sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

“Ik ben een porseleinkast die vanbinnen aan gort is geslagen”

“Wekenlang had ik vermoeidheidsklachten en als iets even niet lukte, zat ik al te janken”. Corine Bontekoe (19) vertelt schijnbaar stralend over haar burn-out. “Ik vergelijk het altijd met een porseleinkast; aan de buitenkant ziet het er prachtig uit, maar vanbinnen is alles aan gort geslagen.” Een jaar geleden begon Corine Bontekoe aan haar studie journalistiek op de CHE. “Ik verhuisde van Amsterdam naar Ede, ik had helemaal zin in een nieuw leven, een nieuw begin. Ik was er echt aan toe.” Niets wees er toen op dat het jaar zich totaal anders voor haar zou uitvouwen. Peinzend kijkt ze weg. “Eigenlijk ging het na drie maanden al fout.”

“Wekenlang had ik vermoeidheidsklachten en als iets even niet lukte, zat ik al te janken”. Corine Bontekoe (19) vertelt schijnbaar stralend over haar burn-out. “Ik vergelijk het altijd met een porseleinkast; aan de buitenkant ziet het er prachtig uit, maar vanbinnen is alles aan gort geslagen.”

Een jaar geleden begon Corine Bontekoe aan haar studie journalistiek op de CHE. “Ik verhuisde van Amsterdam naar Ede, ik had helemaal zin in een nieuw leven, een nieuw begin. Ik was er echt aan toe.” Niets wees er toen op dat het jaar zich totaal anders voor haar zou uitvouwen. Peinzend kijkt ze weg. “Eigenlijk ging het na drie maanden al fout.”

Doodmoe

“Ik was al een poos heel moe, maar zocht er niks achter. Ik heb gewoon een druk leven, elke avond is volgepland met werk, vrienden, studentenvereniging, ga zo maar door. Ergens in januari had ik een week erg volgepland. Dat was de week dat ik brak. 

Op 14 januari kwam ik samen met de mensen van mijn studentenvereniging Ichthus en het ging eigenlijk heel goed. Het was gezellig, ik had er zin in en ineens kon ik niks meer horen. Het hele gesprek ging aan me voorbij, ik kon me niet meer focussen. Ik liep weg, waarop wat mensen mij volgden die wilden weten wat er gebeurde. Toen kon ik niet meer. Ik heb daar vreselijk gehuild, ik kon niet meer stoppen.”

"Een burn-out zuigt echt alle zin in het leven uit je."

“Die avond ging ik vroeg naar bed. Ik sliep tien uur lang en toen ik wakker werd, was ik doodop. Het voelde alsof ik net terug kwam van een avondje stappen. Mijn ouders hebben me de volgende dag opgehaald en bij hen heb ik zes weken op de bank gelegen. Mijn hoofd was zo vermoeid, dat ik het praten van mijn ouders en het zingen van de radio niet tegelijk kon verdragen. Eén van de twee geluidsbronnen moest uit. Ik werd echt gek. Een burn-out zuigt echt alle zin in het leven uit je.”

Acceptatie

“Het allermoeilijkste aan het hebben van een burn-out is acceptatie. Je schaamt je, je vindt jezelf een aansteller. Je omgeving ziet het als een ‘gewone’ vermoeidheid, al heb ik veel steun gehad van mijn ouders en vrienden. En het zit niet in mijn karakter om doodmoe te zijn en nergens zin in te hebben. In een keer zit je op de bank en kun je alleen nog maar slapen en voor je uitstaren.”

“Na tweeënhalve maand ben ik weer naar Ede gegaan, ik wilde weer op mezelf wonen. Dan kom je jezelf enorm tegen. Ik kon op een dag bijvoorbeeld alleen boodschappen doen, dan moest ik weer rusten omdat ik doodop was. Vanaf dat punt moest ik opbouwen. Op een gegeven moment kon ik een wasje draaien én boodschappen doen, dat was weer een stap vooruit. Je leven staat gewoon stil, als het ware. En iedereen om je heen leeft door, dat maakt je best eenzaam. Even met vrienden relaxen, zat er niet in. Ik moet nog steeds mijn energie over de dag verdelen. Mijn herstel viel best tegen. Ik dacht dat ik na een maand weer de oude Corine zou zijn. Dat ben ik nu, ruim een jaar verder, nog steeds niet.” 

“Mijn grootste fout tijdens mijn herstel was het christelijke festival Opwekking bezoeken. Ik overschatte mezelf. Ik wilde weer meegaan met mijn vrienden en lette niet genoeg op mijn energiepeil. Na dat weekend was ik gewoon stappen terug in mijn genezing. Ik kon het niet even in een paar nachten bijslapen. Ik was weer net zover als een aantal maanden terug. Weer kapot, weer alleen een wasje draaien en dan naar bed.”

 FAITH

Spiegel

“Het is natuurlijk klote als je niet meer mee kunt doen in de maatschappij. Het vrat me echt op in het begin. Maar met ups en downs begon ik in te zien dat dit ook goed voor mij was. Ik zat alleen met mezelf op mijn kamer, dan ga je wel nadenken over wie je bent en hoe dit allemaal kon gebeuren.”

"Wat doe ik waardoor ik niet meer verder kan?"

“Wat ik moest en moet overwinnen is mijn perfectionisme en de faalangst die daaruit voortkomt. Dit ontdekte ik in samenwerking met mijn psycholoog die ik vanaf de zomervakantie bezoek. Je neemt jezelf onder de loep. Als ik iets doe, dan doe ik dat voor de volle honderd procent, daarom past een burn-out ook niet bij mijn karakter. Wanneer mijn inzet dan niet beloond werd met succes, achtervolgde mij dat weken lang. Een onvoldoende nam ik mezelf weken later nog kwalijk. Daarnaast moet je tegenwoordig overal bij zijn, alles meemaken, veel vrienden hebben, werken, ga zo maar door. Door mijn burn-out moest ik mijzelf recht in de ogen kijken; wat doe ik waardoor ik niet meer verder kan?”

“Ik ben blij dat ik mijn burn-out nu heb, anders had ik het zeker later gehad. Met een baan, man of vriend en kinderen lijkt het me nog lastiger. Maar het is wel echt zwaar. Negatieve gevoelens liggen op de loer en een depressie is heel dichtbij. Dingen als ‘jij kan ook niks, jou lukt niks’ zijn gedachtes die dan ook regelmatig door mijn hoofd spookten. De vermoeidheid in je hoofd dringt door in je lichaam, waardoor zelfs lezen al een hele opgave is. Mijn netwerk en mijn geloof hebben me op de been gehouden.”

“In Ede ging ik vaak naar de hei. Het is maar tien minuten fietsen en er is rust. Geen geluid, alleen maar de stilte en de natuur. Dat werd mijn ontspanning, daar wordt mijn hoofd rustig. Ik noem het nu mijn ‘prayer-walk’. Tijdens mijn vaste route praat ik met God, aan de hand van een stille-tijdboek wat ik van vrienden had gekregen. Mijn zus moedigde me aan dit te gebruiken. Het geloof geeft mij elke dag weer kracht en hoop. Ik denk dat ik zonder mijn vrienden en God absoluut depressief was geworden. Mijn geloof was het enige wat nog rechtovereind stond, waar niets en niemand aan kon komen.”

 

Opklimmen

Corine pauzeert even. Ze wiebelt met haar been dat ze over de ander heeft geslagen. Met een open blik kijkt ze de kamer in. “Als persoon ben ik erg gegroeid. Ik ga veel bewuster om met mijn tijd. Ik heb geen andere keuze, maar ik zie ook het nut ervan. Blind in het leven duiken doe ik niet meer. Ik kan falen nu zien als iets wat mij opbouwt, in plaats van iets wat mij afbreekt. Perfectionisme zit nog steeds in mij, maar ik kan het af en toe loslaten.”

"Een ding weet ik zeker; wat me nu overkomen is, mag nooit meer gebeuren."

“‘Gun jezelf de tijd’. Dat zou ik tegen iedereen willen zeggen. Bijna alles wat je doet, doe je voor anderen. De grootste verandering die ik doormaakte door mijn burn-out was dat ik tijd voor mezelf móest maken. Het kón niet anders. Van de psycholoog moet ik een dag in de week voor mezelf vrijhouden. Zo houd je rust en kun je jezelf beter observeren. Dat was een pittig leerproces. Een ding weet ik zeker; wat me nu overkomen is, mag nooit meer gebeuren. Daar ga ik mijn best voor doen. Ik zal goed op mezelf moeten letten. In september ga ik weer aan een studie beginnen. Dit keer ga ik voor geestelijk pastoraal werker (GPW), omdat ik meer wil weten over God en andere mensen wil steunen.”

“Best grappig eigenlijk, om zo op het jaar terug te kijken”, besluit ze. Haar binnenste is misschien nog van gebroken porselein, maar vandaag loopt ze fier terug naar haar fiets.