sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

Wat zou jij doen in mijn situatie?

“What would you do, if you were in my situation? What would you do?” Al een aantal dagen spookt deze vraag door mijn hoofd. Daarbij het donkere gezicht met de verdrietige ogen van de geïnterviewde Brice. Ik weet geen antwoord. Ik ben stil na het verhaal van deze jongen, mijn hersenen verwerken nog zijn nare ervaringen. “I don’t know”, is dan ook mijn antwoord.

“What would you do, if you were in my situation? What would you do?” Al een aantal dagen spookt deze vraag door mijn hoofd. Daarbij het donkere gezicht met de verdrietige ogen van de geïnterviewde Brice. Ik weet geen antwoord. Ik ben stil na het verhaal van deze jongen, mijn hersenen verwerken nog zijn nare ervaringen. “I don’t know”, is dan ook mijn antwoord.

 

What would I do?


Tijdens het interview met Brice en een vriend van hem kwam vooral de verontwaardiging naar boven. Hoe zij zijn behandeld door de Nederlandse overheid, hoe ze gedenigreerd zijn door de Spaanse politie, hoe ze vol hoop naar Europa gingen en al meteen nadat ze de grens overstaken erachter kwamen dat het niet zo is als zij het in hun hoofd hadden. Af en toe word ik als rasechte Nederlander even geconfronteerd met hoe ik soms zo nuchter over dit onderwerp nadenk. Hoe ik soms denk: Ach, wat… Jullie kunnen hier toch gewoon leven? Maar ja, “What would I do?”

Even later valt er een opmerking die me nog lang bij blijft: “Mijn leven is al voorbij.” Deze twee mannen, allebei onder de dertig, vinden dat hun leven voorbij is. Ze hebben het gevoel dat ze niks meer kunnen, ze zijn te oud om nog een opleiding te starten en een droom voor de toekomst, die hebben ze niet. “Jullie zijn nog jong," zeggen ze. "Jullie kunnen nog doen wat je wilt. Wij zijn te oud om nog iets te doen, wij kunnen alleen maar bij de dag leven.” Een rare gedachte, maar in de Kameroense cultuur is het normaal om te denken dat dertig oud is. Tja, als ik in hun schoenen stond, “What would I do?”

Als ik naar mijn psycholoog ga, zeg ik tegen hem: Maak me hetero- of zelfs biseksueel, maar alsjeblieft, laat me geen homo meer zijn." Ik snap dit niet. In Nederland, waar zelfs een speciale parade wordt georganiseerd  voor homo’s, wil deze jongen geen homo zijn. “Ze zeggen dat je mag zijn wie je bent, dat je vrij bent, maar dat ben je niet. De regering vindt homoseksualiteit geen goede reden om naar Nederland te vluchten." Ook zal hij nooit een relatie kunnen aangaan: “Nederlandse mannen zullen mij nooit begrijpen, zij weten niet hoe ik me voel, omdat ze niet hebben meegemaakt wat ik heb meegemaakt. I mean, what would you do?”

What would I do? Ik weet het niet. Opgegroeid  in een klein stadje op de Veluwe en nooit te maken gehad met zulk onrecht. Het is bijna niet voor te stellen hoe deze mannen zich moeten voelen. Europa was altijd hun Utopia, maar zodra ze in de realiteit belanden, is het alsof iemand ze een mes in de rug steekt. Als Nederlanders kijken wij vaak naar de buitenkant, naar waarom ze de taal niet willen leren, waarom ze boos zijn op de overheid terwijl ze hier soms ook mogen blijven. Maar als jij, als u, in die situatie zou zitten als Brice en zijn vrienden: “What would you do?”