sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

"Vrijheid is geen gewoonte, het is een privilege."

ARNHEM-Het is inmiddels 75 jaar geleden dat de slag om Arnhem plaats vond. Joop de Vries(73) vindt het belangrijk dat daar genoeg aandacht aan besteed wordt, want mensen beseffen niet wat vrijheid kost. Hij vertelt over zijn ervaringen als soldaat en het teruglopende respect tegenover zijn collega's.

Voor het paleisachtige gebouw van het Airborne museum staat een oude man. Hij draagt een grijs geruite broek, een nette jas en heeft een boeren pet op.  Daarnaast heeft hij een tas bij zich waarop een badge is gespeld, ‘korps mariniers’ staat er in een boog. “ Ik draag die badge altijd bij mij. Het korps is een groot deel van mijn leven en ik ben er trots op”, vertelt Joop.

Samen met Joop ga ik het museum in. Joop heeft na zijn dienst les gegeven over oorlog en vrijheid. “Ik vind het belangrijk dat er meer aandacht komt over dit onderwerp. Het Airborne museum is een goed voorbeeld van een plek waar je veel kunt leren over de oorlog.”

We lopen door het museum en staan stil bij elke foto. Joop bestudeert de foto’s aandachtig en herkent elk voertuig, wapen of kledingstuk. “Dat is een m.95 daar heeft mijn vader mee gevochten. Ik kom uit een echte soldaten familie. Mijn vader heeft tegen de duisters gevochten, ik zat bij de mariniers en mijn kleinzoon doet nu de vooropleiding.”

"De band die je met je kameraden hebt is onbeschrijfelijk"

 We stuiten op een foto waarop jonge soldaten te zien zijn. Ze hebben een grote glimlach op hun gezicht en in hun mondhoek hangt een peuk. “Dit is wat het soldatenleven zo mooi maakt. De band die je met je kameraden hebt is onbeschrijfelijk. Ik zou mijn leven hebben gegeven voor ze, nog steeds trouwens”

“Kijk die foto daar, die ene met die dame. Dat is nog een voordeel van het soldaten leven”, zegt Joop terwijl hij ondeugend lacht. “Ik weet nog dat we gestationeerd waren in Duitsland, daar was een bruin café. Daar werd zoveel gepaft dat je de andere kant van het café niet zien kon zien. Er werd gedanst, gezongen en we genoten van de vrouwelijke aandacht. Ik heb een keer een hele week op wacht gestaan omdat ik s’ochtends nog bij een dame in bed lag. Ach dat was een gouden tijd”

 

"Ze zitten voor altijd in mijn hart”

 

Dat het soldatenleven niet alleen maar rozengeur en maneschijn is weet Joop maar al tegoed. We staan stil bij een van de diorama’s waar een gewonde soldaat wordt verzorgd. “Ik heb twee vrienden verloren. Ze vochten in een oorlog die niet van hun was en zijn gestorven om anderen te beschermen. Ze zitten voor altijd in mijn hart”

“Zelf ben ik er ook niet helemaal vlekkeloos vanaf gekomen”, vertelt Joop terwijl hij zijn shirt optilt. Twee littekens komen tevoorschijn. “Ik ben twee keer neergeschoten. Op dat moment gaat er van alles door je heen behalve pijn. Ik moet nu leven met deze littekens, maar het was voor een goed doel.”

 

“Er is veel te weinig respect voor soldaten"

“Er is veel te weinig respect voor soldaten,” snauwt Joop gefrustreerd, omdat jongeren lachen tijdens een film over de slag. “Het frustreert mij zo omdat ik merk dat jongeren niet meer stil staan bij wat vrijheid betekent. Ze hebben geen respect voor de bevrijders en al helemaal niet voor de soldaten die vandaag de dag voor onze veiligheid zorgen. Ze denken dat veiligheid een gewoonte is en geen privilege.”

“Gelukkig zijn er museums zoals dit om toch nog aandacht te besteden aan onze vrijheid. Ik vind dat iedereen een keer naar zo’n museum moet gaan. Al is het alleen maar om te beseffen dat we nooit terug moeten willen naar die tijd. Dat vrijheid en veiligheid iets is om te waarborgen en we iedereen die daarvoor zorgt enorm moet bedanken en respecteren.”

 

 

 

 

Discussieer mee Is er genoeg respect voor de mensen die de veiligheid in nederland bewaken?