sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

Een duik in 't Franse Gat

VEENENDAAL - Het is rustig in de straten van ‘t Franse Gat. De rust versterkt het geluid van de wapperende vlaggetjes. De rood-wit-blauwe lijnen vormen een web dat de rijtjeshuizen bij elkaar houdt. “Ons-kent-ons” noemt de medewerkster van snackbar ‘t Veen haar geliefde wijkje. Toch wordt het onbekende niet geweerd want de enkeling die op straat loopt kijkt op om de indringers te begroeten. En voor je het weet, vertellen ze open over wat hen beroert.

De zon schijnt en de voordeur staat open. In de tuin harkt Femke het blad bij elkaar. Na drie keer roepen, loopt ze snel naar binnen en ze komt naar buiten met haar zoontje. Een jaar of twee, drie. Het blonde jongetje zit op een loopfietsje en vliegt de tuin door. Femke houdt hem goed in de gaten, maar vertelt ondertussen over haar wijk: ‘t Franse Gat. “Het is echt een volksbuurt. We kennen bijna iedereen, aangezien ik hier al mijn hele leven woon. Het contact met de buren vind ik het leukst. En we doen veel samen, zo hangt de straat vol vlaggetjes. Dat organiseert de buurvrouw aan de overkant.”

Gekleurde straat

Even later bellen we aan bij de buurvrouw. Vanuit de achtertuin horen we iemand roepen “Joe, ik kom eraan!” Marline komt aangesneld op haar pantoffels. “Ja die vlaggetjes regel ik allemaal”, lacht ze ons toe. “We willen als buurt de boel versieren rondom Koningsdag en Bevrijdingsdag. Ruim twintig jaar geleden is een echtpaar ermee begonnen maar die stopten na een paar jaar. Ik nam het over en zodoende regel ik al zestien jaar de vlaggetjes. Met een groep van ongeveer vijftien man versieren we de buurt. Hartstikke leuk, maar na zestien jaar zoek ik toch een vervanger. Helaas valt dat vies tegen! Mensen vinden het leuk om te zien, maar willen het zelf niet organiseren.” Marline zucht en kijkt de straat door.

Marline voor haar versierde huis

Optimistisch schoon

Daar, in de vol geparkeerde straat lopen twee jongetjes: Jochem en Davy. Met een Aldi-tas en schoonmaakdoekjes in hun handen spreken ze de enkeling op straat aan. “Mogen wij uw auto wassen voor vijftig cent?” Ze zijn al de hele middag bezig met geld verdienen. Allebei vrij van school. Jochem woont in de buurt, Davy komt hier niet vandaan. Ze hebben veel lol en als echte zakenmannetjes paraderen ze door straat. Echter zonder succes, vandaag lijkt niemand een vieze auto te hebben.

Diversiteit

Schone auto’s maar ook schone trottoirs. “Hondenpoep op de stoep zal je hier niet snel vinden. Daar zorgen we wel voor in ‘t Franse Gat.” zegt de 59-jarige Theo. Hij voegt de daad bij het woord en steekt zijn hand in een groen zakje om de drol van zijn teckel op te rapen. Hij woont er al zijn hele leven en is verknocht aan de mooie jarenvijftigwoningen.

“Doordat hier geen nieuwbouw is, blijft de karakteristieke sfeer in stand.” Ook de onderlinge band van de buurt maakt dat hij niet graag uit ‘t Franse Gat vertrekt. Zelfs wanneer hij gaat werken hoeft hij zijn wijk niet te verlaten, aangezien hij vanuit huis werkt. De diversiteit kenmerkt de buurt voor Theo. “Er zijn grote inkomensverschillen vanwege de sociale huurwoningen en de koopwoningen. Ook zijn er grote verschillen in levensovertuiging. In de koopwoning wonen veel christenen, de bewoners van de sociale huurwoningen zijn minder religieus.”

Marline: "Iedereen vindt de vlaggetjes leuk om te zien, maar niemand wil het organiseren." 

Religie en actiefilms

En dat klopt volgens Wilma. Ook zij laat haar hond uit, een grote Duitse herder die graag in de kleine voortuintjes van de huurwoningen snuffelt. “Ik zou niet weten wie hier kerkelijk is. Ik zelf ben vanouds Nederlands Hervormd, maar daar heb ik niets meer mee. Mijn vriend ook niet. Misschien hooguit de oudere mensen in deze straat.” De overbuurvrouw stapt net haar voordeur uit, een goed moment voor Wilma om te polsen of ze gelijk heeft. “Zijn de mensen hier kerkelijk?” roept ze naar de overkant van de straat. Volgens de overbuurvrouw klopt Wilma’s inschatting aardig: “Daar- en ze wijst in de richting van de koopwoningen- zijn ze veel religieuzer.” Nee, naar de kerk gaan is geen hobby van Wilma. Wel kijkt ze maar wat graag actiefilms met helden als Sylvester Stallone en Arnold Schwarzenegger. “Verder kijk ik nooit tv, dat interesseert me niet zo.”

"Dáár zijn ze veel religeuzer" 

Oud en vertrouwd

Door een paadje lopen we naar de achtertuinen van de mensen uit de Patrinomiumstraat. Volkstuintjes, onkruid, hekken en rommel. Argwanend klinkt een stem over een schutting: “Wat doen jullie hier?” Teuni doet de poortdeur open en kijkt ons wat streng aan. Haar gebloemde rok en haar korte haren wapperen in de wind, haar handen zijn zwart van het werken in de tuin. Ze friemelt wat aan een los schroefje. Na een korte uitleg wil ze haar verhaal doen. “Ik woon al 38 jaar in het Franse gat. We zijn hier gaan wonen voor de mooie woningen.” Als we vragen naar het verschil tussen ‘t Franse Gat en de andere Veense wijken valt het stil. “Ik heb geen idee wat het verschil is, ik ken hooguit mijn buren.” Opvallend, ze weet ons namelijk wel te vertellen dat de wijk maar weinig religieus is. Dit in tegenstelling tot haar zelf. Ze leest het Reformatorisch Dagblad, heeft geen televisie en is huisvrouw. Ze denkt dat ze de enige is.

Snacken

Als we de snackbar binnenstappen, vertrekken net twee dames die hier al een aantal uurtjes hebben zitten kletsen. “Het is echt ons-kent-ons in ‘t Franse Gat, bijna een dorp in een stad.” zegt medewerkster Danielle. Ze heeft in haar leven nog nooit ergens anders gewoond dan in ‘t Franse Gat en de snackbar waar ze werkt, staat in de enige winkelstraat van de wijk. Als er een bekende voorbij komt, wordt er vanuit de snackbar hartelijk gegroet. “Ik hou van de gezelligheid van deze wijk, je helpt elkaar als je het moeilijk hebt. Ik weet niet of je dat wel in andere Veense wijken hebt.”

"Het is hier een bonte verzameling van mensen"

Tachtig uur in 't Franse Gat

Haar buurman, de 21-jarige Hamza is met zijn tachtigurige werkweek bijna meer in ‘t Franse Gat te vinden dan buurtbewoners zelf. Tachtig uur per week werkt hij in zijn eigen supermarkt. Als buitenstaander valt hem de hechtheid van de buurt op. “De mensen helpen elkaar. Vroeger was het een probleemwijk, maar daar zie ik niets meer van.” Ook de diversiteit valt hem op. “Het is bonte verzameling van mensen: rijk, arm, religieus, niet-religieus en autochtoon of allochtoon.”  En deze verschillende mensen komen boodschappen doen in zijn supermarkt. “Door de gesprekjes met klanten leer je de wijk steeds beter kennen.” Ook de winkeliers in ‘t Franse Gat zijn hecht. “We vragen elkaars mening over een bepaalde aanpak of proeven producten van elkaar. Dat maakt deze plek bijzonder.”

Diversiteit in religie, inkomen en achtergrond. Die diversiteit vormt de wijk en dat brengen wij de komende maanden in beeld. Welkom in ‘t Franse gat.

Door dit portret te maken, kwamen wij vier hoofdonderwerpen tegen. Hier kunt u daar meer over lezen:

Geschiedenis van 't Franse Gat

Diversiteit: Een schil van verschillen I

Diversiteit: Een schil van verschillen II

Winkeliers: Bijzondere borden

Winkeliers: De Patrinomiumlaan op z'n kop

Winkeliers: 'Als er stront aan de knikker is, zal iedereen elkaar helpen'

Ons kent ons I

Ons kent ons II

Leer 't Franse Gat kennen: 't Franse Gat' door een koker

 

Geschreven door: Milou van Ommen en Madelon de Goffau

Nog nieuwsgieriger geworden naar 'Franse Gat? Klik dan hier voor het volledige dossier!

Klik op de verschillende punten van de kaart en bekijk alle andere artikelen!

 

Discussieer mee Wat weet u van 't Franse Gat?