sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

Getekend voor het leven

Als redactieOorlog en herdenken zijn we al een paar maanden bezig met dit thema. We vragen mensen wat ze vinden van herdenken en of ze dat eigenlijk nog belangrijk vinden. Maar wat is onze visie eigenlijk op het herdenken? Redacteur Louise Arnoldussendeelt in een column haar persoonlijke ervaringen met het herdenken.

Het oogt toch een stuk kleiner in het echt. Ik druk de hak van mijn zwarte half lage All Stars de lucht in. Terwijl ik op de bal van mijn voeten balanceer probeer ik met mijn een-meter-zestig over de menigte heen te turen. Ondertussen vraag ik me zo ongeveer voor de vijfde keer die minuut af waarom toeristen het blijkbaar nodig vinden om hun iPad te laten functioneren alsof het een compact camera is.

Terwijl ik me in hartje Parijs meters onder de grond bevind, zijn veel van mijn vrienden op bezoek in ons oostelijke buurland. Ik heb de Mona Lisa voor me, zij de restanten van de Berlijnse Muur. 

Bewustzijn over de oorlog

Twee geschiedenisleraren van mijn middelbare school zijn mij het meest bijgebleven. De een was zo’n leraar die bijna met pensioen ging. Grijswit haar, een wat gekromde rug en een zachte stem.
De ander deed ietwat denken aan een hippie met een paardenstaart waar veel meisjes jaloers op zouden zijn. 

Het bewustzijn over de oorlog werd voor mij vooral door deze twee docenten gecreëerd. Ze vertelden zo levendig over de Eerste- en Tweede Wereldoorlog, dat het leek alsof ze er zelf bij waren geweest. Verder maakte ik in mijn jaren op het voortgezet onderwijs geen oorlog gerelateerde uitstapjes. Iets wat ik op dat moment geen probleem vond.

Geen connectie

Ik was van jongs af aan altijd netjes twee minuten stil op 4 mei. Was me bewust van de gruwelen die zich vele jaren geleden in onze omgeving hadden afgespeeld en die nu nog steeds voorkomen buiten mijn directe omgeving. Het besef was aanwezig, maar er miste een connectie.

Mijn opa’s en oma’s hadden het relatief goed gehad in Nijmegen tijdens de oorlog, vertelden ze. Ik ken geen mensen in mijn rechtstreekse omgeving die een aangrijpend verhaal hebben over de oorlog of die zich momenteel in een oorlogsgebied bevinden.

Totdat ik kortgeleden met de redactie Ieper bezocht, was ik nog nooit in een oorlogsplaats geweest om daadwerkelijk oorlogsgraven en monumenten te bekijken. Docenten kunnen het nog zo beeldend vertellen, je kunt nooit helemaal bevatten hoe het moet zijn geweest voor mensen die in tijden van oorlogen leven of hebben geleefd, zonder dat je het zelf hebt ervaren.

"Oorlog tekent je voor het leven"

Persoonlijke invulling

Ik heb een persoonlijke invulling aan het herdenken kunnen geven door het boek ‘If I Die in a Combat Zone, Box Me Up and Ship Me Home’, van Tim O’Brien te lezen. Hij vertelt over zijn tijd als soldaat tijdens de Vietnamoorlog. Een oorlog waar hij geen deel van uit wil maken, omdat hij er het nut niet van inziet. 

De meest indrukwekkende quote uit dit boek was voor mij: “Things happened, things came to an end. There was no sense of developing drama.” Waarmee hij uitlegt dat tijdens zo’n oorlog je op gegeven moment de knop omzet en je emotioneel afsluit van de afschuwelijke dingen die om je heen gebeuren. Maar uiteindelijk is ook hij maar gewoon een mens en wanneer hij terugkeert naar een leven zonder het onophoudend gevoel van angst en de ontploffingen om hem heen komt hij erachter dat oorlog je tekent voor het leven.

Dat heeft echt indruk op mij gemaakt en dus denk ik op 4 mei niet alleen aan de slachtoffers, maar ook aan de overlevenden.