sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

"Radicalisme zouden we juist toe moeten juichen"

Op de vraag waar Mustafa Çelik (52) vandaan komt, reageert hij resoluut. “Ik kom uit Ede.” Met handen ineengevouwen legt hij het verder uit. “Oorspronkelijk kom ik uit Turkije. In 1979 kwam ik samen met mijn broers, zussen en mijn moeder naar Nederland, waar mijn vader toen werkte.” Ook bij de vraag of hij zich meer Turk of meer Nederlander voelt, fronst hij zijn wenkbrauwen. “Dat is een lastige en rechtse vraag. Houd jij meer van je vader of van je moeder? Ik ben gevormd door de Turkse cultuur én door de Nederlandse cultuur, en doordat ik die samen heb gevoegd heb ik mijn eigen derde cultuur ontwikkeld. Alle drie die culturen ben ik, dat maakt me juist rijk. Daartussen maak ik geen keuze.”

Op de vraag waar Mustafa Çelik (52) vandaan komt, reageert hij resoluut. “Ik kom uit Ede.” Met handen ineengevouwen legt hij het verder uit. “Oorspronkelijk kom ik uit Turkije. In 1979 kwam ik samen met mijn broers, zussen en mijn moeder naar Nederland, waar mijn vader toen werkte.” Ook bij de vraag of hij zich meer Turk of meer Nederlander voelt, fronst hij zijn wenkbrauwen. “Dat is een lastige en rechtse vraag. Houd jij meer van je vader of van je moeder? Ik ben gevormd door de Turkse cultuur én door de Nederlandse cultuur, en doordat ik die samen heb gevoegd heb ik mijn eigen derde cultuur ontwikkeld. Alle drie die culturen ben ik, dat maakt me juist rijk. Daartussen maak ik geen keuze.”

“Als je vanuit een ander land naar Nederland komt, heb je een spreekwoordelijke rugzak mee, die deels gevuld is met de cultuur van je thuisland,” legt Çelik, werkzaam bij ROC A12, geduldig uit. “Deze rugzak vul je bij met de Nederlandse cultuur. Door de ervaringen samen te voegen ontwikkel je je eigen cultuur. Deze drie culturen neem je mee, beleef je, ervaar je, en proef je. Het is je identiteit.” 

Hij vlecht zijn vingers in elkaar. “In Nederland heb je een aantal schrijvers, ik noem ze vaak hobbyisten. Zij schrijven vaak óf positief óf negatief over onder andere de multiculturele samenleving. De rechtse hobbyisten noemen het mislukt, de linkse hobbyisten proberen allemaal redenen te verzinnen om te bewijzen dat de multiculturele samenleving alles behalve mislukt is. Naar mijn mening hebben zij niet genoeg expertise hebben om zulke uitspraken te doen. Ze hebben het niet ervaren hoe het is om culturele bagage mee te dragen. Ik denk dat juist de mensen met een cultureel gevulde rugzak de verhalen over moeten brengen. Zij schrijven niet vanuit theorie, maar vanuit de praktijk. Dit zou kunnen leiden tot een nieuwe literatuurstroming waar Nederland al een tijd op zit te wachten. Het zou een verrijking zijn als er een nieuwe stroming zou ontstaan waarbij mensen vanuit hun culturele diversiteit gaan schrijven. Maar dat moet nog groeien.”

 

“De situatie in Parijs is natuurlijk enorm betreurenswaardig, maar het is niet erger dan de mensenlevens die verloren zijn gegaan tijdens het bombardement op een markt in Syrië”

 

13 november

Çelik zet zich al een hele tijd in voor de multiculturele samenleving van Ede. Hij was zestien jaar raadslid van GroenLinks in Ede, en is naast zijn baan bij het ROC A12 voorzitter van Samen voor Ede, een stichting die de bewoners van Ede probeert te verbinden. Daarom gingen de angstige en verdelende gebeurtenissen van Parijs 13 november hem aan het hart. “Ik was net thuis na een overleg toen ik het nieuws aanzette en het hoorde.” Hij neemt een slokje van zijn koffie en in de stilte vallen ineens de enthousiaste stemmen van studenten op, die op de gang staan te kletsen.

“Mijn eerste reactie was verdriet. Maar daarbij moet ik zeggen dat niet zo lang geleden in Ankara en in Libanon soortgelijke aanslagen waren. De situatie in Parijs is natuurlijk enorm betreurenswaardig, maar het is niet erger dan bijvoorbeeld de mensenlevens die verloren zijn gegaan tijdens het bombardement op een markt in Syrië afgelopen week waarbij er 34 doden vielen. En hoor je dat terug op het nieuws? Nauwelijks. Dat is toch absurd?” Als je de focus legt op één gebeurtenis bagatelliseer je alle andere. Daar moet je alert op zijn volgens Çelik. “Elke aanslag is pijnlijk, niet alleen Parijs. Parijs is niet het allerbelangrijkst.”

“Ik heb niet de illusie dat een aanslag als in Parijs eenmalig was. Maar bang ben ik niet. Als je tankt bij een benzinestation is er ook een mogelijkheid dat de boel ineens ontploft, en dan is dat ook heel gevaarlijk. Maar betekent dat dat je niet meer gaat tanken?”

 

“Iedereen is radicaal naar mijn idee. Ben jij niet radicaal?”

 

Slappe schapen

Radicalisering is een woord dat veelvoudig gebruikt wordt na de aanslagen in Parijs. Toch heeft Çelik een heel andere blik op de betekenis van dit woord. “Radicalisering is een gezond iets,” zegt hij stellig. Met handgebaren probeert hij zijn mening kracht bij te zetten. “Iedereen is radicaal naar mijn idee. Ben jij niet radicaal?” Hij pauzeert even en kijkt veelbetekenend. “Zie je? Dan ga je nadenken, in welke context bedoelt ‘ie dan? Iedereen is radicaal op een gebied. Je school, je geloof, je werk of je maatschappelijke visie. Je maakt je zorgen om iets. Voor een visie staan is uitstekend. Als je dat kwijtraakt word je een slap schaap dat alle kanten op gestuurd kan worden. Doordat wij als individu radicale ideeën hebben kunnen we interessante discussies hebben met elkaar.”

Maar radicalisering is goed tot een bepaalde hoogte. “Voor mij ligt de grens bij geweld, of dat nou fysiek of verbaal is. Als je in staat bent geweld te gebruiken om je visie door te drukken, ga je te ver. Dit doen de IS strijders in Syrië, maar de rechtse idealisten in Nederland ook in kleine mate. Maar radicalisering in de algemene zin van het woord moeten we juist toejuichen.”

 

“Sommige docenten interpreteerden dit als disrespect jegens de minuut stilte, maar ik vind dat je juist blij moet zijn met deze studenten.”

 

Studenten met een rugzak

De minuut stilte die overal in Nederland gehouden werd naar aanleiding van de aanslagen in Parijs, werd ook gehouden in het ROC A12. Toch waren er een paar studenten die dwars gingen liggen. “Zij zeiden: waarom moeten we Parijs herdenken en alle andere aanslagen in Libanon of Syrië niet? Sommige docenten interpreteerden dit als disrespect jegens de minuut stilte, maar ik vind dat je juist blij moet zijn met deze studenten. Ze zijn wakker. Het zijn terechte en gezonde vragen van bewuste leerlingen die verbanden kunnen leggen tussen verschillende media.

Natuurlijk betreuren de studenten de gebeurtenissen in Parijs, maar zij kunnen juist verder kijken. Vaak zijn dit studenten met een culturele rugzak. Die zijn meestal meer betrokken met wat er in de wereld gebeurt omdat ze banden hebben met landen buiten Nederland."

"Maar,” generaliseert Çelik, “gelukkig heb je ook veel autochtonen die zich ook bewust met de wereld bezig houden.

Ik vind dat als we ons ergens zorgen over moeten maken als maatschappij, het de zorgeloze nieuwe generatie is die alleen bezig is met hun virtuele wereld vol appjes en statusupdates. Het valt het me op dat als ik in de aula sta, de meeste studenten met hun eigen mobieltje bezig zijn terwijl naast ze hun klasgenoten staan, lijfelijke mensen! Ga in gesprek met elkaar. Je leeft in de massa, maar je leeft toch in eenzaamheid.”

Vind je ook dat de media Parijs te veel centraal heeft gesteld, als je het vergelijkt met andere aanslagen buiten 'het veilige Europa'?