sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

'Ik liftte mee op de trends'

De Edese Toos Velema (66) weet nog goed hoe de zestiger jaren voor haar waren. “Ik volgde gretig wat er in de wereld gebeurde. Aan de ene kant waren er zoveel bijzondere, onontdekte dingen en aan de andere kant zag ik dat mensen elkaar wereldwijd in de haren vlogen. Daardoor kon ik me wel vinden in de peace-gedachte van mijn leeftijdsgenoten.”

De Edese Toos Velema (66) weet nog goed hoe de zestiger jaren voor haar waren. “Ik volgde gretig wat er in de wereld gebeurde. Aan de ene kant waren er zoveel bijzondere, onontdekte dingen en aan de andere kant zag ik dat mensen elkaar wereldwijd in de haren vlogen. Daardoor kon ik me wel vinden in de peace-gedachte van mijn leeftijdsgenoten.”

Ze is geboren in 1949 en daardoor echt kind van het Flower Powertijdperk. “Ik ben opgegroeid in een gezin van negen. Dat zie je nu niet vaak meer, maar dat was vroeger heel gewoon,” zegt Velema. “Ik vond het nooit erg. Het was gezellig en ik kon mijn gang gaan. Mijn ouders waren hardwerkende mensen en dat moest ook wel. Hoe ouder ik word, hoe meer bewondering ik heb voor mijn moeder. Vroeger zag ik dat niet zo, natuurlijk. Ik wilde zelfstandig zijn.”

peace-gedachte 
Velema’s ouders hadden de oorlog meegemaakt en hadden veel kinderen om op het rechte pad te houden. “Natuurlijk wilden zij orde en regelmaat. Als tiener begon ik daar tegenaan te schoppen. Muziek uit Engeland, verhalen uit Amerika en exotische kleding lokten fantasieën uit. Ik volgde gretig wat er in de wereld gebeurde. Aan de ene kant waren er zoveel bijzondere, onontdekte dingen en aan de andere kant zag ik dat mensen elkaar wereldwijd in de haren vlogen. Daardoor kon ik me wel vinden in de peace-gedachte van mijn leeftijdsgenoten.”

Velema heeft veel gemerkt van de culturele revolutie. “Een vrijheidsstrijder ben ik nooit geweest. Ik liftte mee op de trends. Flower power en hippiecultuur waren me niet onbekend, maar voor mij uitte zich dat in kleding, muziek en dagjes weg en niet in de moralen erachter. Als ik terugkijk naar de jaren zestig, herken ik wel elementen van het beeld dat mensen tegenwoordig hebben van die tijd. Maar destijds was het niet zo zwart-wit. Het was gewoon mijn leven.”

reizen
Velema wilde graag meer van de wereld zien, wat in groot contrast was met wat haar moeder wilde. “Mijn moeder is tot op de dag van vandaag Nederland niet uit geweest. Daar heeft ze geen behoefte aan. Maar ik wilde altijd gaan reizen. Soms zat ik op mijn kamer singletjes te draaien en dan droomde ik dat ik naar Engeland of Amerika ging en daar de muzikanten ontmoette. Als ik mijn ogen open deed, zat ik tot mijn teleurstelling altijd nog steeds op mijn kamer.''

Met vrienden en vriendinnen op pad gaan, was iets wat Velema graag deed. “De uitjes waren altijd op zaterdag natuurlijk, niet op zondag. Ik kon vrij makkelijk wegkomen; mijn ouders hadden het druk genoeg met de andere vijf die jonger dan ik waren of met mijn oudere broer. Hij ging altijd net een stapje verder dan ik. Ik wilde alles proberen, maar ging nooit tot het uiterste. Dansen, vriendjes en heel af en toe ook drugs.”

de pil 
De pil was iets nieuws, iets onbetrouwbaars, maar ook iets dat gewild was. “Toen de pil op de markt kwam, ging ik niet meteen los hoor. Pas toen vriendinnetjes hem gingen gebruiken en ik echt een leuke vriend had, begon ik met de pil. Ik heb het nooit aan mijn ouders verteld. Ik denk dat het dan wel tot een ernstige botsing was gekomen.”

Toen ze op haar achttiende uit huis ging, is ze met een vriendin bij een hospita gaan wonen. “Ik ben nooit gaan studeren; ik werkte in een supermarkt. Tijdens een van mijn avondjes uit ben ik mijn man tegengekomen. Hij komt oorspronkelijk van Curaçao en is in die periode naar Nederland verhuisd. Dat hij zo exotisch was, heeft me zeker voor hem doen vallen. We hebben een prachtige half-Curaçaose dochter gekregen. Ondanks de gezelligheid van een groot gezin is het altijd bewust bij een kind gebleven. Ik wilde niet meer. Ik denk niet dat ik zoals mijn moeder had kunnen zijn.”

vrijlaten
Nu Velema ouder is en haar eigen dochter ziet opgroeien, beseft ze hoe je als tiener beïnvloed wordt door je cultuur en omgeving en hoe het is om dat als ouder te zien. “Ik doe dingen heel anders dan mijn ouders ze deden, maar probeer haar wel vrij te laten. Ik weet hoe belangrijk ik dat vond op die leeftijd. Toch hoop ik dat ze mij niet na zal doen in sommige dingen. Een van mijn mooiste herinneringen is de vakantie naar Amerika van tien jaar geleden. Mijn tienerdroom kwam eindelijk uit. Helaas ben ik Bob Dylan en Jimi Hendrix nooit tegengekomen.”

Over de auteur

Rebecca Erbrink