sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

Een persoonlijke herinnering

Als redactieOorlog en herdenken zijn we al een paar maanden bezig met dit thema. We vragen mensen wat ze vinden van herdenken en of ze dat eigenlijk nog belangrijk vinden. Maar wat is onze visie eigenlijk op het herdenken? Redacteur Fleur Bubbertdeelt in een column haar persoonlijke ervaringen met het herdenken.

Herdenken. Alleen het woord klinkt al zwaar. Eerlijk gezegd ontwijk ik het liefst de dood en alles wat daarmee te maken heeft. Herdenken dus ook. Maar eens in de zoveel tijd is het wel belangrijk om stil te staan bij de overledenen. Elk jaar doen we dat op 4 mei voor oorlogsslachtoffers. Een belangrijke dag, waarop we ons realiseren dat onze vrijheid niet vanzelfsprekend is en dat nog elke dag levens worden gelaten in conflicten.

Haar ouders en 15-jarige broertje zouden nooit meer terugkomen.

MH17

Tot een paar jaar terug had ik eigenlijk weinig met herdenken. Ik vond het wel belangrijk, maar het was niet echt persoonlijk. De Tweede Wereldoorlog was niet iets waar we het veel over hebben in mijn familie. Ik kende ook niemand die is omgekomen in een conflict of een aanslag. Tot 17 juli 2014, de dag dat vlucht MH17 neerstortte. Drie kennissen kwamen om het leven. Het gezin van vier werd een ‘gezin’ van één, want de destijds 19-jarige dochter was thuisgebleven. Haar ouders en 15-jarige broertje zouden nooit meer terugkomen.

Neergeschoten boven Oekraïne, wat in conflict was met Rusland. Een Nederlands vliegtuig. Hoe oneerlijk wil je het hebben. Onschuldige vakantiegangers, die nu ineens slachtoffer zijn geworden van een oorlog waar ze niets mee te maken hadden. Herdenken kreeg voor mij meteen een andere betekenis. Persoonlijker, ontroerender. Je ziet gezichten voor je, denkt aan de dochter die is achtergebleven. Voelt verdriet.

Het is angstaanjagend dat wij dit elkaar aan kunnen doen. Dat we elkaar niet meer als mensen zien, maar als vijand.

Verlies

Een tijdje terug bladerde ik door een fotoalbum van de bruiloft van mijn ouders. Ineens valt mijn oog op een foto. Want daar staan ze, in vrolijke zomerse kleding, te lachen naar de camera. Niets aan de hand. Geen idee dat ze vier jaar later om zouden komen. Lieve mensen, die dit niet verdienden. Ik kan niet anders dan een traan laten. Als ik me al zo voel over kennissen, hoe moet het dan voelen voor mensen die familieleden en geliefden verliezen in een oorlog?

Elke dag worden er mensen slachtoffer van oorlogen. Burgers, militairen, correspondenten. Sommigen worden niet eens teruggevonden. Onidentificeerbare lichamen. Uitgemoorde dorpen. Alleen omdat ze anders denken, er anders uitzien, of een ander geloof aanhangen. Vermoord door mensen zoals jij en ik. Het is angstaanjagend dat wij dit elkaar aan kunnen doen. Dat we elkaar niet meer als mensen zien, maar als vijand. Als een videogame die tot leven komt. Zonder ook maar na te denken schieten we elkaar neer.

Ineens snap ik écht hoe belangrijk het is om te herdenken. Goede mensen sterven in een oorlog waar zij niet voor hebben gekozen. Familie en vrienden blijven gebroken achter. De doden hebben recht op erkenning, ze mogen niet vergeten worden. Want als we ze vergeten, zullen we dan niet veel sneller weer in onze haat jegens anderen terugvallen? Herdenken spreekt onze emoties aan en doet ons inzien wat voor gruwelijke dingen wij mensen elkaar aandoen. Dat mogen we niet vergeten, hoe pijnlijk het ook is.