sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

Ergens anders een toekomst moeten opbouwen

Tien jaar lang humanitaire noodhulp in Darfur (Soedan) heeft geleid tot politieke besluitvormingen. Desondanks blijft de toestand van kinderen en gemeenschappen kritiek. De redactie Studerend Nederland gaat in gesprek met Luby Aziz, haar studie moet wachten door geldproblemen. Manal en Samah Aziz willen haar een veilige toekomst bieden en Luby een kans geven om te studeren. Het drietal komt terecht in Brabant. Later blijkt studiefinanciering een grote steun.

Soedan

Het land is opgesplitst in Noord- en Zuid-Soedan. In veel gebieden van het land is oorlog en de begroting is gericht op het leger en andere veiligheidsdiensten. Bovendien verdwijnt er veel geld door corruptie, hierdoor is er weinig beschikbaar voor onderwijs. Het is niet veilig en de ouders van Luby (19) besluiten te vluchten. 

Kinderen in Soedan, Omdurman

 Een leven tussen de bombardementen

Manal en Samah Aziz wonen hun hele leven in Omdurman, de grootste stad van (Noord-) Soedan. Een gezin opbouwen in Soedan tussen de bombardementen is niet eenvoudig, ook is er angst voor het regime. Het stel besluit te vluchten naar Ethiopië, waar vervolgens Luby Aziz wordt geboren. Het gezin wilt hun bestaan voortzetten in Canada - waar andere gevluchtte familieleden zijn - maar er volgt een uitnodiging uit Nederland.

Rond november 1997 komen zij, met veel andere gezinnen, terecht in een asielzoekerscentrum in Apeldoorn. Het stel en de pas drie weken jonge Luby, komen na de de verdeling van een aantal woningen terecht in Brabant, de nieuwe woonplaats van het gezin is een klein dorp*.

,,Vooral contact maken was moeilijk.'' 

De redactie gaat in gesprek met Luby en zij vertelt over de veranderingen voor het gezin: 

,,De nieuwe taal was niet het grootste probleem, mijn ouders kregen al snel een opleiding aangeboden om dat te leren. Vooral het contact maken verliep erg moeilijk en al helemaal binnen een klein dorpje. Je bent nieuw, mensen kennen je niet en hebben vooroordelen. Daarmee groei je op en je bent altijd bezig om het tegendeel te bewijzen.’’  vertelt Luby.

,,Ik ben islamitisch opgevoed, daardoor merkte ik de verschillen al op de baisschool. Na de middelbare school overwoog ik om net als mijn moeder naar het conservatorium te gaan, vioolspelen. Of om pedagogiek te gaan studeren op de HAN Nijmegen. Uiteindelijk werd het dat laatste... dat was op reisafstand en daarnaast wil ik altijd al met kinderen werken.’’ vervolgt zij.

Een aanvullende beurs als inkomen  

Scholen in Soedan worden voornamelijk gebouwd met het geld van ouders en daarnaast betalen zij een vrijwillige bijdrage, zonder die bijdrage moeten veel scholen sluiten. In Nederland kijkt de student vooral naar zo ‘goedkoop’ mogelijk studeren, in Soedan is het beter om zoveel mogelijk te betalen voor een studie. Voor de rijke Soedanezen bestaan er speciale privéscholen en die zijn erg duur, maar de kwaliteit is dan ook beter.

Luby’s moeder is arbeidsongeschikt en haar vader werkt vijf dagen in de week als hovenier. Hierdoor is er weinig geld beschikbaar om Luby te laten studeren. Om uitleg te krijgen over zaken als studiefinanciering belt het gezin naar DUO, na een goed gesprek is er antwoord op de meeste vragen.

Gelukkig valt Luby nog in het oude stelsel, hierdoor gaat zij niet net zoals haar ouders een schuld tegemoet. Zij ontvangt naast de basisbeurs ook een aanvullende beurs. In totaal bedraagt dat ongeveer €350,- euro. Hier wordt niet alleen de studie mee betaald, maar ook leeft het gezin hier voor een groot deel van. Studiefinanciering blijkt een kleine steun voor de familie Aziz. 

,,Misschien omdat zij denken, de familie Aziz snapt het toch niet…’’ 

Vanaf het moment dat het gezin in Brabant komt wonen, krijgen zij te maken met verzekeringen en hypotheken, en dat is nieuw. De gemeente stelt het gezin gerust, maar na een tijd staat de familie Aziz er alleen voor. Met schulden. Als gevolg tekent het gezin een contract bij een bewindvoerderskantoor, voor drie jaar.

Het lijkt goed te gaan totdat het bewindvoerderskantoor zegt dat het contact langer dan drie jaar geldig is. Als het gezin actie onderneemt krijgen zij te horen: ‘We zijn ermee bezig…’, het gezin schakelt een ombudsman en advocaat in maar nog steeds krijgen zij geen antwoorden. Als er geen excuses wordt aangeboden betekent dat ook geen hulp:

,,Het voelt als machteloosheid, alsof we worden gekleineerd omdat zij misschien denken, de familie Aziz snapt het toch niet…’’ 

Het bewindsvoerderskantoor biedt het gezin een basisbedrag aan, daarvan kan het gezin voldoen aan levensbehoeften. Daarnaast zorgt het kantoor ervoor dat het spaargeld van de ouders van Luby wordt uitgegeven aan échte benodigdheden zoals een studie voor Luby. De ouders van Luby hebben beiden aan de universiteit in Soedan gestudeerd, maar in Nederland zijn die diploma’s niet geldig.

Schoolresultaten

Naast alle geldzorgen ligt Luby’s aandacht ook bij de gezondheid van haar moeder. Samah heeft twee verschoven rugwervels in haar ruggengraat en is hier mede door arbeidsongeschikt. De focus van Luby ligt thuis en dat merkt zij aan haar concentratie:

,,Er was al ruim zeven jaar veel gedoe om de geldzorgen, mijn ouders probeerde ervoor te zorgen dat ik er niet veel van meekreeg. Maar ik werd ouder en kreeg meer vraagtekens en begon mij ermee te bemoeien. Ik miste twee belangrijke tentamens en kreeg gelukkig steun van mijn studieloopbaanbegeleider.

,,Ik ben alles dat zij in Nederland hebben.''

Om mij volledig op school te kunnen focussen besloot ik op kamers te gaan. Hierdoor krijg ik een uitwonende beurs en dat zorgt ervoor dat we met €550,- euro kunnen rondkomen. Mijn ouders missen mij wel, ik ben alles dat zij hier in Nederland hebben. Ik heb het gevoel dat alles steeds meer een machtsstrijd wordt. Het gaat niet meer om het IQ van een kind, maar of zij het kunnen betalen. Door wat ik heb meegemaakt doe ik er alles aan om te voorkomen dat ik een schuld tegemoet ga.’’    

Uitgeschreven van school 

,,Telkens kreeg ik een bericht van de HAN, let op je collegegeld is nog niet betaald. Dit zou allemaal geregeld worden door het bewindvoerderskantoor. Het kwam écht zo ver dat ik werd uitgeschreven voor de studie. Jaar twee heb ik door al het gedoe slecht afgerond, ik kon het geen plekje geven en zat telkens met mijzelf in de knoop.

In de zomervakantie moest ik alle toetsen op één moment maken en direct daarna op stage. Daarom koos ik bewust een halfjaar studievertraging, dat gaf meer rust. Ik stopte met stage en alle colleges en deed alles opnieuw.’’ legt Luby uit. 

Luby wilt zich op school focussen en besluit in mei dit jaar om op kamers te gaan in Nijmegen. Dat gaat haar goed af en geeft haar rust. De andere mogelijkheid was thuis blijven wonen, maar dat zou dan ten koste gaan van haar schoolresultaten. 

Wat denk jij?

Gelukkig is studeren toegankelijk voor iedereen en daar is de redactie Studerend Nederland blij mee. Iedereen die wíl studeren kán studeren. Door het recente leenstelsel, komen gezinnen (met geldzorgen) voor nieuwe problemen te staan. Zou jij studiefinanciering kunnen missen? Hoe zit dat met je beste vrienden? 



                                                                                                                                              
*Manal en Samah zijn verzonnen namen. De ouders van Luby willen liever niet bij naam worden genoemd. Ook is de woonplaats is niet genoemd. De namen zijn bij de redactie Studerend Nederland bekend. 

Houd in de tussentijd onze Facebookpagina in de gaten, neem een kijkje backstage in onze Facebookgroep en kijk regelmatig even op www.NieuwsVallei.nl.