sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

Treurige verhalen en dierbare beren

Trudy de Beus maakt al lange tijd teddyberen, maar sinds acht jaar maakt ze ook herinneringsberen. Deze beren worden gemaakt van kleding van een overleden dierbare. ‘Soms krijg ik ook wel eens het verzoek om de as van de persoon erin te doen.’

‘Ik kreeg ooit een telefoontje van een mevrouw met de vraag of ik kleding kon maken voor een bestaand beertje, van kleding van haar overleden moeder,’ vertelt Trudy de Beus (63). ‘Ik maakte namelijk wel gewone teddybeertjes. Ik zei tegen haar dat ze daarvoor niet bij mij moest zijn, maar toen belde ze me later terug en zei ze ‘wat nou als je van die kleding een beertje maakt?’ Dus ik zei ‘ja dat kan wel, maar als ik die kleding verknip is het niet meer te vervangen.’’ Uiteindelijk heeft De Beus ingestemd en dat was de eerst herinneringsbeer die ze gemaakt heeft.

'Ik weet nooit wat voor persoon het was.'

In de woonkamer van mevrouw de Beus staan meerdere teddyberen op een tafel in de hoek. Op de leuning van de bank staat ook een beertje. Op tafel staat een naaimachine.
‘Alle beertjes zijn in principe hetzelfde, ze zijn allemaal van hetzelfde patroon gemaakt. Dat patroon heb ik in allemaal verschillende stukken geknipt, zodat ik verschillende uitvoeringen kan maken. Dan ga ik gewoon kijken naar welk kledingstuk ik waarvoor wil gebruiken. Ik leg de patronen op de stof en op een gegeven moment denk ik dan van ‘oké, dit zou het wel kunnen zijn.’ Dan maak ik er een foto van en die stuur ik naar de persoon waarvoor de beer is. Soms hebben mensen zelf een bepaald idee in hun hoofd en daar kan ik totaal naast zitten natuurlijk. Ik weet nooit wat voor persoon het was, meestal herken je het wel aan het type kleding dat je krijgt, maar gaat het om iemand die hield van toeters en bellen of juist iemand met hele rustige kleding? Daar moet je het op aanpassen.’
 

'Ik hoop altijd dat het aan de verwachtingen voldoet.'

Al zijn herinneringsberen een vrijwel onbekend fenomeen voor meesten, toch is er redelijk vraag naar. ‘Het gaat met vlagen iedere keer,' vertelt ze terwijl ze met haar handen golfbewegingen maakt. 'Het was na de eerste beer een jaar stil en toen af en toe eens één. Dat is nu denk ik 7 of 8 jaar geleden. Maar drie jaar geleden kreeg ik er opeens tien achter elkaar. Sinds januari 2019 heb ik er ook al acht gemaakt. Het is heel intensief werk maar het geeft wel voldoening. Achter elke beer zit een treurig verhaal, maar mensen zijn er vaak blij mee. Ik vind het wel altijd heel spannend, want ik hoop natuurlijk altijd dat het aan de verwachtingen voldoet. Tot nu toe zijn de reacties altijd wel positief, toch Mario?’ Haar man Mario zit aan de tafel en kijkt even op. Hij knikt instemmend.

Een herinneringsbeer is persoonlijk en voor iedereen anders. Er zijn vele mogelijkheden en niet één beer is hetzelfde. ‘Soms krijg ik ook wel eens het verzoek om de as van de persoon erin te doen. Dan krijg ik bijvoorbeeld een klein pillendoosje en dan zeg ik ook altijd dat ze er goed tape omheen moeten doen,’ zegt ze lachend. Serieus gaat ze weer verder: ‘Als ik de as er in doe maak ik er ook altijd een foto van, zodat mensen zeker weten dat ik het erin heb gedaan. Dat vind ik toch altijd wel een dingetje,’ zegt ze eerlijk.
 

'Wat er ook uitkomt, eigenlijk is het altijd gelukt.'


Een herinneringsbeer maken is een hele klus. Een beer maken kost ongeveer zestien uur en het is allemaal handwerk. ‘Een beer kost €80, soms haken mensen daarom af. Maar als iemand het graag wil is de prijs vaak niet heel belangrijk. Ik had een keer een klant die er zes wilde. Zo’n herinneringsbeer heeft vaak veel waarde en is erg dierbaar. Eigenlijk kan het nooit mislukken, want voor de mensen is het herkenbaar. Dus wat er ook uitkomt, eigenlijk is het altijd gelukt.’