sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

De helpdesk van Engelenburg-Noord

Wat doe je, als je in Engelenburg-Noord woont, de taal niet goed beheerst en een brief krijgt van de gemeente Veenendaal bijvoorbeeld? Dan ga je naar één van de weinige buurtbewoners die wel Nederlands spreekt; iemand als Dymphna de Graaff.  Ook wel bekend als: 'De Buurtmoeder'. 

Wat doe je, als je in Engelenburg-Noord woont, de taal niet goed beheerst en een brief krijgt van de gemeente Veenendaal bijvoorbeeld? Dan ga je naar één van de weinige buurtbewoners die wel Nederlands spreekt; iemand als Dymphna de Graaff.  Ook wel bekend als: 'De Buurtmoeder'. 

Ik kom De Graaff tegen in het buurtcentrum ‘Panorama’, een modern gebouw midden in de wijk. Ik had al veel gehoord over de ras Amsterdamse. Zo zou ze een duizendpoot zijn, die klaarstaat voor iedereen. ,,Ik ben 18 jaar geleden naar deze wijk verhuisd omdat mijn zoon een stage had in Veenendaal, en daar na zijn studie graag wilde blijven werken,'' vertelt ze. ,,Het werd op een gegeven moment te duur om dat met het openbaar vervoer te doen vanuit Amsterdam. We zijn dus naar Veenendaal verhuisd.”

Vanaf moment één was De Graaff erg betrokken in de buurt. ,,Ik verbaasde me over het feit dat men niets af wist van de Nederlandse samenleving. Tijdens de Ramadan liepen de jongste kinderen nog veel te laat op de avond in de speeltuin. Daar waren de scholen natuurlijk helemaal niet blij mee. Dit probeerde ik aan de ouders duidelijk te maken.” 

ruzies
,,Vanuit mijn woning heb ik een goed zicht op de speeltuin en zo heb ik vaak genoeg gezien dat er ruzies ontstonden tussen kinderen. Toen ben ik een paar keer naar beneden gegaan om te gaan bemiddelen.” De term ‘buurtmoeder’ was geboren, wat overigens bedacht was door de kinderen zelf.

Nu is ze veel te vinden in de speeltuin naast het buurtcentrum, om op de kinderen te letten. ,,Ik help de mensen in de buurt om zich aan te passen. Zo is het in Nederland niet normaal om 4- tot 6-jarige kinderen op te laten letten op hun 2-jarige broertje of zusje. Ik zie het als een stukje opvoeding wat ik mee kan geven.” De term 'buurtmoeder' is dus niet alleen gebaseerd op de zorg voor de kinderen, maar eigenlijk voor alle buurtbewoners.

speelgoed
De Graaff let niet alleen op de kinderen, maar helpt ook in de organisatie voor activiteiten in de buurt. Dit doet ze samen met de vrijwilligers van het buurtcentrum. ,,Ik heb onlangs veel speelgoed kunnen regelen voor het buurthuis.” vertelt ze trots. Één van haar laatste projecten is gericht op de financiën van de mensen uit de wijk. ,,De laatste jaren is de huur van de flats enorm gestegen, dus hebben we in samenwerken met woonservice Patrimonium een budgetcoach geregeld. Die zal cursussen geven over energiebesparing, zodat er toch meer geld overblijft per maand.”  Ook zat De Graaff in de bewoners commisie, maar die bestaat niet meer. ,,Ik weet niet precies waarom.” 

Maar is het continu inzetten niet vermoeiend? ,,Nee,” antwoordt De Graaff stellig. ,,Ik haal er vooral veel energie uit. Natuurlijk is het soms wel vermoeiend, vooral tijdens de Ramadan. Dan blijft het altijd tot laat in de avond onrustig op straat en het geluid galmt enorm tussen de flats. Ik interesseer me ook voor bijna alles. Om de mensen uit de buurt te kunnen helpen moet je bijvoorbeeld veel afweten van de Islam. Ik zie het als een sport mensen op te laten leven. Maar dat ik zoveel dingen leuk vind, is af en toe wel een nadeel ja.” 

ghetto
Er wordt dus een hoop geregeld door de vrijwilligers van het buurthuis, maar dat is wel een anders geweest. ,,18 jaar geleden zag de wijk er nog heel anders uit. De wijk was een echte ghetto. Er is sinds afgelopen twee jaar steeds minder criminaliteit in de wijk. We hadden altijd veel last van inbraken. Er stond wel een buurthuis, maar die was lang niet zo populair als het buurthuis wat er nu staat. Je kan dus wel zeggen dat de wijk socialer is geworden.” Ook de buurt zelf ziet er anders uit dan 18 jaar terug. ,,Afgelopen jaar heeft het Patrimonium, in samenwerking met de gemeente, heel de wijk opgeknapt. Alle galerijen van de flats zijn vervangen.” 

De autochtone Nederlanders zijn in de minderheid in de wijk. Dat zie je duidelijk terug in het straatbeeld, maar ook in de activiteiten die het buurthuis organiseert. Bij bijvoorbeeld de kookclub worden bijna alleen maar buitenlandse gerechten bereid. ,,Natuurlijk is wel iedereen welkom bij elke activiteit, maar we hebben een kaartclubje georganiseerd waar veel Nederlanders heen gaan.”
Volgens De Graaff heeft een aantal Nederlands weleens moeite met het feit dat ze in de minderheid zijn in de wijk, maar vinden de meeste het prima zo. 

Als ik met De Graaff naar buiten ga om foto’s te maken, wordt ze gelijk aangesproken door drie kinderen. Nadat ze me heeft voorgesteld aan de kinderen wil ze wel even poseren voor een foto. Op de vraag of ze nou ook elk kind bij naam kent, reageert ze lachend: ,,Wel het gezicht, maar niet bij naam.''

Dymphna met buurtkinderen

 

Over de auteur

Jenno Plaisier