aan al bij zich draagt. Iets wat haar ook typeert. “Ik heb vroeger in een soort vrijwilligerscommissie gezeten. Dan probeerden we met een aantal mensen wat evenementen te organiseren voor scholen. En het moest allemaal niks kosten. We gingen bijvoorbeeld lekker knutselen met de mensen. Ik had dat graag voor ze over."

een geheel
Het karakter wat Mien heeft, komt aardig overeen met hoe de buurt was in het vroegere Patrimonium. De diversiteit in deze arbeiderswijk was groot, er woonden veel grote gezinnen, maar de wijk stond bekend om de hechte band die er was. "De mensen stonden voor elkaar klaar en dat staan ze nu ook nog steeds. Iedereen kon goed met elkaar opschieten; ik speelde hier vroeger ook vaak met alle kinderen op het pleintje.’’

Ondertussen schuift Wil Smit, de vijf jaar jongere zus van Mien, ook aan. Wil vertrok al op haar 21e uit de wijk en komt sindsdien alleen nog maar terug om een bakkie koffie te doen bij haar zus. "Ik hoef hier niet meer terug te komen. Ik vond het ook geen leuke buurt," vertelt ze. "Veel mensen vonden mij vroeger ook wel een dametje, haha. Ik kwam wat hoogmoedig over volgens sommigen." Mien begint te lachen en zegt: "Ja, wij verschilden wel van elkaar ja. Ik was meer een rauwdouwer. Jij was ook meer van het kattenkwaad uit halen, hè." Zus Mien vervolgt met een glimlach: "Dat hoorde er toch een beetje bij; tegen de ruiten van woningen aantikken en de mensen dan voor niks naar buiten laten komen. En dan zaten wij te lachen in de bosjes." 

Sentiment
Smit en de wijk waarin ze woont zijn nu een, maar dat zal aankomende december veranderen als de rest van de wijk tegen de vlakte zal gaan. "Ik heb wel even gehuild toen het ouderlijk huis aan de overkant gesloopt werd. Vroeger woonde wij op nummer elf en dat gedeelte behoorde tot het deel van de wijk wat al is gesloopt," vertelt ze. "Op het moment van slopen, gaat er toch iets van je jeugd weg."

Ze vertrekt nu naar een flatje iets verderop. Als er een kans was geweest om terug te keren na de verbouwing, dan had Smit daar niet lang over na hoeven te denken. "Nu kan ik het huis nog betalen, maar na de verbouwing wordt het een stuk duurder, dus wordt dat voor mij onmogelijk om dat geld te kunnen ophoesten. En het feit dat mijn man in een verzorgingshuis zit en niet bij mij in kan wonen, speelt ook mee."

Tot december kan Smit nog elke dag genieten van de wijk, maar daarna zal ze het moeten doen met haar herinneringen en foto’s, die  tevens worden opgeslagen voor het geschiedenisproject van de woningstichting. "Dat geschiedenisproject vind ik een heel mooi initiatief van de woningstichting. Zo blijven de herinneringen van deze mooie wijk behouden." 

 

 

Over de auteur

Ron van Dijk