sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

Flamenco, dichtkunst en een clownsduo

WAGENINGEN - In café Loburg was donderdagavond een bont spektakel: van a-capellakoor Punt Uit en clownsduo Martijn en Jeroen, tot stadsdichter Ivanka de Ruijter, de avond had voor ieder wat wils en was een groot succes.

Als ik de zaal binnenloop in Café Loburg, weet ik niet zo goed wat ik moet verwachten. In het zaaltje, wat op dat moment nog aardig leeg en stil is, zitten een paar mensen van wat oudere leeftijd koffie, thee of bier te drinken en gezellig te kletsen. Na zelf een drankje te hebben besteld, neem ik plaats op een barkruk, strategisch geplaatst in heet midden van de zaal. Op het podium wordt wat klassieke muziek op een piano gespeeld, een zelfgemaakt stuk van de muzikant. Nadat de avond op deze manier geopend wordt, stapt iemand het podium op om wat dichtkunst voor te dragen, stadsdichter Ivanka de Ruijter.

Dichtkunstenares

Mevrouw de Ruijter had voor de avond het thema 'tijd' uitgekozen. Gedurende tien minuten vertelt ze op rustige en stille wijze een aantal gedichten. Na ieder gedicht wordt haar stem onderbroken door een kort maar welverdiend applaus. Een voorbeeld was haar gedicht over de internationale vrouwendag, en het streven naar een dag waarop die dag niet meer nodig zal zijn:

"Ik besta niet meer. Ik echo slechts, ik resoneer, maar 
ik besta niet meer. Ik ben als oud gezonken woord,
waarvan nooit iemand heeft gehoord, ik ben een
boek dat niemand leest, en toch ben ik er ooit
geweest, ik ben de dag die ooit bestond 
maar op den duur zichzelf verzoop, ik
wilde niet bestaan maar als een 
toorts gedoofd vergaan, voorts
zong ik luid om aandacht
op een schip op de
rivier, nu ben ik 
overbodig hier
dus laat mij nu 
gezonken
zijn."

 

Het optreden was een succes, en na een laatste applaus ging zij zichtbaar tevreden het podium af. Aan het applaus te horen was de titel dichtkunstenares die avond in ieder geval goed verdiend.

Spaanse sferen

Als tweede onderdeel van de avond bevind ik me in Spaanse sferen: een knap uitziende vrouw, in traditioneel spaanse kledij, en een man met een al net zo spaanse gitaar stappen op het podium. De vrouw legt uit dat zij traditioneel spaanse muziek gaan spelen en zingen, en vervolgens begint de gitarist vakkundig zijn gitaar te betokkelen. In de muziek zit een hoorbaar, maar ongrijpbaar ritme: de hobbymuzikant in mij probeert nog even mee te tellen met de muziek, maar al gauw kom ik tot de conclusie dat dat te lastig is. Toch klapt en stampt de zangeres in hetzelfde ritme als de gitaar, en kan zij moeiteloos invallen op het juiste moment.

Na een paar prachtige ballades is er een korte pauze waarin de vrow backstage zich omkleedt, en vervolgens opnieuw tevoorschijn komt om een dans te doen. Gedrapeerd in een felrode jurk die zo'n tien centimeter achter haar aan sleept, maakt ze een paar verrasend vluchtige danspassen over het podium. Ze maakt in haar dans zelfs nog gebruik van een handwaaier, wat haar spaanse uiterlijk van top tot teen voltooit.

Tijd voor wat humor

Ook is er tijd voor gelach: clownsduo Martijn en Jeroen verschijnen op het podium. Eerst verschijnt een verlegen, net uitziende clown met een bos bloemen in zijn hand. Al snel wordt duidelijk dat die op zoek is naar zijn lieve clownsvriendin, waar hij vol trots een foto laat zien aan het publiek. Uiteindelijk blijkt zijn clownsvriendin zijn vriend met een pruik op, en besluit zijn vriend maar de bos bloemen te gebruiken als microfoon waarmee hij een paardenrace kan voorzien van commentaar. Alleen is het enige paard de verlegen clown, die niet weet hoe paarden zich gedragen.

Een symfonie aan stem

Op de avond was ook a-cappelakoor Punt Uit aanwezig. In eerste instantie lijkt het alsof er willekeurig mensen uit het publiek op het podium zijn gaan staan, maar schijn bedriegt: de dirigent tikt een stemvork tegen zijn knie aan, luistert even om te weten op welke toon hij moet zitten, en al gauw begint het koor in een symfonie aan stem. En dit is niet het soort reportoire waar je aan denkt als je aan het woord koor denkt: onder andere The Beatles en Amy Winehouse passeren de révu! De dirigent, die overigens het hele optreden volledig in zijn nopjes lijkt te zijn, zegt zelf dat het laatste lied een zuiplied zou zijn, maar je verwacht een nummer als Rehab toch eerder op de radio dan bij een a-cappelakoor! Het koor voerde alle nummers geheel zuiver uit, en het publiek was laaiend enthousiast om  het te mogen horen.

Dit, en nog meer artiesten vulden de avond in het kleine dorpscafé. De mensen om mij heen vertelden dat ze niet wisten wat ze konden verwachten, maar blij verrast werden door de mooie optredens en de gezlligheid in de zaal. Waar de zaal halfleeg was toen ik binnenkwam, was deze tot de nok toe gevuld toen de avond tot zijn einde kwam. Een ding is voor mij in ieder geval zeker: dit was goede cultuur!