sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

Schrijver Auke: "Ik word blij van hoe treurig iets is"

VEENENDAAL - Auke Hulst is schrijver, muzikant én journalist. Hij deelt zijn levensverhaal aan de hand van zelfgeschreven nummers tijdens de Boekenweek.

De deur zwaait open en de koude tocht vervangt de geur van de boeken. Achterin de winkel staan de stoelen klaar om in gebruik te worden genomen. Grijze mensen vullen de kleine ruimte die gecreëerd is tussen alle tafels in. Auke tokkelt op zijn gitaar een herhalende melodie. Hij kijkt rustig toe hoe iedereen zijn plek vindt. Rechts in de hoek staat een luxe koffieapparaat. De kleine, zwarte machine maakt een zwaar rochelend geluid. “Mieke wil je ook een cappuccino?”, vraagt een vrouw. Haar vertoning is opvallend. Het roodgekleurde haar steekt scherp af tegenover de kikkergroene bril. Het donker valt tussen de rijen van het publiek. De sfeer is om te snijden.
 
                                       “Mijn moeder is heel ingewikkeld”
 
Auke doorbreekt de aftastende sfeer door een zelfgeschreven lied te spelen over zijn moeder genaamd ‘Vlinders’. “Stil nu. De auto snelt weg in de nacht. Moeder zit achter het stuur en wij houden de wacht.” Zijn hoge, zuivere stem vult de ruimte. “Vlinders geloven alleen in de wind. Gaan langzaam dood achter glas of in de hand van een kind. Laat ze zijn wie ze zijn. Accepteer de pijn.” Als de akkoorden van het laatste couplet wegsterven blijft het ademloos stil. Na enkele seconden begint de eerste te applaudisseren. De grijze hoofden komen in beweging. “Mijn vader is heel jong overleden en mijn moeder is een heel ingewikkeld iemand. Ik denk dat je zelfs zou kunnen zeggen dat ze persoonlijkheidsgestoord is. Ons gezin, vier kinderen en allemaal vrij jong, stonden onder het bewind van iemand die niet heel geschikt was voor het bewind”, vertelt Auke. Zijn gezicht betrekt en de grote, blauwe ogen verschuilen zich dieper onder de brede wenkbrauwen.
 
Achter in de winkel maakt de deur een piepend geluid. De vrouw die Mieke een cappuccino aan had geboden kijkt achterom. De rollator wordt voortgeduwd door een vrouw. “Ik heb zelf ook in de journalistiek gezeten”, vertelt ze. Een poster van de komst van Auke is prominent op de zijkant van een boekenkast geplakt. Auke vertelt over zijn leven als student: “Ik was heel angstig. Wat ik nu doe, tegen mensen praten, was ondenkbaar dat ik dat zou doen. Ik plunderde de universiteitsbibliotheek voor zelfstudie om zelf te schrijven. Meestal midden in de nacht, wat de inname van vitamine D en het humeur geen goed deed. Colleges volgde ik niet.” Hij reikt naar zijn glas water wat op de tafel rechts naast hem staat. De klassieke, bruine gitaar ligt te wachten op zijn schoot om bespeeld te worden.
 
                                                “Dit kan ik niemand aanraden”
 
Aukes vingers maken aanstalten om de gitaarsnaren aan te raken. Eerst neemt hij een grote teug water. “Eens kijken of ik kan multitasken”, zegt Auke. Hij stemt zijn gitaar en probeert tijdens het zachtjes tokkelen iets te vertellen over zijn eerste boek wat een zware achterliggende gedachte kent: ‘Jij en ik en alles daartussenin’. “Dit boek heb ik geschreven toen ik in een hele ingewikkelde relatie zat met een hele ingewikkelde vrouw. We zijn in vijf jaar tijd veertien keer uit elkaar geweest. Dit kan ik niemand aanraden.” Hij legt de klemtoon op ‘niemand’. Zijn stem wordt iets hoger. De brok in zijn keel is voelbaar. Er hangt een aftastende sfeer. “Later begreep ik waar dat vandaan kwam: ik word blij van hoe treurig iets is. Zij was nogal, euh.” Aukes ogen dwalen voor vijf seconden af naar het verleden. Hij neemt de tijd voor openheid. “Ik kan het woord even niet vinden. Het is moeilijk om met een schrijver samen te leven. Die zijn nooit aanwezig. Ze zitten op planeet ‘Eigen Hoofd’.”
 
Het lied over de verloren verliefde echoot weg in de ronde ruimte. “Ik begon met mijn moeder. Zal ik dan eindigen met mijn vader?” Auke kijkt zijn publiek afwachtend aan. Hij doelt op een laatste lied. De grijze hoofden knikken met instemming; nog wat ontdaan door Aukes levensverhaal. “Daddy, we could have been the grown ups at the table.” De beamer links van Auke laat een foto zien van hem in Amerika. Hij zit aan een grote, ronde tafel. Eenzaam.