sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

Een historische wandeling in het moderne Wageningen

Op een zonnige woensdagmiddag begeef ik mij in het centrum van Wageningen. Er hangt een triomfantelijke poster op het dorpsplein: ‘De gracht komt weer terug!’ Inderdaad, de gemeente kijkt momenteel naar de mogelijkheden om de eeuwenoude stadsgracht van Wageningen weer in ere te herstellen, zodat deze de stad net als vroeger omringt. Maar voor het zover is, ga ik een kijkje nemen hoe de gracht er nu bij ligt.

Achter me raast het verkeer, en de fietsers vliegen me om de oren. Maar als ik een stukje verder loop vanaf de parkeerplaats, ligt de gracht er vredig bij. Het water is omringd door opkomende madeliefjes en door laaghangende wilgen waar de zon doorheen schijnt. Vogels fluiten, zwanen dobberen ondersteboven, op zoek naar eten in de gracht.


Het water is omringd met groen, maar als je verder kijkt, zie je vooral hoge gebouwen. Het theater Junushoff aan de ene kant, een groot congrescentrum aan de andere kant. Een kunstwerk in het park is beklad met kinderlijke graffiti en verderop worden er bouwwerkzaamheden uitgevoerd, met al het lawaai dat daar bij komt kijken. Iets zegt me dat de omgeving rondom de gracht er vandaag de dag met al dat lawaai heel wat minder vredig bij ligt, dan toen deze werd aangelegd rond de 13e eeuw.


Ik loop verder en kom langs een monument van de kunstenares Jetty Elzas, zelf ook een inwoonster van Wageningen. Het is een bronzen beeld van subtiele afmetingen, ter herinnering aan 71 Joodse inwoners van Wageningen die tijdens de Tweede Wereldoorlog gedeporteerd werden. Het beeld staat recht tegenover de plek waar vroeger de Wageningse synagoge stond, maar waar nu plaats is gemaakt voor flatgebouwen.


Als ik het park uit loop vervolg mijn weg langs de gracht, en kom uit bij een straat die al veel meer doet denken aan de originele sfeer van de gracht. Hier geen lawaai van verkeer en bouwwerkzaamheden. Je hoort er de bomen ruisen. Je hoort er hoe de kinderen spelen in het gras, terwijl vaders en moeders geduldig toekijken op een bankje aan het water. Links van het water staan knusse rijtjeshuizen met balkonnetjes, glas-in-loodraampjes en versierde dakkapellen. Aan de andere kant van de gracht staan enkele statige huizen die haast doen denken aan de oude Amsterdamse pakhuizen uit de Gouden Eeuw.

 

Ik loop achter de statige huizen langs, en volg een smal paadje omhoog, de Grebbedijk op. Het is een wereld van verschil met de volgebouwde stad achter me. Vanuit de relatieve hoogte kijk ik uit over de moerassige velden van De Plasserwaard, waar in de verte de schoorsteen van de oude steenfabriek boven alles uittorent. Inmiddels zijn er flink wat wolken voor de zon geschoven, en onder de grijze lucht heeft de Plasserwaard iets mysterieus. Iets dreigends, haast, op zo’n enorme vlakte. Gelukkig ligt Wageningen veilig achter de dijk.


Nadat ik nog even heb staan rondkijken kom ik weer van de dijk af. Ik volg het laatste stukje van de stadsgracht. Net als aan het begin van de route loop ik door een park met madeliefjes, wilgen en fluitende vogels. Geen dobberende zwanen deze keer, helaas. Wel is er nog een klein stukje te zien van de oude stadsmuur, die je herinnert aan de vroegere vestigingswerken waar de stadsgracht ook onderdeel van is geweest. Ik loop door, terug het levendige centrum in. Langs een straat waar vroeger de stadsgracht nog doorliep. En waar die misschien over enkele jaren weer in ere hersteld wordt, ter herinnering aan de geschiedenis van deze eeuwenoude stad.