sluiten Cookies

Stel uw persoonlijke cookie-instellingen in. Hou er rekening mee dat bepaalde onderdelen van NieuwsVallei.nl niet of niet optimaal zullen functioneren als u cookies blokkeert.
Lees ons cookie statement voor meer informatie.

Cookies toestaan Cookies niet toestaan

"Billenbeestjes" in Theater aan de Rijn

ARNHEM - Het is een dinsdagavond. Het Theater aan de Rijn vult zich met publiek. De mensen zoeken hun plaats en kijken naar het podium. Al voordat de voorstelling begint ligt er goud papier op de grond. Maar al snel wordt duidelijk dat dit papier alle rollen vertolkt in Sophie Mayeux’ Die Verwandlung, een weergave van de evolutie van de aarde.

Het zaallicht dooft en in de zaal verschijnen er sterren op de muur. Begeleid door muziek die wat dromerig aandoet begint het gouden papier heftiger te ritselen. Het felle licht wat erop wordt geworpen wekt de illusie dat er lava over het podium stroomt. De muziek wordt wat stoerder door de drums die worden ingezet en het papier trekt samen. De mensen in de zaal kijken ietwat verbaasd naar het bewegende goud voor hen.

Op reis door de tijd

'Die Verwandlung' is van origine een verhaal van de Tsjechische schrijver Franz Kafka en vertelt het verhaal van Gregor Samsa, de man die op een nacht in een insect verandert. Het legde de basis voor de danschoreografie van Sophie Mayeux.

"Met 'Die Verwandlung' wil ik de verandering van de aarde weergeven door de tijdperken heen", zegt Sophie. "Zo zien we het ontstaan van de sterren en de eerste cellen aan het begin van de show. Die cellen veranderen langzaam in wezens die je op een reis door de tijd meenemen. Het publiek gaat dinosaurussen zien, allerlei dieren en mensen. Maar daar houdt het niet op. We weten niet hoe de toekomst eruit ziet."

"Met 'Die Verwandlung' wil ik de verandering van de aarde weergeven"

Die reis door de tijd wordt na een tijdje pas duidelijk. Aan het begin van de voorstelling kruipen dansers bedekt door het gouden papier langzaam over het podium. Geritsel overstemt zo nu en dan de muziek. De gedaantes nemen door de voorstelling heen verschillende vormen aan en de ene vorm werkt sterker op de verbeelding dan de ander.

Verbeeldingskracht

Een dinosaurus steekt zijn kop in het publiek en een wezen dat op een krab lijkt springt over het podium. Het brengt een dame uit het publiek smakelijk aan het lachen.

De dromerige muziek maakt na een tijdje plaats voor strakkere beats. Drie mensachtige figuren komen met veel geritsel het podium op schuifelen. Ze dragen gouden gewaden en hun gezichten zijn bedekt.

De middelste stapt naar voren en het geluid van het papier wordt luider door de toenemende kracht van de wind uit de windmachine. Het wezen is in gevecht met zichzelf en het kostuum lijkt zich los te willen rukken van de danser.

Wanneer de strijd verloren is en het gouden papier levenloos op de grond ligt dooft het licht. Mensen kijken om zich heen, niet zeker wetend of dit nu het einde was. De toon van de muziek wordt droevig en een zwak lichtje verlicht het podium opnieuw.

Op de grond ligt een stuk goud papier en aan de andere kant komen drie donkere wezens op. Ze hebben geen duidelijke vorm en bewegen monotoon. Iemand uit het publiek fluistert: "het is net een droom en een nachtmerrie tegelijk."

Na de show

Het licht dooft voor de laatste keer, de dansers nemen hun applaus in ontvangst en de zaal stroomt leeg. De bezoekers worden met onbeantwoorde vragen achtergelaten. Beneden in de foyer staan vier vrouwen met elkaar te kletsen. "Wij noemen ons vandaag de 4J's", lacht Jaqcueline.

Wat zij van de voorstelling vond? "Het was heel bijzonder. Ik vond het wel lastig omdat ik niet wist wat het allemaal voorstelde. Het was fijn geweest als dat wel was toegelicht. Ook duurde de voorstelling net wat te lang."

"Het waren net een soort billenbeestjes"

Julia deelt de mening van Jaqcueline. "Vooral het laatste deel vond ik zonde. Op het moment dat de menselijke vormen zichtbaar werden was voor mij de magie er een beetje af. Het waren net een soort billenbeestjes. Desondanks vond ik de manier waarop ze hun lichaam in kunst omzetten heel bijzonder. Het is een totaal andere beleving om de dansers tijdens de voorstelling niet te zien."

Ook Jolien is nog een beetje verbaasd. "Ik had wel gelezen waar de voorstelling over ging, maar het was meer artsy fatsy dan ik had verwacht", lacht ze.

Maar regisseuse Sophie Mayeux snapt het wel. Ze legt uit dat haar voorstelling ook een beetje abstract is. "Het is wat mensen er in zien. Ik wilde ze in deze voorstelling de ruimte geven om zelf de betekenis in te vullen." En dat is haar zeker gelukt.

Foto: Courtesy Steven Ligthert/De Nieuwe Oost

Discussieer mee Moet abstract theater een groter podium krijgen?