sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

Lunch met de bejaarden in Wageningen

Donderdagmiddag om 12:30 wordt de maand afgesloten met een lunch in Thuis te Wageningen, een ontmoetingsplek voor ouderen. Bejaarde met geheugenverlies kunnen hier samen met andere generaties hun lunch delen. Na een wandeling van het ene tehuis naar het andere, staat de lunch klaar voor consumptie.

Een goed opgeruimde ruimte verwelkomt de mensen en ze clusteren zich langzaam in het Thuis zorgcentrum. Een groepje enthousiastelingen zijn al gearriveerd. Ze nemen plaats aan de tafel waar belegde broodjes, koffie en thee al klaarstaan. Een tafel vol mopperende bejaarden. ‘Wij zijn de moppertafel.’ Er is al vier keer gevraagd naar boter en al minstens honderd keer aangekaart dat ze al een half uur aan het wachten zijn op alle andere leeftijdsgenoten. ‘Ze maken een wandeling, ze zijn zo langzaam!’ lacht een oude vrouw. Met haar twee anderen. De odenselunch is georganiseerd voor oude mensen met geheugenverlies om samen met leeftijdsgenoten en andere mensen te kunnen lunchen. Een man staat op om naar het toilet te gaan. Even later komt hij terug. Hij heeft geen idee waar hij zat. De mensen van zijn tafel lachen en zwaaien vriendelijk naar hem.

 

Het eten arriveert. Eerst soep met wortel en pastinaak. Een walm van oosterse kruiden komt je tegemoet. ‘Het is wel een beetje flauw.’ zegt de vrouw aan het hoofdeind van de tafel. Ze heeft inmiddels al twee keer verteld dat haar kleinkinderen altijd ‘pantarijntje’ zeggen in plaats van mandarijntje. Zodra het eten op tafel staat, willen de nu al ‘uren’ wachtende mensen aanvallen. Er wordt een moment van stilte genomen en daarna verandert het mopperende gezelschap in een vreedzame menigte. Ze genieten met volle teugen van de heerlijk bereide maaltijd en een lange stilte valt. ‘Ik ben verzadigd hoor! Hoewel een stukje appel de gaatjes nog wel kan opvullen!’ stelt een tevreden man.

 

Gesprekken over de meest uiteenlopende onderwerpen worden besproken. Plato die gestorven is aan een gif beker, de wetenschap die eigenlijk niets kan bewijzen en uiteindelijk de constatering dat we alles wat gezegd wordt, gewoon moeten geloven. De gesprekken vallen een beetje stil en de kletspot komt tevoorschijn. Verschillende stellingen worden besproken en blijkbaar hebben de ouden liever de hele dag contact dan de hele dag rust.

 

De sfeer is rustig. De bejaarden mensen ruimen rustig hun plekjes op. Je hoort zelfs de muziek en de voetstappen van de mensen op straat. Een vreedzame menigte. Na het opruimen van de plekken, is er een dansworkshop. ‘Ik ben vergeten mijn dansschoenen mee te nemen’ lacht een oude vrouw. De benen worden gestrekt en gerekt, klaar voor een paar danspasjes. De lieve mensen volgen de vrijwilligers en samen komen ze aan in de danszaal. Ongemakkelijke gezichten kijken elkaar aan, maar na een klein moment is de lach niet van hun gezicht af te halen. Wat doet zo’n dag toch veel met deze mensen. Wat een geluk, wat een tevredenheid. ‘Mijn moeder zei altijd: alles waar te voor staat is niet goed, alleen bij tevreden en tehuis.’