sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

"Mensen gaven hun leven voor mijn vrijheid"

Als redactieOorlog en herdenken zijn we al een paar maanden bezig met dit thema. We vragen mensen wat ze vinden van herdenken en of ze dat eigenlijk nog belangrijk vinden. Maar wat is onze visie eigenlijk op het herdenken? Redacteur Evelien van den Hoekdeelt in een column haar persoonlijke ervaringen met het herdenken.

Opa’s gezicht betrok. Ik voelde dat hij het lastig vond om dit verhaal te vertellen.  Zijn stem trilde, met droevige ogen keek hij mij aan. “Ik was samen met een andere knecht aan het werk bij een boer. We hadden een paard meegenomen. De andere knecht stond aan de ene kant en ik stond precies aan de andere kant. Het gebeurde heel snel. De bom ontplofte en de knecht en het paard kwamen om het leven. Wonderbaarlijk overleefde ik het wel. Ik heb jaren niet kunnen praten door dit ongeval.”

Zijn stem stokte wanneer hij dit vertelde. Ik kon aan hem zien dat hij er liever niet over praatte. Als ik hem aankeek, besefte ik hoeveel traumatische ervaringen hij heeft opgedaan tijdens de Tweede Wereldoorlog. Wat een vreselijke oorlog dit is geweest voor ontzettend veel mensen.

"Ik heb jarenlang niet kunnen praten door dit ongeval"

Herdenken in mijn jonge jaren

Ik ben opgegroeid in een gezin waar veel aandacht besteed werd aan de Tweede Wereldoorlog en het herdenken daarvan.

Papa en mama vertelde mij vaak verhalen over opa en oma in de Tweede Wereldoorlog. Die verhalen maakte een diepe indruk op mij. Toch bleef de oorlog en het herdenken daarvan op jonge leeftijd nog een beetje een ver van mijn bed show.

Allemaal leuk en aardig dat herdenken, maar tijdens de twee minuten stilte op 4 mei dwaalde mijn gedachten standaard af. Hoe erg mijn ouders ook hadden meegegeven dat het belangrijk was om te herdenken, het lukte meestal niet. Het stond zover bij mij vandaan dat ik geen idee had waar ik aan moest denken.

School en het herdenken

Op de basisschool en de middelbare school werd de Eerste – en Tweede Wereldoorlog ontelbaar vaak behandeld. In groep 7 moesten we verplicht het dagboek van Anne Frank lezen en keken we ook de film die hierbij gemaakt was.

Op de middelbare school vertelden mijn geschiedenisleraren maar al te graag over deze twee afschuwelijke oorlogen. Vooral in havo 4 & 5 werden deze oorlogen veel behandeld.

"Terwijl ik rondliep in de straten van Ieper kwam de oorlog heel dichtbij"

De ommekeer

Ook brachten we een bezoekje aan Ieper. De herdenkingsstad van Europa. Ik denk dat voor mij daar de verandering plaats vond. De dingen die ik zag in Ieper en de verhalen die ik erover hoorde, maakte een diepe indruk op mij.

Terwijl ik rondliep in de straten van Ieper was de oorlog opeens heel dichtbij. Bij iedere stap die ik zette besefte ik dat ik misschien wel over een lijk liep. Een persoon die zijn leven had gegeven in de vreselijke Eerste Wereldoorlog.

Dat moment realiseerde ik mij hoe belangrijk het is dat voor deze mensen de oorlog herdacht blijft worden. Uit respect voor iedereen die het leven gaf en zich inzette voor onze vrijheid.

"Mensen gaven hun leven voor mijn vrijheid"

De oorlog leeft voort

Onder de indruk van Ieper klopte ik bij mijn opa thuis aan. Mama had mij verteld dat opa eigenlijk niet over de oorlog wilde praten. Toch was ik zo benieuwd naar wat hij nu had meegemaakt tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het zou voor mij de oorlog veel dichterbij halen.

De gesprekken met mijn opa waren pittig. Hij deelde zijn verhalen over hoe hij in het verzet had gezeten en hoe hij die knecht recht voor zijn ogen het leven had zien laten. Zijn stem stokte toen hij dat verhaal vertelde. Jarenlang had hij niet kunnen praten na dit ongeval. Daarna heeft hij veel gestotterd en wanneer hij dat verhaal vertelde stotterde zijn stem weer.

Dit verhaal maakte diepe indruk op mij. De oorlog was helemaal niet zo ver weg. De oorlog leefde nog steeds voort in mijn opa’s en oma’s. Ik kon het zien in hun ogen als ze vertelde over hun angstige nachten en bange dagen.

Mijn vrijheid

Wat betekent het herdenken eigenlijk voor mij? Het herdenken was voor mij iets heel oppervlakkigs, iets wat ver weg van mij stond. Totdat ik op de middelbare school een uitstapje maakte naar Ieper. Ook door de verhalen van mijn opa kwam de oorlog voor mij tot leven.

Iedere dodenherdenking waan ik mezelf weer even in de straten van Ieper of waan ik mezelf naast mijn opa achter het paard en besef ik mij hoeveel mensen hun leven gaven voor mijn vrijheid. Het is misschien niet mijn oorlog, maar het is wel mijn vrijheid.

Discussieer mee Wanneer komt voor jou de oorlog tot leven?