sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

Death metal overweldigt Barneveld

Je zou het niet verwachten maar op 9 maart vond er een death metal optreden plaats in Barneveld. En volgens Dorien Barten is dat niet voor het eerst. "En precies jaartal durf ik niet te noemen, maar dit doen wij al zo lang en we hebben ook nooit te horen gekregen dat we moeten stoppen.” Als organisator van Muziekpodium Stédsj regelt ze, samen met vrijwilligers uit Barneveld en omstreken, de avonden die elke maand in Villa 29 worden gehouden.

Voorafgaand aan het optreden maakte de eerste band zich klaar, dit doen ze door hun gitaren uit te proberen en de drums te laten klinken. De zaal is kleiner dan gedacht, niet groter dan twee klaslokalen bij elkaar. Vooraan is het podium waar druk voorbereidingen worden gemaakt. Achterin is de bar met het geluidsapparatuur ertegenaan. Rechts aan de muur hingen er aantal ingelijste foto’s. De muur links is compleet beplakt met verschillende posters, allemaal over rock of metal. Dorien vertelt: “Dit zijn de posters van elk optreden dat we hier hebben gehouden en dat zijn ze nog niet allemaal, want we zijn ze ook wel eens vergeten op te hangen.” Er wordt geadviseerd om oordopjes in te doen, want de soundcheck klonk al niet zacht.

Om 20:00 uur gaan de deuren open en was het wachten totdat de bezoekers kwamen. Naarmate de mensen binnen druppelen hoe beter de sfeer wordt. Iedereen die binnenkomt wordt geknuffeld of goede handdruk gegeven, omdat veel elkaar kennen. “Wij hebben een limiet van 180 mensen om binnen te laten, soms zijn we uitverkocht en soms zijn er maar dertig mensen aanwezig.” De hal begint steeds voller te raken en rond 20:30 uur besluit de eerste band om te beginnen. De muziek, hard en luid, is niet voor iedereen weggelegd, maar wel voor de aanwezigen. De meeste bezoekers en bandleden hebben baarden, bedekt onder tattoos en lang en donker haar, vaak langer haar dan de meeste meisjes. Iedereen gehuld in zwart die staat mee te ‘headbangen’ met de muziek. In het midden zijn de wat ruigere mannen te vinden. Zij bevinden zich in de ‘mosh pit’, dit is de plek waar een stuk of 6-7 personen elkaar duwen en trekken, als je niet op past krijg je zo een arm of been in je gezicht. “Iedereen denkt dat deze mensen agressief zijn, maar eigenlijk zijn het allemaal grote knuffelberen. Natuurlijk zitten er rotte appels tussen, maar dat is overal wel zo. Als je hier valt in de mosh pit zijn er zo 20 handen die je overeind helpen.”

Nadat eerste act klaar is, is er een korte pauze waarbij de meeste naar de wc gaan of buiten roken. De tweede act maakt zich klaar voor hun optreden. Dorien leidt me tot achter de bar, waar de muziek iets minder hard is. De zanger geeft alles wat hij heeft in zijn ‘grunting’ of zoals de meesten mensen zullen zeggen: schreeuwen. Bij het einde van sommige nummers gaan er vuisten of de pink en wijsvinger de lucht in gepaard met het meebewegen van hoofden op de maat. Bij de bar worden er kaarsjes op een taart gezet. De muziek stopt en er wordt ‘Lang zal hij leven’ gezongen, want de zanger is jarig. “Dit is allemaal ingestudeerd hoor”, zegt de zanger lachend, “dat was verdorie ongemakkelijk.”

Als laatste is dan de band die ook op de poster stond als aankondiging van deze avond, Monolith Deathcult. Deze, iets mildere band, had toch niet zo veel bekijks als de voorgaande bands. Iets minder als de helft was al naar huis gegaan en bij iedereen was de energie een beetje weg. Maar voor de meeste gold toch dat het een succesvolle avond is geweest.