sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

Eenzaam, maar niet alleen

Meet-inn. In de lokale volksmond draagt het vele koosnaampjes, zoals 'het café der eenzamen'. Veel van de stamgasten hebben in hun leven dingen meegemaakt die het ze moeilijk maakt om sociaal contact te zoeken. Het feit dat er voor deze mensen, en iedereen die om wat voor reden dan ook behoefte heeft om langs te komen, plaats is levert een tweede bijnaam op, die vooral onder de stamgasten gebruikt wordt: de tweede huiskamer. Om te kijken in hoeverre Meet-inn zijn doel dient, en om te zien hoe de bezoekers zijn in omgang, is één van de redacteuren van nieuwsvallei ter plaatse.

Meet-inn. In de lokale volksmond draagt het vele koosnaampjes, zoals 'het café der eenzamen'. Veel van de stamgasten hebben in hun leven dingen meegemaakt die het ze moeilijk maakt om sociaal contact te zoeken. Het feit dat er voor deze mensen, en iedereen die om wat voor reden dan ook behoefte heeft om langs te komen, plaats is levert een tweede bijnaam op, die vooral onder de stamgasten gebruikt wordt: de tweede huiskamer. Om te kijken in hoeverre Meet-inn zijn doel dient, en om te zien hoe de bezoekers zijn in omgang, is één van de redacteuren van nieuwsvallei ter plaatse.

 

Place to be 

Krakend gaat de deur open op de Notaris Fischer-straat, waar de Meet-inn gestationeerd is. Buiten is het druilerig weer. Een tiental stamgasten dat verspreid over het café zit kijkt op naar de richting van de koude luchtstroom. Een oude man stapt de ruimte binnen. Boven een ruwe grijze baard, achter twee dikke brilglazen blikt hij het café rond. In zijn oude ogen weerspiegelt de ruimte voor hem: in een hoek zit een man op een bank te slapen. Naast hem zit een piepjonge vrouw muisstil haar krant te lezen. Ze slaat alleen geen bladzijden om, maar gluurt af en toe boven haar krant uit naar het gros van de mensen, die zich verzameld hebben rondom de bar en geanimeerde gesprekken voeren. De oude man gaat in een onbezet hoekje zitten naast de bar. De rest van de avond zal hij nauwelijks bewegen, en nog minder praten. Hij is daarin echter één van de weinigen. De meeste bezoekers zijn op zoek naar iets wat iedereen nodig heeft: een goed gesprek, en de kans om hun verhaal te vertellen. Daarvoor is Meet-inn de place to be. Iedereen die zich eenzaam voelt mag langskomen.

 

"Sommige mensen zouden niet eens weten wat ze met kerst zouden doen als Meet-inn er niet was."

De sjoeler  

“Iedereen hier is echt ontzettend lief. Ze geven eten aan de mensen die niet veel geld hebben en ik kan hier heel goed sjoelen,” verklaart één wat oudere vrouw. Haar mond is vertrokken in een dunne streep van de concentratie. Ze kan inderdaad fantastisch sjoelen. Elke lettergreep die ze weloverwogen uitspreekt wordt ondersteund door een serie geworpen sjoelstenen die -tak-tak-tak- doel treffen. “Ze doen hier alles wat god zou willen. Er worden taallessen gegeven voor buitenlandse mensen. Je kan langskomen als je eenzaam bent.”
Haar dialoog wordt even kort onderbroken door het feit dat ze door haar worden en haar stenen heen is. In de korte stilte die volgt pakt ze haar sjoelstenen op, telt haar punten, en begint - ditmaal langzamer - haar stenen te werpen.
"Sommige mensen zouden niet eens weten wat ze met kerst zouden doen als Meet-inn er niet was,"zegt ze zachtjes.

 

De sociale behoefte


Ik loop verder, naar de bar, waar ik oog in oog kom te staan met de barman, die er vrijwillig werkt. Het feit dat het drinken zo spotgoedkoop is heeft een reden, zo vertelt hij. “De meeste mensen hier hebben het niet breed, en je wilt natuurlijk voor iedereen bereikbaar zijn, ook financieel.” Op verzoek schenkt hij een glas cola vol. Alcoholische dranken worden niet geserveerd. De barman is een bijzondere gesprekspartner voor de mensen om hem heen. Hij heeft grote ruwe handen, die een leven van hard werken verraden. Het is geen prater, maar wel een luisteraar. “Overdag werk ik. s’Avonds help ik hier. Het weekend bewaar ik voor mijn vrouw. Dat is alles.”Naast me zit de oude man met de ruwe grijze baard moed te verzamelen om iets te zeggen. Hij schraapt zijn keel en zoekt oogcontact.
“Ik ken alle straten van Utrecht.”Hij kondigt het aan vol trots, en begint daarna gelijk te oreren. “De A.B.C.-straat. Abstederdijk. Achter de Dom. Agnietenstraat. Alexander Numankade…”
Zijn gesprekspartner onderbreekt hem snel met een bewonderend applausje, de man glimt.

"Ik ken alle straten van Utrecht," kondigde hij trots aan. 

Aangeleverde regelmaat


Het is aan alle kanten te zien dat Meet-inn heel erg inspeelt op de sociale behoefte, maar ze gaat nog verder, vertelt nog een stamgast die zijn aandien heeft gemaakt. Zijn naam is Edo. Het is een man van middelbare leeftijd en een Indonesisch uiterlijk, die afwezig over de rug van zijn handen wrijft. Dit is echter meer een tic dan vanwege de jeuk, vertelt hij. Edo had vroeger huidproblemen die zorgden voor jeuk over zijn hele huid. Dankzij de jeuk en de beschadigde huid verloor hij veel gewicht en energie, en raakte hij uiteindelijk zelfs in een depressie.
“Ik heb uiteindelijk een ‘buddy’ gekregen die mij hielp om regelmaat te krijgen in mijn leven, want dat had ik niet meer. Hij heeft me voorgesteld om naar Meet-inn te gaan. Doordat ik hier elke avond kom krijg ik weer een beetje regelmaat, iets om naar uit te kijken aan het eind van de dag, en nog belangrijker: een goede maaltijd.” Hij leunt achterover en lacht eventjes. “Ik ben langzaamaan genezen, maar kom hier nog steeds. Het is een tweede huiskamer voor me. Ik kwam er pas een paar jaar geleden achter dat sommige van de mensen hier echt anders zijn dan anders.”


Krakend gaat de deur open naar de Notaris Fischer-straat. Buiten is het druilerig weer. Een tiental gasten die ik zeer goed heb leren kennen wuift me vriendelijk gedag. Voor een café der eenzamen is het verrekte gemeenschappelijk.