sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

Hagelslag

De wekker gaat. Het is weer veel te vroeg vanmorgen. Ik kleed me aan, pak mijn tas en loop naar beneden. Eerst maar is eten. Ik pak het brood, de boter en de pure hagelslag. Dit heb ik echt even nodig. Nog half slaperig pak ik een boterham uit de zak en smeer er een mooi laagje boter op. Dan flink wat hagelslag. Ik vouw de boterham dubbel en neem de eerste hap. Eerst lekker knapperig brood en dan barst het eerst hagelslagje in mijn mond. Al snel volgt de rest en de smaak van pure chocolade verspreidt zich in mijn mond. Dat knapperige in combinatie met die pure chocolade, heerlijk. Terwijl ik nog een boterham eet, smeer ik er twee voor op school. Inderdaad, ook met hagelslag. Zo kom ik de dag wel door.

Deze dag staat er weer genoeg op de planning. Een aantal hoorcolleges, een werkcollege drama en een redactievergadering. We bespreken ons thema waar we aan werken met de derdejaars. Fleur vertelt dat het op veel plaatsen anders gaat dan bij mij ’s ochtends. Er zijn blijkbaar kinderen die niet kunnen ervaren hoe fijn het is als je in een boterham bijt en je de hagelslag tussen je tanden voelt barsten waarna je één en al chocolade proeft.

Nou hoor ik je denken dat dit weer gaat om kinderen in Afrika en een sponsoractie maar dan heb je het mis. Ze wonen gewoon in Nederland en het gebeurt ook bij jou om de hoek. Niet alleen hagelslag is verboden, maar ook speculoos, nutella en pindakaas. Koekjes en snoepjes komen er ook niet in, die worden vervangen door soepstengels en rozijnen. En als je één keer per dag limonade mag, heb je echt geluk want de meesten moeten het doen met water. 

Voor bevestiging en verduidelijking bel ik met de leidinggevende van kinderdagverblijf Oki-Doki in Veenendaal. Het is dus echt waar. Er bestaat zoiets als een voedingsbeleid. Marjolein: "Ik moest er zelf ook aan wennen. Het document was ook niet klein. Alles werd tot in de details beschreven. Van wat de kinderen wel en niet mochten trakteren tot welke pindakaas er wel en welke er niet op brood mocht."

"Ondertussen ben ik er wel aan gewend en is het de normaalste zaak van de wereld. Die kinderen weten niet beter. Het is echt niet zielig!” Dat die kinderen niet beter weten, klinkt de eerste tien minuten vooral alsof ze daar vastgeketend zitten en ze het voedingsbeleid als verhaaltje voor het slapengaan te horen krijgen."

Na die tien minuten besef ik dat ik vrij eenzijdig aan het denken ben. Ik bedoel: ik ga amper om met kinderen van die leeftijd, ik werk niet bij een kinderopvang en ik weet al helemaal weinig over hun gezondheid en ontwikkeling. Na een halfuur begin ik dat extreme beleid wel te snappen, hoe vreemd het ook voelt. Ik had geen ‘healthy-detox-Sonja Bakkerende’ vrouw aan de telefoon. Zij was net zo goed blij dat de mentaliteit verandert en mensen met een maatje extra steeds meer geaccepteerd worden.

Het punt is dat het voedingsbeleid niet zo zeer gaat om het voorkomen of bestrijden van overgewicht, maar dat het gaat om de gezondheid en ontwikkeling van die kinderen. Dat voedingsbeleid stelt een radicale grens waarvan ik denk dat die nodig is. Als een kind de ene keer wel een snoepje krijgt en de andere keer niet, snapt ie het ook niet meer.

De volgende ochtend sta ik weer te genieten van mijn boterham met pure hagelslag. Ik twijfel nog steeds of ik dat beleid nou vind kunnen of niet. Ik weet niet of ik eraan zou kunnen wennen. Ik weet wel dat ik mijn kinderen dat ultieme geniet-momentje niet wil afnemen. Ik leer ze wel hoe ze stiekem de pure hagelslag mee naar binnen kunnen smokkelen in een rozijnendoosje. Dat wordt nog lastig bedenk ik me terwijl ik de hagelslag op het bord hoor vallen. Maar gelukkig is die tijd er voorlopig nog niet.