sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

De trotse glimlach van papa's en mama's

In een groot, mooi ontworpen, maar ingewikkeld gebouw leidt de geur van koffie je naar de juiste plek. Op de plek waar je misschien een podium vol muziekinstrumenten verwacht, staat alleen maar een piano en een stoel. Het publiek heeft zijn plek al gevonden. De vaders, moeders, opa’s en oma’s zitten al ruim op tijd vol spanning te wachten tot hun trots aan de beurt is.

In de moderne bibliotheek van Amersfoort zie je bovenaan de lange trap, tussen de hoge boekenkasten en de hardwerkende studenten door, een piano staan. Een vrouw die spreekt met een Engels accent, Georgina Collington, gaat achter de piano zitten, terwijl een jongetje naast haar komt staan met de cello die hij van huis heeft meegenomen. “Ik ga ‘Le Plaisir’ spelen en ik weet niet wie de schrijver is” vertelt hij aan het publiek en in de zaal klinkt gegrinnik.

 

De jonge talenten volgen muzieklessen bij Scholen in de Kunst en om te wennen mogen ze in deze huiselijke, informele sfeer optreden. Ieder kind vertelt wat ze gaan spelen en van wie de componist is. Tijdens hun optreden wordt al gauw duidelijk wie de ouders zijn. Vanaf de eerste seconde is het af te lezen aan de brede, trotse glimlach bij de moeders en de immense fotocamera’s van de vaders. De rest van het publiek kijkt met een geconcentreerde blik naar de optredens en een enkeling swingt voorzichtig op de maat van de muziek. Allemaal onder het genot van een kop koffie van de espressobar.

 “Ik ga ‘Le Plaisir’ spelen en ik weet niet wie de schrijver is”

De klassieke muziek galmt door de zaal, maar zachtjes klinkt gefluister. De opa’s en oma’s kunnen zich niet inhouden en tussen het gefluister door komt het woord ‘aandoenlijk’ steeds opnieuw terug. Tot een jonge tiener blokfluit gaat spelen. Gepassioneerd bespeelt hij het instrument. Zijn lichaam leidt niet de muziek, de muziek leidt zijn lichaam. Hij beweegt met de muziek mee en met zijn prachtige muziek blaast hij het publiek omver. Tussen het gefluister door klinken nu woorden als ‘prachtig’ en ‘talent’.

 

Na ieder optreden maken de talenten een korte, bescheiden buiging en geeft het publiek een langdurig applaus. Aan het einde van de ochtend staan grootouders klaar met bosjes bloemen voor hun kleinkinderen. Ouders staan klaar met hun camera in de hand om zo toch nog even een zwart op wit gedrukte herinnering mee te kunnen nemen. Ook na deze ochtend blijkt wel weer, een verlegen glimlach bij het kind zorgt voor een brede, trotse glimlach bij papa en mama.