sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

Krakersgroep opent deuren

ARNHEM – Een verzameling van woonwagens en “een Mongoolse tent, een ger” vormen de woon- en werkplaats van de kunstenaarsgroep KW37. De voormalige krakersgroep in de Schuytgraaf richt zich nu op hun nieuwbouwburen en betrekt ze bij het sprookjesachtige woonterrein. Niels van Bunningen (27) vertelt over zijn leven bij KW37.

ARNHEM – Een verzameling van woonwagens en “een Mongoolse tent, een ger” vormen de woon- en werkplaats van de kunstenaarsgroep KW37. De voormalige krakersgroep in de Schuytgraaf richt zich nu op hun nieuwbouwburen en betrekt ze bij het sprookjesachtige woonterrein. Niels van Bunningen (27) vertelt over zijn leven bij KW37.

 “Wat voor mij bijzonder is aan deze plek, is dat ik zelfvoorzienend kan en moet zijn,” vertelt Niels in de knusse huiskamer van zijn woonwagen. “Het is belangrijk dat je van goede huize komt wat handigheid betreft. Je bent je eigen elektricien, loodgieter en bouwvakker.” Ondertussen rent zijn Shiba Inu, een kleine, zwarte hond wild heen en weer. Niels maakt sculpturen van metaal en is hier drie jaar geleden komen wonen. Hij was daarvoor al vaak te vinden op de vorige locatie van de kunstgroep, omdat hij stage liep bij een beeldhouwer die zijn werkplaats bij KW37 had. De groep verandert weleens van locatie, omdat er dan andere bestemmingsplannen met het gebied waren. Op de huidige locatie ligt bijvoorbeeld nog het plan om er nieuwbouw te plaatsen.

Krakersgroep
De kunstenaarsgroep begon twintig jaar geleden als kraakgroep om de Koningsweg 37 te kraken, wat een oud legerterrein bij Schaarsbergen was. “Ik heb altijd affiniteit met kraken gehad, al heb ik zelf nooit een pand gekraakt,” zegt Niels.Nadat hij afstudeerde in 2012 bij Fine Art aan het Artez, de kunstacademie van Arnhem, ging hij in Schuytgraaf-Noord wonen. “Het kost veel energie om hier te wonen, de kosten zijn wel laag, maar verder moeten we zelf voor alles zorgen. We hakken ons eigen hout voor de haard en ik bouw nu mijn eigen werkplaats van honderdveertig vierkante meter op.” Het skelet van zijn nieuwe werkplek is te zien vanaf de ingang van het terrein. Onder het skelet staat nog een klein stukje van zijn oude werkplaats om zijn gereedschap op te bergen.

 

Fascinatie voor verval
Ondanks dat Niels met verschillende kunstenaars op het terrein leeft, richt hij zich vooral op zijn eigen werk. “Je hebt toch je eigen beeldtaal, ooit wil ik wel samenwerken met een andere jongen op dit terrein die ook sculpturen maakt van metaal.” Niels is gefascineerd door verval en ideologieën. “Het zijn thema’s die ons persoonlijk aanspreken. Zo heeft de crisis het kapitalisme op zijn gat gelegd en iedereen heeft te maken met persoonlijk verval, zoals de dood. Alles is tijdelijk, het is goed om je dat te realiseren.” Niels symboliseert zijn thema's met de metalen staal, brons en bladgoud. “Het lijkt een tegenstelling, staal en verval. Toch is dat niet zo. Staal verroest altijd, zelfs als het roestvrij staal is. Zo lijken ideologieën in het begin ook onwankelbaar, maar ze doorstaan de tijd vaak niet”, Zo legt Niels uit. “Ik probeer deze thema’s op een ambachtelijke en ‘Monty Python’-achtige manier te benaderen. De kunst moet zichzelf in de maling nemen.”

Brug naar buurtbewoners
Tegenover de kunstwerkplaats ligt een nieuwbouwwijk. De bewoners van de kunstwerkplaats organiseren verschillende activiteiten om de mensen van de nieuwbouw bij het terrein te betrekken. “Dit terrein heeft een vreemde uitstraling, we willen de drempel lager maken voor de buurtbewoners om te laten zien dat wij redelijk normaal zijn. Zo organiseren we muziekoptredens in het buiten theater ‘De Blauwe Kikker’, waar we de kinderen met hun ouders voor uitnodigen,” grinnikt Niels. “Vaak worden we als crimineel gezien, daarom willen we transparant zijn.”
Daarnaast moet het ook een cultureel aspect toevoegen aan de wijk. “We houden verschillende workshops voor kinderen, zoals paardrijdklassen en dansklassen, zo hebben we een beetje doorloop van blagen.” De bewoners zelf kunnen over het algemeen goed met elkaar vinden. “Je moet wel concessies doen en af en toe is er wat ergernis. De een laat nu eenmaal meer troep slingeren dan de ander. Vooral bij de ‘oudere garde’ liggen er nog wat onopgeloste frustraties,” vertelt Niels lachend. “Maar verder leven we hier heel harmonieus.”  

 

Over de auteur

Anne van Blijderveen