sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

Nieuwsvallei recenseert: is eten bij een wegrestaurant echt zo erg?

Bij een leven op de vrachtwagen hoort een leven langs de weg. Rijtijden verplichten chauffeurs tot overnachtingen en maaltijden in wegrestaurants. Redacteur Job nam voor Nieuwsvallei de proef op de som en nuttigde een warme maaltijd in chauffeurscafé Mendel, in Beekbergen.

Bij een leven op de vrachtwagen hoort een leven langs de weg. Rijtijden verplichten chauffeurs tot overnachtingen en maaltijden in wegrestaurants. Redacteur Job nam voor Nieuwsvallei de proef op de som en nuttigde een warme maaltijd in chauffeurscafé Mendel, in Beekbergen.

Op de parkeerplaats de vrachtwagens strak in het gelid. In een enkele cabine brandt licht.

 

Het moment dat ik de bus uit stap, komt een onmiskenbare heidegeur me tegemoet, maar erg rustiek is het hier niet. Achter mij vermindert een vrachtwagen luid sissend en puffend vaart en draait de parkeerplaats van chauffeurscafé Mendel op. Ik begeef mij richting de parkeerplaats, een rokend oranje lichtpuntje danst voor mij uit richting het restaurant. In de buurt van een lantaarnpaal ontwaar ik de contour van een chauffeur, een peuk in de hoek van zijn mond.

Route du Soleil

Ik volg de breedgeschouderde man naar binnen en neem plaats aan een tafeltje met uitzicht op de parkeerplaats. Binnen zitten bijna uitsluitend mannen van middelbare leeftijd. Breed, werkkleding, ongeschoren. De moderne bar, het lederen meubilair en de industriële lampen doen in niets denken aan de louche wegrestaurants die je op vakantie aantrof op de Route du Soleil.

Na een cappuccino krijg ik een groot bord voorgeschoteld: patat, geflankeerd door een royale wienerschnitzel met daarop een torentje van enkele plakjes tomaat, augurk en gekookt ei. Nee, dit was niet wat ik had verwacht, het geheel ziet er zowaar culinair uit! Ik laat de maaltijd mij welgevallen en werp een blik uit het raam. Een vrachtwagen met dieplader rijdt langs met een lading die nog het best omschreven kan worden als een gigantische metalen hamsterbal. Het is een onderdeel van een windmolen, zo blijkt als ik in gesprek ga met de berijder van deze kolossale combinatie.

"Of we last hebben van Oost-Europese chauffeurs? Nee, hoezo?"

“Ik vervoer windmolenbrandstof”, grapt de goedlachse vrachtwagenchauffeur Rob. Tegenover hem zit zijn kompaan, eveneens Rob genaamd. De overeenkomsten tussen de twee mannen houden daar niet op. Ze lijken ook qua postuur veel op elkaar, al is slechts één van hen gezegend met een bos haar, en praten alle twee even binnensmonds. “Ik zit al 28 jaar op de vrachtwagen. In die tijd is er wel veel veranderd hoor. Wat wil je eerst weten, het goede of het slechte?”, vertelt de oudste Rob. Na een flinke hap van zijn varkensrollade vervolgt hij: “Laten we beginnen met het goede.” Jonge Rob grinnikt. “Het comfort van vrachtwagens is natuurlijk verbeterd. We zitten op fijnere stoelen en de wagens zijn gewoon luxer. Aan de andere kant zijn de regels voor de rijtijden veel strenger geworden. Vroeger stopte je nog wel eens langs de weg als je een leuk tentje tegen kwam, maar als je dat nu doet kom je in de knel met maximale rijtijden en verplichte stops. Maar niet alleen tijdens de rit is de boel strak getrokken hoor. Ook daarbuiten. Als we nu zes dagen rijden, mogen we de zevende dag geen meter meer rijden.”

Het restaurant baadt 's avonds en 's nachts in een zee van licht, een veiligheismaatregel.

 

Oost-Europese concurrentie

Jonge Rob frunnikt aan zijn gouden ketting en eet in stilte verder. Over de radio zijn de eerste noten van André Hazes te horen en in de keuken zet iemand luidkeels in. Achter de bar haalt een van de bedienden gekscherend uit naar haar collega die vervolgens kort de achtervolging inzet, gewapend met een ketchupfles. Eén prangende vraag moet ik Rob en Rob nog stellen voordat ze weer op weg gaan. “Of we last hebben van Oost-Europese chauffeurs? Nee, hoezo? Ze kennen allereerst de taal niet eens en ze hebben ook al geen goede papieren.” Jonge Rob voegt eraan toe: “Ze mogen de meeste terreinen niet eens op zonder die papieren. Voor veel ladingen is gewoon betrouwbaarheid en kennis nodig en die hebben wij wel, maar zij niet. Nee, daar hebben we echt geen last van.”

Een vrachtwagen rijdt langs met een lading die lijkt op een gigantische hamsterbal.

Ik wens de twee een veilige reis en richt me weer op het voedsel voor mij. De patat is in een mum van tijd weg en ook de schnitzel landt goed. Ietwat taai, maar honderd keer beter dan de structuurloze schnitzels uit de supermarkt. Na een aantal happen van de schnitzel richt ik me op de spruitjes met spek, maar als ik halverwege het schaaltje ben, heb ik het gevoel dat mijn maagwand ieder ogenblik kan scheuren. Ik verkies waardigheid boven een leeg bord en loop naar de bar. Als ik aan de bar afreken, vraag ik of ik binnen enkele foto’s mag nemen. Nerveus mompelend huppelt één van de bedienden weg. Ik vang iets op in de trant van ‘oneerlijk beeld’ en besluit het er dan maar bij te laten. Een foto van het sfeervolle interieur moet ik u derhalve onthouden.

Buiten loop ik over de donkere parkeerplaats langs de mastodonten in ruste. In een enkele cabine brandt licht. Iemand leest een boek, zit de rusttijd uit. Een volgende vrachtwagen draait de parkeerplaats op. Nee, een negen-tot-vijf-baan is het absoluut niet.

En over dat eten? Voor een truckersrestaurant, een dikke acht.

Eet jij weleens langs de weg, of weet je een lekkerdere Wienerschnitzel? Laat hieronder een reactie achter en vergeet ons niet te volgen via Twitter @Nieuwsvallei en like ons op Facebook.