sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

Stemmentellers in ‘t Speel-kwartier

Hier en daar zwerft een vergeten gymtas rond aan de kapstokjes. Morgenvroeg staan de kinderen weer voor de deur, maar vanavond zijn we hier om een andere reden. Het is tijd om de stemmen te tellen van de Provinciale Statenverkiezingen. Het laatste telefoontje wordt gauw afgekapt: ‘Sorry meneer ik moet echt ophangen, we gaan beginnen!’

In het kleine zaaltje van de basisschool zijn tien mensen samen gekomen, allemaal klaar om te tellen. Het is een sfeervolle groep mannen en vrouwen, ze variëren van jong tot oud. Er staan twee lange tafels tegenover elkaar, waar groene en blauwe papieren opgelegd worden. Op elk gekleurd papier staat een nummer en elk nummer staat voor een partij. Om negen uur ’s avonds worden de twee containers open gemaakt. Alle stembiljetten worden op de grond gegooid, waardoor er twee grote bergen papier ontstaan. Er gaan vier mensen op de grond zitten. Hun taak is om alle stembriefjes open te vouwen en in grote stapels op te stapelen, zodat de mensen die rond de tafels zijn gaan staan deze biljetten kunnen sorteren en bij de juiste partij neerleggen.
 
Er hangt een gezellige, maar gefocuste sfeer in de school. Ondanks het overweldigende geluid van geritsel en gekraak van de grote vellen papier zijn de tellers druk in de weer. Aan het begin van het tellen worden er nog wat grapjes gemaakt. ‘Heeft iemand een Airfryer meegenomen?’
Al snel wordt het stiller in de school. Aan de tafel van de Waterschap verkiezingen worden nog opmerkingen gemaakt over dat er wel veel hetzelfde gestemd wordt. Aan de tafel van de Provinciale Statenverkiezingen wordt nog even gemopperd. ‘Toch een blanco stem, had deze persoon niets te doen of zo?’ Maar al gauw is iedereen weer geconcentreerd aan het vouwen en sorteren. ‘We hebben eigenlijk niet zo veel tijd om te kletsen, hé?’
 
Opeens doorbreekt een stem de vredigheid. ‘Waar is stapel vier?’ De stapel stembiljetten en het blauwe papier met een grote vier dat ernaast lag zijn verdwenen. De twee vrolijke vrouwen en serieuze man aan de tafel beginnen om zich heen te kijken en er ontstond een korte speurtocht naar de missende papieren. De twee vrouwen staan aan de ene kant van de tafel door de stembiljetten te rommelen, terwijl de man zich in gedachte omdraait naar de stapels stembrieven die achter hem liggen. Gelukkig komen de stembrieven snel weer boven water. Omdat er zoveel papieren op de tafel liggen, heeft de fanatieke mannelijke teller de stapel opgepakt en achter zich op de grond gelegd, zodat er meer ruimte ontstaat en de papieren zich niet zullen vermengen. ‘Niet zomaar de volgordes veranderen hoor, dan raak ik helemaal de weg kwijt! Ik was net stapel veertien ook al kwijt.’ Gelukkig is de rust snel wedergekeerd en kan iedereen weer verder met sorteren.  

Een vermoeide vrouw stopt even met lopen. 'Jeetje, je loopt wat af hier! Dit is al mijn derde jaar als stemmenteller. Er stond een keer een advertentie op Facebook. Ze zochten naar stemmentellers voor Veenendaal, dus ik heb me opgegeven. Ik vind het altijd wel gezellig, zo met zijn allen.'
 
‘Als we zo meteen alle stembiljetten gesorteerd hebben, moeten we nog tellen. Dan gaan we alle stapels tellen die bij de nummers liggen. Maar dat gaat nog wel even duren, we hebben nog veel te sorteren,’ vertelt één van de vrolijke, goedlachse mannen die op de grond de stemmen aan het uitvouwen is. Hij legt alle stembiljetten op perfect rechte stapels naast zich. Lachend voegt hij er aan toe: ‘Oh en vergeet de groepsfoto niet natuurlijk, rond twaalf uur ’s nachts. En de afterparty!’
 
Een uur gaat voorbij en het sorteren gaat steeds iets minder snel. De tellers lopen steeds iets minder snel om de tafels heen. Het zachte gepraat ebt langzaam weg. Er wordt steeds wat meer en wat luider gezucht. ‘We moeten nog best wel veel tellen,’ mompelt iemand vanaf de grond. Ze lacht even en zegt: ‘Ach ja, gelukkig hebben we de tijd!’