sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

120 procent voor Amnesty International in Wageningse zon

Wageningen – Het is een warme lentedag. De terrasjes zitten vol met mensen met een drankje en kinderen lopen met een smeltend ijsje in hun hand. Het ruikt naar sigarettenrook en zweet, maar over het algemeen hangt er een gezellige sfeer. Midden in de drukke winkelstraat staan er een man en een vrouw in een jas van Amnesty International enthousiast mensen aan te spreken over hun doel om een homoseksuele man in Iran uit de gevangenis te bevrijden.

“Kent u iemand die homoseksueel is?” is de openingszin die de vrouw gebruikt die voor Amnesty International werkt. De vrouw lacht veel en lijkt er geen probleem mee te hebben om mensen te benaderen. Sommige mensen vermijden duidelijk oogcontact en anderen lopen er met een snelle pas omheen. Elise (22 jaar) is de vrouw die de Wageningers aanspreekt in de winkelstraat. De straat waar een klein meisje aan haar moeders arm om een ijsje vraagt, waar de een nog een winterjas draagt en de ander een korte broek.

"Ik heb mensen gehad die juist heel vrolijk werden."

Voetstappen die door het zand over de straat lopen en het geroezemoes van de mensen, op het terras achter haar, lijken Elise geen afleiding te geven. Ze heeft het duidelijk warm. Het kan aan het weer liggen, maar ook wel aan de reacties van de mensen die ze aanspreekt. “De response van mensen verschilt enorm. Vandaag is een vrouw heel boos op me geworden, omdat ze de vraag die gesteld werd verschrikkelijk vond. Voornamelijk omdat zij geen verschil ziet tussen homo- en heteroseksuelen. Ik zie ook geen verschil, maar toch geef ik het een woord.” Er zijn meer mensen in de winkelstraat die niet heel blij worden van Elise en haar collega. “Ik vind het irritant. Ik wil graag op mijn gemak door de winkelstraat lopen zonder aangehouden te worden of ik een goed doel wil steunen”, zegt een student. Toch kreeg Elise ook positieve reacties. “Ik heb mensen gehad die juist heel vrolijk werden. Ik heb iemand gehad die later terugkwam om zich uiteindelijk toch in te schrijven om geld te doneren.” Er staan ook mensen neutraal in het benaderd worden op straat. “Ik vind het soms niet erg om aangesproken te worden, ik sta open voor verhalen van anderen. Als het een krantenverkoper was, was het een ander verhaal”, licht een vrouw toe die met een vriendin aan het shoppen is. Haar vriendin die vijf tassen in haar handen heeft is het er mee eens.

Tekst loop door onder de afbeelding

Elise
Elise

Elise spreekt op een dag heel veel mensen aan. “Ik denk dat ik er per uur wel vijftig aanspreek. De ene keer is mijn gesprek super lang en de andere keer niet. Er zijn veel verschillende meningen. Ik heb net ook een man gehad die christelijk was. Hij is wel tegen homohaat, maar niet tegen homoseksualiteit. Dan zeg ik dat het fijn is dat hij daar zo open over durft te praten, want dat is belangrijk.” Het maakt volgens Elise niet uit in welke plaats ze staat; mensen reageren volgens haar allemaal hetzelfde. Ze probeert wel te vermijden dat mensen haar zien als een straatverkoper. “Ik noem het ook niet verkopen, want ik sta zelf 100 procent achter mijn doel om mensen voor de organisatie te laten doneren. Sterker nog; 120 procent. Ik hoop dat iedereen die ik aanspreek ook zo ver krijg om ons te helpen”, zegt ze met enthousiasme.