sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

Longread: Een wereld vol angst

Bang om ziek te worden

De plek waar het krioelt van de bacteriën, virussen en infecties, daar voelen wij ons het meest veilig. Het ziekenhuis. Daar weten ze immers wat ze moeten doen als jij ziek bent, daar zal je genezen. Maar in het ziekenhuis staan wij niet stil bij het besmettingsgevaar. Nee, daarbuiten wordt het pas reëel. Hoe vaak hoorden we in de afgelopen tijd niet in het nieuws over Ebola of de vogelgriep? Als men aan een pluimveehouder zou vragen of hij bang is tijdens een uitbraak van de vogelgriep zal het antwoord hoogstwaarschijnlijk positief zijn.

Hij zal niet bang zijn om het zelf slachtoffer te worden, dat zal misschien niet eens in hem opkomen. De angst om zijn kippen te verliezen en alle gevolgen die dat zal hebben, die angst verkrampt hem. 's Ochtends staat hij op met de hoop op vandaag zijn kippen weer gezond in de stal rond te zien lopen, maar hij weet op dat zelfde moment dat de kans net zo groot is dat er een kip zielig in een hoekje ligt te tokken om hulp. Maar zodra hij dit kippetje heeft gesignaleerd, komt er een protocol in beweging. Verschillende instanties nemen contact op met de boer, zodra het nieuws bekend is. De kippen worden onderzocht en vertrekken van de boerderij om nooit meer terug te komen. Hierdoor kan de buurman van de pluimveehouder weer gerust adem halen, de kans op besmetting is weer gedaald en iedereen kan weer door met zijn leven. Hoewel... de boer is zijn inkomen kwijt. Hij zal opnieuw moeten beginnen. Zo heeft de vogelgriep de man toch nog getroffen.

Ziektes kunnen ons echter ook direct treffen. Zoals polio, kinkhoest en de bof. Dit zijn allemaal ziektes waar de meeste kinderen nu tegen worden ingeënt. Het succes ervan is bewezen, de ziektes komen nauwelijks meer voor, maar toch zijn er een aantal mensen in Nederland die zichzelf en hun kinderen deze injecties niet geven. Omdat zij niet bang zijn! De meesten wonen op de 'Bible Belt'. Vooral in de reformatorische kerken is het aantal inentingen een stuk lager dan in de andere kerken op de Bible Belt. Hierover gesproken, Thea woont in Veenendaal, dit is het hart van de Bible Belt, en gaat haar hele leven al naar de reformatorische kerk. Ze is een moeder van vijf kinderen en samen met haar echtgenoot heeft zij jaren geleden besloten om haar kinderen niet de inentingen te geven. "Als God mijn kinderen of mij ziek wil maken dan doet hij dit wel. Een inenting tegen het één of het ander maakt voor hem niets uit. Dit werkt natuurlijk ook andersom, als God mijn kinderen gezond wil houden zal hij dat ook kunnen zonder die inentingen."

Dapper is de keuze van Thea en Rik, maar het noodlot sloeg toe. Haar dochtertje kreeg kinkhoest en al snel lagen er verschillende kinderen in het gezin op bed met dezelfde klachten als het kleine meisje. Hoestend en proestend lag zij daar in haar bedje, met enkel een muur die haar scheidde van haar broers die de ziekte helaas ook hadden gekregen. De jongens waren er gelukkig snel bovenop, maar hoewel het bij Marjan wat langer duurde genas zij ook weer helemaal. Ook Thea en Rik hebben gehoord over de verhalen van bijvoorbeeld het meisje in Zeeland. Dit meisje had geen inentingen gekregen en was overleden aan de mazelen. Haar moeder vertelde later dat dit de wil van God was geweest. Thea en Rik begrepen dit en zagen dit ook zo. "Het was de wil van God om onze kinderen destijds zo ziek te maken. Het betekent niet dat de pijn of het verdriet minder is, maar het maakt wel dat wij kunnen berusten in het feit dat God hiermee een plan heeft en Hij heeft altijd het beste met ons voor."

Misschien is dat wel de remedie tegen alle angst die de media bij ons opwekt. Niet simpelweg je ogen sluiten voor het gevaar, maar het recht in de ogen kijken. Zoals Thea en Rik, en de moeder in Zeeland. Wetend dat bang zijn om getroffen te worden, maar met je voeten standvastig in de grond alle gevaren het hoofd bieden.

 door Rianne van Eldik

 

Veiliger verkeer door actieplan Europese Unie

Jaarlijks komen in de lidstaten van de Europese Unie 8.000 mensen om het leven door een verkeersongeval en raken er maar liefst 300.000 mensen gewond. Maatregelen om deze aantallen terug te dringen zijn daarom noodzakelijk en staan hierom dan ook op de agenda van de Europese Unie en de Nederlandse overheid.

Toen je vroeger naar de basisschool liep heeft je moeder het vast wel een tegen je gezegd als je wilde oversteken: “Kijk goed naar links, dan naar rechts en weer een keer naar links. Komt er niets aan? Dan mag je oversteken.” Sindsdien heb je waarschijnlijk bijna iedere dag te maken gehad met het verkeer en weet je dat je goed op moet letten. Helaas loopt het niet altijd vlekkeloos in het verkeer en gebeuren er wel eens ongelukken, het ene ongeluk erger dan het andere.

In 2010 is de Europese Unie begonnen met het actieplan verkeersveiligheid 2011-2020, dit is bedacht door meneer Kallas, lid van de Europese Commissie met portefeuille vervoer. Dit actieplan heeft zeven doelstellingen om de verkeersveiligheid te verbeteren. De EU wil zorgen voor beter onderwijs en voorlichting onder de verkeersdeelnemers, verbeterd toezicht op de naleving van de verkeersregels, een betere infrastructuur, veiligere voertuigen, het stimuleren van moderne technieken in voertuigen en infrastructuur, het verbeteren van (medische) hulpdiensten en de bescherming van kwetsbare weggebruikers.

Cijfers

Het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) meldt dat er in Nederland 650 verkeersdoden waren in 2012. Dit zijn 11 dodelijke slachtoffers minder dan in 2011. En als er gekeken wordt naar 2006 tot 2012 zijn de verkeersongevallen met 19,9 procent gedaald. De meeste dodelijke verkeersongevallen gebeuren met personenauto’s en fietsen, in 2012 waren 232 dodelijke ongevallen met personenauto’s en 200 dodelijke ongevallen met fietsen.

De ongevallen kunnen ook goed aangetoond worden in leeftijdscategorieën. Mensen tussen de 20 en 30 jaar oud en mensen tussen de 70 en 80 jaar oud worden vaker slachtoffer van een dodelijk verkeersongeval. In 2012 gebeurde er 106 dodelijke verkeersongevallen, van de 650 in totaal, bij mensen tussen de 20 en 30 jaar oud, tussen de 70 en 80 jaar oud waren dit er 107.

Nederlandse maatregelen

De Nederlandse overheid werkt aan het verminderen van de ongevallen. Zij doen dit onder andere door het (brom)fietsers aantal te verminderen. Dit willen zij bereiken omdat er veel ongelukken gebeuren met (brom)fietsers onder jongeren. Vanaf 16 jaar mogen jongeren zichzelf inschrijven bij het CBR voor hun theorie-examen voor het B rijbewijs. Voorheen was de minimum leeftijd 18 jaar. Vanaf 16,5 mogen jongeren beginnen aan hun rijlessen bij een eigen gekozen rijschool, en op hun 17e mogen zij afrijden. Tot hun 18e verjaardag mogen zij alleen auto rijden met hun begeleider(s). Dit experiment wordt ook wel 2toDrive genoemd. Dit rijbewijs geldt alleen in Nederland en wordt pas geldig in andere landen op de dag dat de rijbewijshouder 18 jaar is.

De overheid heeft meerdere maatregelen om de verkeersveiligheid te bevorderen. Personen die binnen vijf jaar twee keer veroordeeld wordt voor rijden onder invloed moet zijn rijbewijs inleveren. Dit is de invordering van het rijbewijs.

Personen die met te veel alcohol op gaan rijden en worden veroordeeld krijgen een alcoholslot in hun auto. Met dit alcoholslot kunnen zij niet meer rijden met alcohol op.

Wie zich schuldig maakt aan gevaarlijk rijgedrag moet een EMG-cursus volgen. Dit gaat van bumperkleven tot fors te hard rijden. Deze cursus moet door de personen zelf betaald worden. Tijdens deze cursus leren bestuurders veilig deel te nemen aan het verkeer.

Voor beginnend bestuurders bestaat het beginnersrijbewijs. Iedereen van 18 jaar of ouder die net het rijbewijs heeft gehaald is de eerste vijf jaar beginnend bestuurder. Voor jongeren van 16/17 jaar is dit zeven jaar na het behalen van het rijbewijs. Bij een beginnersrijbewijs wordt met strafpunten gewerkt. Wordt een bestuurder aangehouden na een verkeersovertreding krijgt de bestuurder één punt op zijn rijbewijs. Gebeurt dit een tweede keer dan wordt dit gemeld aan het CBR. Het CBR kan dan het rijbewijs schorsen en daarna moet er een rijvaardigheidsonderzoek gedaan worden. Dit bestaat uit een theorie- en praktijktest. Blijkt de persoon in kwestie niet rijvaardig zal deze opnieuw theorie- en praktijk examen moeten doen.

De Gelderse Vallei

Ook in de Gelderse Vallei moet er iets aan de verkeersongevallen gedaan worden. Natuurlijk gelden hier gewoon de maatregelen van de Nederlandse overheid, maar de provincie en gemeentes kunnen het verkeer in eigen omgeving een beetje veiliger maken. Zij kunnen bijvoorbeeld zorgen dat fietsers aparte rijbanen hebben van de auto’s. Volgens het Regionaal Orgaan Verkeersveiligheid Gelderland (ROVG) ligt het aantal verkeersdoden en ziekenhuisopnames in de gemeente Ede boven de 60 slachtoffers per jaar. Dit is ook het geval in de gemeente Arnhem en de gemeente Apeldoorn. Dit zijn op z’n minst 5 verkeersslachtoffers per maand in iedere gemeente, en dan tellen de verkeersongevallen zonder ziekenhuis opnames niet eens mee. In de gemeente Scherpenzeel is het aantal beduidend minder, dit aantal ligt op 0 tot 10 slachtoffers per jaar.

Stefan (20) was laatst een van de slachtoffers van een verkeersongeval, voor hem liep dit goed af: “Dinsdag 18 oktober was ik op weg naar huis op mijn scooter. Ik stond voor het stoplicht in Bennekom te wachten en het licht sprong op groen, toen een auto nog even snel voor mij langs wilde. Dat lukte natuurlijk niet en ik werd geraakt. Ik heb er gelukkig weinig aan over gehouden, helaas kan ik dit niet over mijn scooter zeggen en de schrik zat er goed in! Ik heb geluk gehad, maar het kan natuurlijk voor iemand anders op een andere manier aflopen.”

door Benthe Siemens

 

Aanslag in Parijs zorgt voor angst en agressie

Pierre is 45 jaar en woont in Parijs. Afgelopen week toen hij het nieuws aanzette voelde hij zijn benen onder zich wegzakken. Journalisten van het weekblad Charlie Hebdo moeten het tekenen van spotprenten betalen met hun leven. Ook de twee agenten die ze te hulp komen, vinden de dood. Pierre bestaat niet echt, maar zou zo kunnen bestaan. Hij is een van de vele burgers die vol walging en afkeer gevuld naar het journaal zat te kijken toen de aanslag gebeurde.

Pierre raakt zittend in zijn leunstoel voor de tv, de weg kwijt tussen alle informatiestromen. Chaos, onduidelijkheid en angst maakte zich meester over de dag. En de dagen erna. Want met de aanslag was de kous niet af. Er volgde twee gijzelingen, een in een drukkerij in Dammartin-en-Goële en een in een Joodse supermarkt in Port de Vincennes. De politie maakte een einde aan het leven van de drie terroristen die dit op hun geweten hadden. Deze mannen kwamen absoluut niet 'uit de lucht vallen', veiligheidsdiensten wisten van hun bestaan.

Chérif en Saïd Kouachi en Amédy Coulibaly, opgegroeid in een buitenwijk in Parijs, waren de drie meest gezochte mannen in Frankrijk! Ze hadden een crimineel verleden, en tot juli 2014 werden hun telefoongesprekken en internetactiviteit nog nauwlettend in de gaten gehouden. Ook werden ze fysiek bekeken.

Veiligheidsdienst had aanslag kunnen voorkomen

Enkele dagen later pakt Pierre, moe van de gebroken nachten en met trillende vingers, zijn krant Le Parasien erbij. Hij leest hij dat de veiligheidsdiensten na juli 2014 besloten de broeders Kouchai niet langer in de gaten te houden. Een beslissing die het leven koste van de spotprenttekenaars van Charlie Hebdo en angst voor het terrorisme het land in werd geschoten waar zij gretig aangepakt werd door het publiek. Pierre snap er niets van en zucht. Hij word misselijk. Dit vreselijke bloedbad had allemaal voorkomen kunnen worden. Als de veiligheidsdiensten de mannen in de gaten had gehouden, dan hadden ze samen met de politie de aanslag misschien de kop in kunnen drukken.

Maar blijkbaar vertoonden de mannen na 2014 geen verdacht gedrag meer. De veiligheidsdiensten besloten hun energie te stoppen in mensen waarvan bewijs bestond dat ze een bedreiging vormde voor de veiligheid.

Dit is zeer, zeer vreemd te noemen aangezien al langer bekend was dat de drie mannen volgers waren van de veroordeelde terrorist Djamal Beghal. Dit was absoluut geen lieverdje. Toen hij in Londen woonde bezocht hij een moskee waar veel extremisten samen kwamen. Hij had een scherp oog voor moslims die gefrustreerd waren en iets met deze frustratie wilde doen. Hij moedigde ze aan om mee te gaan met reizen naar trainingskampen, die hij zelf organiseerde.

Agressie tegen moslims

De gebeurtenissen in Parijs wakkerde niet alleen angst, maar ook agressie aan. Agressie tegen moslims. Uit cijfers van het ministerie van Binnenlandse zaken zou blijken dat er na de aanslag meer dan 50 gevallen van agressie tegen moslims is geteld, dat zegt de koepelorganisatie van Franse moslims (CFCM). Deze wraakacties in Zuid-Frankrijk lossen natuurlijk in principe niets op en brengen alleen maar onschuldige mensen in gevaar. De Britse hackersgroep Anonymous pakken het anders aan; ze zetten alle websites en sociale media van jihadisten op zwart. Toch klinkt in hun videoboodschap, gericht aan leden van IS, Al-Qaeda en andere terroristen, wraakzuchtigheid door. Ze beloven wraak te nemen na de aanslag en gijzelingen, en verklaren de oorlog aan jihadstrijders.

Angst beheerst politiek

Dat journalisten in koele bloede worden vermoord, omdat ze iets publiceren dat een groep extremisten niet zint, is natuurlijk vreselijk. En dat een van de daders nadat hij een agent door het hoofd heeft geschoten naar de auto rent en opgewekt roept dat hij Charlie Hebdo heeft vermoord alsof hij een goede daad heeft verricht, is al helemaal niet te bevatten. Daar word je toch bang van?

In de politiek is de angst voelbaar. Ivo Opstelten had het in Nieuwsuur over nieuwe wetsvoorstellen om de strijd tegen het jihadisme en terrorisme te versnellen.

Maar met die voorstellen schiet het niet echt op. Van de vier voorstellen ligt er nu maar één bij de Tweede kamer, de andere drie moeten nog door de consultatiefase. In deze fase kunnen instanties en burgers op de wetsvoorstellen reageren.

Maar het moet sneller, het gaat tenslotte wel om de veiligheid van ons land en uiteindelijk ook dat van andere landen. Het CDA en de PvdA vinden het merkwaardig dat het zo lang duurt. Sybrand Buma (CDA) merkte terecht op dat “De urgentie zo groot is dat de minister veel sneller actie moet ondernemen”.  

De wetten zijn erop gericht om jihadstrijders per direct de deur uit te kunnen zetten, hun Nederlandse nationaliteit af te pakken, en verplichtingen op te leggen. Deze wetten zijn nog in consultatie. Het voorstel om betrokkenheid bij een terroristische organisatie of jihadtraining strafbaar te maken en wederom het Nederlandse paspoort af te pakken, ligt al op een bureau op het Binnenhof.

Lees hier de uitgebreidere wetsvoorstellen: http://www.rtlnieuws.nl/nieuws/politiek/verbazing-over-oproep-opstelten-over-anti-jihadwetgeving

De ene terrorist anders gestraft dan de andere

Dit wetsvoorstel heeft nu echter al een heel groot nadeel: het geldt alleen voor mensen met een dubbel paspoort, want na de Tweede Wereldoorlog werd afgesproken dat denaturalisatie, het afpakken van iemands paspoort, niet mag leiden tot staatloosheid. Oftewel, terroristen die alleen een Nederlands paspoort bezitten kunnen een totaal andere straf verwachten dan een terrorist die ook een Marokkaans of Turks paspoort heeft. Hij zal metee het land worden uitgezet, terwijl de andere eerst een rechtsprocedure moet ondergaan. Hier moet nog een oplossing voor komen.

Aanslagen in Nederland?

Komen de terroristen ook naar ons land? Parijs is natuurlijk maar 600 kilometer van ons vandaag, zo'n 5 uurtjes reizen. Zoals Rutte ook al zei, een aanslag in ons land is niet te voorkomen. Maar wat wordt er op dit moment gedaan in ons land om terroristen buiten beeld te houden?

Fred Teeven, staatssecretaris van Justitie zegt dat er “verscherpte aandacht” is voor mogelijke aanslagen. Hij wil niet uitleggen wat de veiligheidsdiensten dan precies doen. Net als Mark Rutte, die niet uit wilde leggen welke maatregelen er werden genomen om de veiligheid in de gaten te houden. Begrijpelijk, omdat potentiële terroristen ook hier makkelijk lucht van kunnen krijgen. Zorgelijk, omdat niemand nu eigenlijk weet hoe de stand van zaken zijn als het gaat om het tegengaan van terrorisme in ons land. Althans, de burgers dan.

Zo'n 30 jihadstrijders die in Irak en Syrië zijn geweest, lopen nog vrij rond in Nederland, meld het AD op zaterdag 10 januari. De Nationaal coördinator Terrorismebestrijding en veiligheid zegt dat deze strijders juist een gevaar vormen. Deze jihadstrijders kunnen niet zomaar worden opgepakt, zegt minister Opstelten van Veiligheid en Justitie, maar alleen als daar een strafrechtelijke aanleiding voor is. Met de genoemde wetsvoorstellen kan dit dus wél. Tenminste als de verdachte persoon toevallig twee paspoorten in het laatje van zijn kast heeft liggen. In ieder geval heeft de aanslag de veiligheidsdiensten in binnen- en buitenland op scherp gezet. Hopelijk kan een toekomstige aanslag voorkomen worden en kunnen we vanavond allemaal rustig gaan slapen-zelfs Pierre.

Door Esther Reitsma

Conclusie

We hebben gezien dat ondanks dat er zeker een dreiging is van terrorisme, Nederland hard aan het werk is om veiligheidsmaatregelen te nemen. Door wetsvoorstellen, en andere 'zichtbare en onzichtbare maatregelen' zoals Mark Rutte zei. Mogelijke terroristen moeten hun paspoort inleveren. Anderen moeten juist hun rijbewijs inleveren, wanneer ze zich onveilig gedragen in het verkeer. Er gebeuren nog steeds veel verkeersongelukken, maar Nederland neemt veel maatregelen. Naast het afpakken van het rijbewijs, kunnen mensen die te veel drinken in de auto verplicht een alcoholslot in hun auto krijgen. Als mensen twee keer worden aangehouden na een verkeersovertreding kan het CBR iemand verplichten een rijvaardigheidsonderzoek te doen. Ondanks dat er veel te doen is tegen ziektes, zoals vaccinaties, wil niet iedereen hier aan. Dit levert grote risico's op voor de verspreiding van ziektes. Oftewel: gevaren en risico's genoeg in Nederland, maar de overheid doet zijn best om deze zoveel mogelijk te voorkomen of in te perken.