sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

Veenendalers gaan los op de hits van vroeger

“Zing, dans, geniet!” De eerste woorden van onze enige echt Nederlandse versie van Freddie Mercury. Timothy Drake staat op het podium als een echte ster. Met zijn Queen-T-shirt en zijn scherpe en volumineuze stem vertolkt hij de rol van de ster uit de jaren ’70 en ’80.

De echte fans zijn aanwezig

“Ik kom vaker in dit theater, maar nu is het echt een stuk drukker dan normaal”, zegt een man die net gaat zitten voor het grote podium. Heel de zaal van het theater ‘Lampegiet’ in Veenendaal zit vol, op een paar stoeltjes na. Het gros van de mensen is 50+, allemaal uit de tijd van Queen. Mensen met Queen shirts die al schreeuwende laten weten dat ze vinden dat de show moet gaan beginnen, dit zegt al genoeg, hier zitten de echte die hard fans.

Alle grote hits en memorabele momenten van de Engelse band komen langs deze avond. Van Killer Queen, Love of my life en Bohemian Rhapsody tot live aid optredens. Wanneer het ijs is gebroken bij de band, maar ook bij het publiek, gaan alle remmen los. Als ‘Radio Gaga’ opkomt is het gedaan met het zitten, iedereen springt op en gooit zijn heupen los. Op de beat doen alle bezoekers mee met de typische armbeweging op het nummer. Klap klap, en dan in de lucht. Ook al blijf je liever zitten, je wordt opgezweept door, of de iets té enthousiaste mensen naast je, of de band die met vol passie, dicht geknepen ogen en gek trekkende gezichten, alle hits met volle energie zingen.

Tussen de nummers door wordt er veel geïnteracteerd met ons, het publiek. Ze leren ons de typische dansjes en klapjes van de band. Iedereen, maar dan ook echt iedereen, doet mee. De mobieltjes worden tevoorschijn gehouden om de zaklampen aan te doen. De zaal is gevuld met samenhorigheid tussen de band en de bezoekers. Al de bezoekers gaan synchroon van links naar recht met de lichtjes in de hand.

Een oprechte ovatie

Linda Kinsbergen heeft de speciale gastrol in het stuk om Montserrat Caballé te spelen. Samen met Timothy Drake zingen zij het nummer ‘Barcelona’, deels opera, deels pop. Na dit overweldigende en krachtige nummer heeft de band op de helft van de avond al een staande ovatie te pakken.

‘I want to break free’, dit wordt gezongen door Timothy Drake, of te wel, Freddie Mercury van deze avond. Hij komt het podium op en het gegil begint. Op hakken en een nogal strak en kort rokje komt 'Freddie' op. Het gegil wordt steeds harder en hoger. Met een stofzuiger aan zijn hand loopt hij, met enige moeite, op. Het is een leuk interactief spel tussen hem en Britt Teeling, die overigens ook op het podium loopt en springt met een stofzuiger voor zich. Dit geeft de avond iets aparts. Het is niet zomaar een avondje muziek, er wordt ook geacteerd en gespeeld met het publiek. De band weet wat ze doen, ze maken er zeker een avond van die je niet zomaar vergeet. ‘Anders’ is goed. ‘Anders’ blijft hangen.

 

"We want more, we want more!"

 

De band neemt afscheid van ons en loopt uit de spotlights. Het publiek blijft klappen en fluiten terwijl ze allang weg zijn. "We want more, we want more!" schreeuwt de menigte uit. Een voor een komen de artiesten teruglopen, "Oké, nog eentje dan". En zo eindigt ook dat nummer, maar nee, ze zijn nog steeds niet klaar, we worden verwend met nog één nummer. En dan verlaten ze het podium echt. Afgelopen.

Ik hoor van verschillende mensen veel verschillende reacties na afloop. Van “vanavond herinnert ons eraan hoe goed Queen was” tot “deze mensen hebben talent, wat enorm gaaf”. Met alle hits van Queen nog vers in je hoofd worden er bitterballen en wijn uitgedeeld in de lobby van het theater. Een avond van veel calorieën verbranden en weer doorhebben hoe groot Queen eigenlijk was. Een avond om niet te vergeten.