sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

“Vluchteling blijf je altijd”

De Somalische Zainab Osman woont al vanaf haar veertiende in Nederland, maar voelt zich nog steeds vluchteling. "Vluchteling zijn wordt een stukje van je identiteit. "

 

Op haar viertiende werd ze al geconfronteerd met de burgeroorlog. De stad werd gebombardeerd en Zainab en haar familie moesten vluchten. Vanaf dat moment was haar kindertijd voorbij. ”Ik wilde nog helemaal niet volwassen worden. Bovendien werden al mijn dromen en hoop in een klap door de oorlog van mij afgenomen.” Het hele gezin hielp mee om aan inkomen te komen. Zo moesten Zainab en haar boers en zussen al vanaf kinds af aan werken om zo te voorzien in eten, onderdak en medicijnen. “Ik word er verdrietig van dat sommige mensen nog steeds zo opgroeien. Of nog erger, niet anders kennen. Door de oorlog heb ik mijn school niet af kunnen maken. Ik heb constant het gevoel gehad alsof ik iets miste in mijn basiskennis. En hierdoor achterstand in te halen te hebben .”

Zainab groeide op in een traditionele familie. Haar vader was de kostwinner en haar moeder zorgde voor de kinderen. Zainab omschrijft haar (inmiddels overleden) vader als een man van het volk. Hij was een arbeidersman en kon mensen verbinden. Ze lacht trots en krijgt lichte tranen in haar ogen als ze vertelt over haar moeder. “Mijn moeder is een sterke en lieve vrouw met een eigen wil.”

 Op haar negentiende werd ze uitgehuwelijkt aan een man die ze omschrijft als ‘lief’. Hij regelde de reis om het land uit te komen, maar bleef zelf achter. Zainab weet er niet veel van. Alleen dat het via een smokkelaar is gegaan. Zainab zou als eerste gaan pas later zou haar man haar volgen.  Met vier anderen vertrok ze per vliegtuig naar Nederland. Het plan was om vanuit hier door te reizen naar Denemarken.  

Maar dat liep anders en is onbedoeld in Nederland beland. Tijdens haar verblijf in haar eerste AZC ontdekte ze dat ze zwanger was. De paniek sloeg toen toe. Niet veel later werd ze overgeplaatst naar het AZC in Wageningen. “Dat vond ik vreselijk. Ik voelde altijd een soort spanning en stress omdat ik niet wist of ik wel of niet mocht blijven in Nederland en het gemis van mijn familie steeds groter werd. Ik heb mij nog nooit zo alleen gevoeld als daar.”  

Negen maanden later kwam haar oudste zoon op deze wereld in het Wageningse ziekenhuis. Het voelde alsof de vrijheid geboren was. “Ik had een doel om voor te leven en door te gaan”. Ze moest en zou haar zoontje onderhouden. In dat ziekenhuis kreeg ze voor het eerst een bh.

“In Somalië dachten we bij wijze van spreken dat het borstkanker zou geven.”

 

 


Na 1 week  keerde Zainab met haar pasgeboren zoon terug naar het AZC. Ze stond er vanaf toen alleen voor en miste de steun van de medewerkers in het AZC. “Zo liep ik eens alleen over straat, onderweg naar het gemeentehuis om de geboorteakte op te halen, maar omdat ik de weg niet kende moest ik aan elke voorbijganger om de weg vragen.”
“Ik zou de mensen die op het punt staan hun land te verlaten, afraden naar Nederland te komen. Dit komt omdat ik nu weet wat de impact van ontheemd raken is.  Mijn land liet ik achter met hoop op een beter leven. Ik heb deze hoop daadwerkelijk kunnen realiseren, echter lukt het veel vluchtelingen niet daadwerkelijk deze hoop in Nederland te realiseren. “
 
“Na negen jaar tussen hoop en vrees kwam het verlossend woord. Ik mag in Nederland blijven. Dit was een enorme opluchting. En ik kon nu ook met Arno, mijn partner, zijn zonder dat mensen dachten dat ik dat deed voor een verblijfsvergunning.”


Toch voelt Zainab zich tot de dag van vandaag vluchteling. “Hoewel ik volledig thuis ben in Nederland en geïntrigeerd ben blijft het altijd een stukje van mijn identiteit. Het wordt zelden expliciet benoemd, maar toch wordt er altijd nog op terug gegrepen. Vaak hoor ik mensen zeggen: “O ja, dat is in jullie cultuur wel anders. Vroeger had ik hier moeite mee, maar tegenwoordig heb ik het leren accepteren. “